april 4, 2008

Nieuw Zeeland deel 4

Rubriek: Nieuw Zeeland — Marije @ 3:22 am

We hebben pa en ma zaterdag naar het vliegveld gebracht. Eindelijk weer met zijn twee├źn. Nee, hoor, het was super en de tijd is veel te snel voorbij gegaan!
De afgelopen twee weken met pa en ma waren weer net zo actief als de eerste twee. We hebben het Abel Tasman Park bezocht. Het originele plan van kajakken en wandelen hebben we maar laten varen om lekker lui op het strand te liggen en een beetje te snorkelen. Hierna hebben we per veerboot het Zuidereiland verlaten. Het “watereiland” met zijn ruige natuur en het vele water in de vorm van meren, rivieren, watervallen, ontelbare kreekjes, regen (waar we gelukkig weinig van gemerkt hebben), enz, enz. De kreekjes hebben overigens werkelijk allemaal een naam. Het maakt niet uit hoe klein het stroompje is. Ik vraag me af of er iemand speciaal aangesteld is om originele namen te verzinnen. Af en toe was zijn inspiratie op en werd het Creek nr. 1, 2, 3 ……

Via Wellington zijn we op het Noordereiland aangekomen. Het “vuureiland” vanwege alle vulkanische activiteit. Op de ferry was weer de onvermijdelijke gitarist aanwezig, maar het klonk zowaar goed, inclusief z’n gezang. Het zorgde voor een lekker sfeertje met de zon in ons gezicht, de wind door onze haren en met uitzicht op Marlbourough Sounds (de fjorden bij het Zuidereiland).

Waar ik mezelf, even tussendoor, op betrap, al wordt het inmiddels minder, is dat ik maar op de nummerborden van de auto’s blijf kijken om te zien waar ze vandaan komen. Hoe verrassend, allemaal uit Nieuw Zeeland!

Een erg prettige bijkomstigheid van het verlaten van het Zuidereiland: we hebben nog geen zandvlieg gezien! Vooral pa is ernstig ten prooi gevallen aan deze irritante beestjes. Hij was voor de grap de steken eens gaan tellen. Bij de 90 is hij maar gestopt… Maar hij was dan ook eigenwijs om vol te blijven houden dat hij geen anti-insektenmiddel nodig had. Waar hij later toch maar op terug gekomen is.

Door het Tongariro Nationaal Park hebben we met z’n vieren een wandeling van zo’n acht uur gemaakt. Super uitzichten op de vulkanen Mt. Ruapehu en Mt. Ngauruhoe, kratermeren, enorme vlakten en natuurlijk een waterval. Aan het einde van de wandeling begon ma een niet uit te houden pijn in haar tenen te krijgen, waar de volgende dag het bewijs van verscheen. Vier paarse nagels! Dus de resterende dagen heeft ze voornamelijk haar slippers aan gehad en lange wandelingen maar afgeslagen.

We hebben verschillende geothermale gebieden bezocht. Orakei Korako was vooral erg bijzonder. Mede doordat we de nacht voor ons bezoek aan het gebied op de parkeerplaats er naast hebben gekampeerd. We zagen om ons heen de stoom omhoog komen en hoorde het water van het aangrenzende meertje borrelen. EN pa en ma hebben ’s nachts de kiwi gehoord. ( We waren net bij een informatiecentrum geweest waar ze dit lieten horen) De volgende ochtend vroeg liepen we als eersten tussen de bubbelende modderpoelen, stomend water, de meest bizar gekleurde silicaterrassen (soda-achtige afzettingen die een soort witte heuvels vormen) en nog veel meer bizarre activiteiten.
In Rotarua (middenin het vulkanische gebied) kwam de zwavellucht je tegemoet. Overal in het stadje steeg er stoom op, onder andere uit alle straatputten. Onze camping had thermale baden en een heet-water-strandje aan het meer. Hier kon je kuilen graven om theoretisch in je zelf gemaakte warme bad te gaan liggen (Was het alleen wat te vies voor). En de grond waar de tenten konden staan werd verwarmd door de onderliggende warm-waterbron. Terwijl Lernard en ik van de thermale baden genoten, zijn pa en ma naar een culturele voorstelling met hangi van de Maori’s geweest. Bij een hangi wordt het eten gestoomd in een gat in de grond met daarin hete stenen. Het was in ieder geval erg geslaagd geweest.
Het Noordereiland heeft dankzij de Maori’s heel wat meer te bieden op cultureel gebied dan het Zuidereiland. Waar, zo leek het, iedere brug of gebouw ouder dan vijftig jaar een historisch monument werd genoemd.
In Rotarua hebben we ( = anoniem besloten) de foutste toeristische attractie gespot. Een felgeel amfibievoertuig van “Duck-Tours”, waarmee de toeristen rondjes door de stad konden rijden/ varen. Inclusief hierbij was een toetertje dat eenden gekwak produceerde, waar de inzittenden mee naar de mensen op straat toeterden. Geweldig!
Vanaf het terras waar vandaan we deze attractie langs zagen komen, konden we gelijk een enerverend potje croquet volgen. Voor zover ik het kan beoordelen, hield dit in: met hoog opgetrokken witte sokken en bijpassende outfit ballen met een grote hamer door poortjes slaan. Maar kan het ook mis hebben.

We hebben een, ten gevolge van een vulkaanuitbarsting, bedolven dorp bezocht (een soort Pompei, alleen dan anders) en als afsluiter van al onze vulkanische activiteiten HET Hot Water Beach. Om een of andere reden hadden we het idee dat we als een van de weinigen in onze vers gegraven thermale baden zouden liggen met uitzicht op zee, maar we moesten het kleine stukje strand met ongeveer 200 anderen delen. Desondanks was het heel apart om te voelen hoe de warm-waterbron het strand opwarmde.

De een na laatste nacht met pa en ma brachten we door op een natuurcamping waar we laat op de avond aankwamen. Dit door een aantal verkeerde afslagen en een zeer lange, hobbelige weg die steeds smaller leek te worden. Ik kreeg het steeds warmer, omdat ik ernstig begon te twijfelen of dit wel de goede weg was die ik gewezen had. Maar de weg bleek uiteindelijk toch bij de gezochte camping uit te komen. Door de duisternis hadden we geen idee waar we stonden. En ik zal het maar vertellen… Ja, ik werd bang door de enge verhalen van pa en Lernard.
De volgende ochtend bleek het een mooie camping te zijn, met goed bijgehouden perken en gemaaid gras. Heel apart, want in het donker waren we er toch van overtuigd geweest dat het een verwaarloosde camping was met lang gras. En op de terugweg was die weg opeens ook niet zo lang meer. Het verschil tussen dag en nacht, he.

Na een dagje Auckland, inclusief Skytower, moesten we dan toch afscheid nemen van de (schoon)ouders. SNIK!

We hadden nog geen genoeg van het rondtouren en hebben een kleine camper gehuurd voor nog een paar dagen om het noordelijkste stuk van Nieuw-Zeeland ook te verkennen. (en we hebben ondertussen de huurperiode weer met een week verlengd…) L&M

1 Reactie »

  1. Mooie nieuwe foto’s, ik heb ze net met oma zitten bekijken, ik krijg wel weer een beetje heimwee hoor!
    groetjes Ron en oma (plus kus)

    Reactie door ron.nieuwstraten — april 5, 2008 @ 11:39 pm

RSS feed voor comments op dit bericht. | TrackBack URI

Plaats een reactie

Je moet ingelogd zijn om een bericht achter te laten.