maart 9, 2008

Nieuw Zeeland

Rubriek: Nieuw Zeeland — Marije @ 1:01 am


We zijn nu zo´n twee weken in Nieuw Zeeland. De eerste week hebben we gezellig besteed aan afwisselend ziek zijn. Eerst had ik weer buikloop, wat ik meegenomen bleek te hebben uit Azie en dat verklaarde gelijk de wel erg frequente episodes van buikloop de laatste maand. Ja, een gezellig praatje, maar dat is dan weer de andere kant van het reizen… Maar een antibiotica kuurtje doet wonderen! Hierna was Lernard aan de beurt met hoge koorts. Gelukkig geen tropische ziekte, maar een ordinaire keelontsteking. Ook hij zit nu aan de antibiotica en is ondertussen weer aardig fit. Zo, voorzover al onze ziektes.

Natuurlijk hebben we Auckland, maar vooral Christchurch verkend. Een erg goede eerste indruk. Er hangt een vriendelijke sfeer. We gingen bijvoorbeeld van het vliegveld van Auckland naar ons hostel per bus en kregen van drie verschillende mensen een mogelijke besteding van de dag aangeraden. Alleen dat Engels hier: niet te verstaan, “mate”. Het komt zelden voor dat we iemand in een keer verstaan. “Eh, excuse me?” Het is ook best prettig om weer in een westers land te zijn. We kunnen onder andere een broodje kebab eten en ons tegelijkertijd geen culinair barbaar voelen. En ook best fijn om wat te kopen zonder eerst te moeten onderhandelen.

De eerste vier nachten in Christchurch hebben we in een oude gevangenis geslapen in onze eigen cel met stapelbed. Erg romantisch. We hebben in de industriele keuken voor het eerst in vijf maanden weer voor ons zelf gekookt. Best weer relaxt. Voor onze eerste maaltijd hadden we ons erg uitgesloofd: soep uit blik en geroosterde boterhammen met Philadelphia. En toen was het tijd om de camper op te gaan halen. Twee nachtjes heel de camper (en hij is enorm) voor ons zelf gehad, voordat we de (schoon)ouders op moesten halen. Nadat Lernard de eerste kras in de lak had gereden na een geniaal gemaakte bocht (best prettig zo´n all risk verzekering), hebben we ze eindelijk verwelkomd! Ze waren nog verbazingwekkend fit bij aankomst na de bijna 20.000 km vliegen. En gezellig met zijn allen door elkaar pratend zijn we naar de camping gegaan. Alwaar we er achter kwamen dat pa zijn camera niet meer bij zich had. En we er vervolgens achter kwamen dat Lernard het karretje had weg gezet, waarschijnlijk met camera. En, ja hoor, de camera was (mazzel) gevonden! Dus Lernard was lekker op dreef …. Na de lunch, een Nieuw Zeelands wijntje en een strandwandeling sloeg de jetlag dan toch bij allebei in. Pa begon wat warrig te praten en midden in zijn zinnen in slaap te vallen en ma ging rare dingen zien. “Oh, kijk jongens wat een aparte vogel! Oh, nee, het is een dennenappel.” En: “Ron, haal die spin eens weg!” “Ja, maar Marjan, dat is een nietje!” Dus hebben ze toch maar even een middagdutje gedaan.

Na een dagje sightseeing in Christchurch met paps en mams zijn we aan onze zwerftocht begonnen. Door enorm uitgestrekte en mooie landschappen kwamen we aan bij Lake Tekapo en hebben we lekker gebarbequed met uitzicht op het meer. Eigenlijk heeft pa gebarbequed en wij het binnen opgegeten, want het is aardig koud ´s avonds, maar tot grote vreugde van ma kan overdag af en toe het zomertruitje aan, want ze wil wel bruin terugkomen natuurlijk.

Op mijn verjaardag zijn we (in een versierde camper) naar Mount Cook vertrokken en de wolken trokken precies voor de top van de berg weg toen wij aankwamen. Kijk, wat wil je nog meer voor je verjaardag? Maarrr er kwam nog meer. Tijdens de lunch aan een azuurblauw meer kregen we onze cadeautjes! Leuke kaarten van een aantal mensen, een herinnering hoe we de weg terug kunnen vinden naar Flakkee van onze vrienden en van pa en ma ons deel van de camper!! Dus we kunnen nog langer weg blijven! Al was dat waarschijnlijk niet de achterliggende gedachte. (We komen wel terug, hoor, trouwens) Oh, ja, pa reed natuurlijk met de camper precies een van de vier wegen in heel Nieuw Zeeland in die voor de camper verboden zijn vanwege de toestand van de weg. Gelukkig was het nog net mogelijk om te keren, voordat we onder een bruggetje van 2,5 meter door moesten met onze 3,2 meter hoge camper.

Lernard zijn verjaardag begon met telefoontjes van zijn familie en vervolgens zijn we (in een wederom versierde camper) langs een zeehondenkolonie gereden en een heel stuk langs de kust naar het Otago schiereiland gereden, waar we uit eten zijn gegaan. Hij had geen bergtop voor zijn verjaardag, maar dit kon er ook best mee door!

Oh, ja, mooie uitspraak van ma als afsluiter: “Ron, je gaat niet bungeejumpen, want dan val ik dood!”

En iedereen bedankt voor de felicitaties per mail, site en kaart!!(L&M)

1 Reactie »

  1. “Oh, kijk jongens wat een aparte vogel! Oh, nee, het is een dennenappel.??

    Weet je zeker dat dat de jetlag was :) ma komt wel eens vaker wat warrig over.

    Reactie door Manieu — maart 12, 2008 @ 11:28 am

RSS feed voor comments op dit bericht. | TrackBack URI

Plaats een reactie

Je moet ingelogd zijn om een bericht achter te laten.