mei 5, 2008

Mandarijnen, mandarijnen en mandarijnen

Rubriek: Nieuw Zeeland — Marije @ 6:51 am

We zijn ondertussen aardig ervaren in de kunst der mandarijnen plukken. We worden steeds sneller. Lernard zijn huidige record is 35 kratten en van mijzelf 45 kratten. Whahahaha! Nee, dit is geen leedvermaak…. Maar a vier dollar per kratje beginnen onze verdiensten al aardig op te lopen. Al zien we ze nu zelfs als we onze ogen dicht doen: Aaaah, nog meer mandarijnen!!

We hebben een mandarijn-pluk-motivator onder ons. Ramon. Elke ochtend moeten we elkaar met een lach op ons gezicht een “good morning” wensen. Wat vooral mij soms wat moeite kost met mijn legendarische ochtendhumeur. En we moeten vooral niet vergeten om de mandarijnenbomen te groeten in de morgen. Er zijn verschillende manieren van groeten. Bijvoorbeeld Ramon: “Good morning trees. How are you today? You look lovely. Good time to pick you!” En onze Duitse collega Stephanie neemt een tak in haar hand en zegt: ” Nice to meet you!” en begint met knippen. Nee, het werk is helemaal niet saai. Hoezo?

Als we dit gedeelte achter de rug hebben, moeten we de drie regels van Ramon onthouden. Focus, consistancy and safety. Oftewel denk alleen aan mandarijnen, niet stoppen en knip niet in je vingers. In het geval van Ramon moet je Pocussen, want onze Filipijnse collega (of moet ik zeggen Pilipijnse) gebruikt voor elke f een p. Hij gaf ook de reflexologiecursus. “Use your pingers…” of ” Make a pist…”

We hebben ook een demotivator, ook wel Chris, de mandarijnenplukkers-chef. Een collega noemde hem de drillmaster van het mandarijnenbootcamp. Chris zijn persoonlijke doel is perfectie en niks anders dan perfectie. Dus als hij in zes kratjes (ongeveer 120 kilo aan mandarijnen) een mandarijn vindt met een sneetje van je snoeisnaar, komt hij naar je toe. “This is a cut!” “Eh, yes, that’s a cut.” “Next time, watch out!” “Eh, I am sorry?”

We hebben voor de vrije dagen een tweede baantje gevonden. Werken in de tuin van een medewerker van de camping. Connie, een Nederlandse Nieuw Zeelander, die hier al twintig jaar woont. Lernard doet de mannenklussen, zoals palen in de grond slaan en gaten graven. En ik ben van het snoeien en onkruid wieden. Een fijne afwisseling op de mandarijnen.

Met onze collega’s en andere campingbewoners hebben we inmiddels een zaterdagavond barbeque-avond traditie en een daarmee samenhangende zondag “hangover”-dag traditie. Wat inhoudt allemaal zo lang mogelijk uitslapen en zo min mogelijk uitvoeren…

Tussen ons werkschema door gaan we ook wel eens Keri Keri in. Onder andere voor de nodige boodschappen en de Farmers Market, waar de plaatselijke boeren allerlei verse produkten verkopen, waaronder een wijn: ” Chateau de la Brak”. Deze hebben we maar laten staan.

We hebben ook een keer een rugbywedstrijd bezocht. Dat gaat er behoorlijk ruig aan toe. De ambulance stond klaar en was al snel gevuld met twee spelers. Niet echt een sport voor watjes, dus.

Ze zijn hier helemaal wezenloos van rugby. Het nationale team is de “All Blacks” en hun logo en de merchandising zie je overal. Op servies, kleding, etenswaren, theedoeken, golfballen, haarelastiekjes, raspen, kookwekkers, koelkasten, nou, ja, eigenlijk op alles…

Onze laatste week plukken is aangebroken, dus Lernard heeft nog maar een paar dagen om mijn ultieme record te verbreken… Woehoe, spannend! L&M

1 Reactie »

  1. haha ik zit er zelf ook een beetje aan te denken zoiets te doen in Nieuw-Zeeland. Het lijkt me echt fantastisch om zomaar een half jaar lekker mandarijnen te plukken en niets, maar dan ook echt helemaal niets met die computers van me te maken te hebben.

    Reactie door Manieu — mei 28, 2008 @ 12:24 pm

RSS feed voor comments op dit bericht. | TrackBack URI

Plaats een reactie

Je moet ingelogd zijn om een bericht achter te laten.