april 23, 2008

Nieuw Zeeland, deel 5

Rubriek: Nieuw Zeeland — Marije @ 12:22 pm

Hier dan eindelijk het stukje! We zitten tot over onze oren in de mandarijnen, dus het heeft even geduurd.

De twaalf dagen in ons campertje hebben we een wat rustiger tempo aangehouden dan met pa en ma, maar desondanks weer veel gezien.
Op nummer 1 staat zeker onze rondvaart (oh, nee, sorry, dolphincruise) door de Bay of Islands. Een dolfijnencruise, maar geen dolfijn te bekennen. Al dacht ik ze wel steeds te zien. Lernard: “Nee, Marije, dat is een golf! Nee, dat is een vogel die in het water landt!”, enzovoorts. Ik was nogal vol verwachting, want als we dolfijnen zouden tegenkomen, mochten we met ze zwemmen. Na een uur of twee rondvaren bleek waarom we ze niet zagen… We kwamen hun grootste vijand tegen: Orka’s! Een school (noem je dat eigenlijk wel zo?) van ongeveer twaalf exemplaren, waaronder een paar jongen. Ze bleven een half uur rond en onder onze boot zwemmen, waardoor we ze uitgebreid konden bestuderen. Was helemaal niet erg om daar een rondje dolfijnenzwemmen voor op te geven!
Doordat we op volle zee beland waren, werden de golven hoger. Gelukkig hielden wij alles binnen. In tegenstelling tot een jongen van een jaar of twaalf. Hij was zo enthousiast van de ene kant van het dek naar de andere kant aan het rennen dat hij zijn misselijkheid negeerde (wat namelijk duidelijk te zien was aan zijn steeds groener/ witter wordende gezicht). Totdat hij dan toch over de reling moest gaan hangen en dit het laatste uur volhield.

Een ander hoogtepunt was Cape Reinga. Het noordelijkste puntje van Nieuw-Zeeland. De Tasmanzee en de Zuid-Pacifische Zee komen hier bij elkaar. Je ziet ook daadwerkelijk de stromingen bij elkaar komen; er is golfslag twee kanten op. Heel apart. Het is goed voor te stellen dat Cape Reinga een heilige plek voor de Maori’s is. Op het uiterste puntje van een klif die een eind de zee in ligt, staat een eenzame boom. De Maori’s geloven dat de zielen van de overledenen via de wortelen van deze boom het hiernamaals inglijden.
De snelweg richting de kaap, de SH1 gaat de laatste dertig kilometer over in een onverharde puttenweg. De Super Highway! Maar het draagt wel bij aan het afgelegen gevoel.

Verder hebben we gigantische Kauri-bomen gezien. Waaronder de grootste van Nieuw-Zeeland van 2000 jaar oud (zie de foto: zoek Marije).
En natuurlijk, niet te vergeten, het zandsurfen, maar het filmpje, dat binnenkort op de site zal verschijnen, spreekt voor zich!

In alle dagen dat we de camper hadden, mocht ik een keer rijden. Echt een gigantisch succes was het niet. Toch best lastig als het stuur en alle knopjes allemaal aan de andere kant zitten. Aan het links rijden was ik inmiddels wel gewend, maar bij elke afslag wiste ik de ruiten in plaats van de richting aan te geven.

Nu zijn we dus aan het mandarijnen plukken. Of eigenlijk aan het mandarijnen knippen, want we moeten ze stuk voor stuk afknippen alvorens ze in de zak te gooien die voor onze buik hangt.
Het was in ieder geval onze makkelijkste zoektocht naar werk ooit. Bij het eerste adres in Keri Keri dat we bezochten, vroegen we naar werk. Het antwoord: Ja, hebben we, dan en dan kunnen jullie beginnen, zoveel gaan jullie verdienen, een rekening kun je hier vlakbij openen en wij regelen het belastingnummer voor jullie. Dus een rekening geopend en klaar. Al met al een uurtje werk!
We hebben een cabin gehuurd op de camping van Keri Keri. Een soort een-kamer minihuisje in een blok van tien cabins. Iedereen loopt bij elkaar binnen, maar er is een ongeschreven regel. Gordijnen dicht betekent: Privacy, graag!

De eerste twee dagen werken waren behoorlijk zwaar. Het regende hard en doordat op de hellingen onder de mandarijnenbomen zeilen lagen, was het spiegelglad. Iedereen gleed regelmatig onderuit. De tweede dag viel ik vier keer. Elke keer een volle zak mandarijnen over de grond. Dan is het toch best praktisch als er geen andere Nederlanders in de buurt zijn. Kon ik er af en toe ongegeneerd een vloek uit gooien… Lernard gooide dezelfde dag zijn snoeischaar uit frustatie weg waarna hij hem een half uur moest gaan zoeken. Hielp dus niet echt tegen zijn gefrustreerde gevoelens. Maar we komen ondertussen toch aardig in vorm en het gaat steeds beter. Het aantal gevulde kratten wordt steeds hoger en ons loon dus ook.

We hebben een zeer internationaal gezelschap. Collega’s uit de Filipijnen, Argentinie, Chili, Thailand, Duitsland, Engeland en Israel. Iedereen kan het goed met elkaar vinden en woont op dezelfde camping. Waarvan ongeveer de helft in ons blok. Dus gezellige avonden! Er is vrij weinig te doen in Keri Keri, maar dat wordt ruimschoots goed gemaakt met de avondbestedingen. Film kijken, barbequen, de pub bezoeken en ik heb zelfs een cursus reflexologie van twee avonden gevolgd bij onze Filipijnse collega. Lernard was op de laatste avond (de examenavond) model, wat hij natuurlijk erg vervelend vond. Maar ik heb nu wel een echt Filipijns reflexologie certificaat verdiend!

Kortom we overleven het wel in Keri Keri. Nog drie weken “zwoegen” en dan is het alweer tijd voor een paar maanden rondreizen!! (L&M)

3 Reacties »

  1. Wat is reflexologie :P

    Reactie door Manieu — april 23, 2008 @ 11:59 pm

  2. Ik heb de full-body reflexologie massage geleerd: het door middel van masseren, stimuleren van drukpunten die door energiebanen zijn verbonden met bepaalde organen en delen van het lichaam. Daar zou je dan kwaaltjes mee kunnen verhelpen. Of zoiets… :) Het is in ieder geval erg ontspannend!

    Reactie door Marije — april 25, 2008 @ 2:44 am

  3. dat komt bij mij vast goe van pas met zo’n kleintje in huis!! kom maar langs!!

    Reactie door marijn — mei 2, 2008 @ 12:26 pm

RSS feed voor comments op dit bericht. | TrackBack URI

Plaats een reactie

Je moet ingelogd zijn om een bericht achter te laten.