februari 4, 2008

Sapa

Rubriek: Vietnam — Marije @ 10:44 am

Ondertussen zijn we al weer bijna een week in Laos, maar jullie hebben nog het stuk over Sapa tegoed!

Ons plan was om een meerdaagse trekking te gaan doen, vanwege het schitterende landschap. Bij aankomst hebben we ons bedacht, aangezien het k-k-koud was en ontzettend mistig. We konden zo’n tien meter voor ons zien, dus weinig landschap. Maar goed, een andere reden om naar Sapa te gaan was dat allerlei verschillende bergvolken daar hun inkopen en verkopen komen doen en daar werden we niet in teleurgesteld. Elk dorp heeft zijn eigen kledingstijl: bijvoorbeeld helemaal in het zwart of grote rode rollen stof op het hoofd. En overal kwamen we deze mensen tegen. Vaak waren ze in voor een praatje, meestal om vervolgens hun waren (kleden, sjaals, rokken e.d.) aan te bieden. Heel mooi allemaal, maar aan hun blauw-groene handen en onderarmen te zien, niet erg wijs om te kopen…

Bij aankomst zijn we een hotel binnen gelopen en bij de eerste kamer die we te zien kregen op de tweede verdieping, zeiden we dat we verder gingen kijken, waarop de eigenaar zei dat hij op de derde verdieping een betere kamer had, maar dit was nog niet wat we zochten. Waarna hij ons meenam naar een nog betere kamer op de vierde verdieping. En ja, dit was inderdaad een goede kamer met het mooiste uitzicht van Sapa, zo zei de eigenaar, maar dat kon hij makkelijk zeggen aangezien het uitzicht uit mist bestond… In onze kamer kwam de Vietnamese smaak goed tot zijn recht: roze kantjes langs onze klamboe, bruin met groene bloemen op het dekbed en om het af te maken een oranje nachtlampje naast het bed. Trouwens een voorbeeld hoe belachelijk goedkoop je kan overnachten: zeven dollar voor een kamer inclusief eigen badkamer met warme douche, straalkacheltje en handdoeken. Ondanks het straalkacheltje had ik het koud! Lernard vond dat ik overdreef. Hoezo? Had alleen maar mijn thermo-ondergoed, sokken en trui in bed maar aan.

We hebben ons, met het weer als excuus, schandelijk tegoed gedaan aan gluhwein (zeer cultureel verantwoord) en warme chocolademelk.

Na een dag zelf de omgeving te hebben bekeken zijn we de laatste dag in Sapa onder begeleiding van een gids van het bergvolk “Zwarte H’Mong” op pad gegaan door de bergen. Ondanks het gebrek aan uitzicht een hele belevenis. Behalve Te, onze gids, liepen er nog een oudere dame en een meisje uit haar dorp met ons mee. Na drie keer bijna onderuit te zijn gegaan doordat het ontzettend modderig was, besloot de oudere dame maar om me te gaan helpen en heeft de uren daarna bijna continu mijn hand vastgehouden. Ondanks mijn “I am OK’s”, wilde ze van geen opgeven weten. Haar missie was mij schoon te houden. Na samen glibberend en nog schoon aan de lunch te zijn gekomen, was ik best blij met de gekregen hulp… Een aantal modderige toeristen (van top tot teen) waren het resultaat van geen persoonlijke begeleiding. Onvermijdelijk was de mand die van de rug van de oudere dame kwam met de door haar zelf geborduurde waren. Als dank voor haar assistentie hebben we een portemonneetje uitgekozen. Precies onze smaak met de mooie geborduurde bloemen…
Na nog een uurtje lopen, kwamen we bij het eindpunt aan waar we nog even moesten wachten op het vervoer terug. Een aantal kleine bedelende jongetjes op blote voetjes en korte mouwen stonden de mensen smekend aan te kijken. Best lastig om dit in je dure bergschoenen, dikke truien, jassen, etc. te weerstaan. Aan de ene kant is het zo makkelijk om gewoon wat te geven, maar we waren gewaarschuwd dit vooral niet te doen, aangezien de ouders de kinderen op pad sturen om het geld binnen te halen en er zelf minder hard op gaan werken…. Dit is een van de armste streken van Vietnam. Het snottebellen-gehalte onder de kleine kinderen was net zo hoog als in Nepal. Misschien heb je als ouder die alle eindjes aan elkaar moet knopen, andere prioriteiten dan snottebellen afvegen? Of meer verkoudheid door slechtere hygiene, ofzo? Mmmm, het vraagstuk van de snottebellen.

Het even wachten op het vervoer terug naar Sapa na de wandeling, werd een uur wachten, omdat er nog twee andere mensen mee moesten rijden. Uiteindelijk kwamen de moeder en dochter aangelopen. Moeder luid scheldend dat ze noooit meer met haar dochter mee op reis ging en zeker niet meer een trekking ging doen met dit weer! Levensgevaarlijk! Misschien leuk voor jonge mensen maar zeker niet voor haar! Ze had ook nog haar witte jasje en mutsje aangetrokken, die nu onder de modder zaten. En dochterlief hard lachend.

Na drie dagen Sapa zijn we met de nachttrein weer naar Hanoi vertrokken. We werden per minibus naar het station gebracht. Eerst hebben we een uur door het dorp gereden: onder andere een kast verhuisd, mensen opgehaald en op dezelfde plek weer afgezet, om ze wat later weer daar op te halen (?). Inhalend door de dichte mist, haarspeldbochten en heel vaak abrupt remmen, maakte dat we na anderhalf uur misselijk (ik) en heel (allebei) bij het treinstation aankwamen. Omdat de heenreis erg relaxt was verlopen in onze stoelen-klasse in plaats van slaapcoupe-klasse hadden we besloten dit de terugweg gewoon weer te doen. Dit maal zaten we in de wagon naast de restauratiewagon. Alias de karaoke-wagon. Alias de bier-wagon. Dus om een uur of drie viel ik in slaap naast Lernard die natuurlijk weer overal doorheen sliep (hij kan echt werkelijk overal slapen!), na uren van valse karaoke, lallende mannen, braaksel in de wasbakken en ondergeurineerde (ja, moet het toch een beetje netjes houden) toiletten. Toen we om vijf uur in de ochtend in Hanoi aankwamen zei Lernard: “Was het echt zo erg, niks van gemerkt!” AAAAH! Maar na een dutje in het hotel was alles weer goed.

Onze een na laatste nacht in Hanoi was een memorabele, met onze helden Lernardes en Marijos. Ik werd ’s nachts om een uur of twee wakker van gekraak in onze prullenbak. “Lernard, ga eens kijken, jij bent de man!” Op het bed staand en met zijn zaklampje in de verte schijnend zag hij niks, dus besloot hij dat we maar weer moesten gaan slapen. Tot, onze vriend, een enorme rat (vonden wij) langs de kast naar boven schoot om er vervolgens achter te verdwijnen. Niet alleen ik gilde, maar Lernard deed net zo hard mee. Lernard: “Ik ga hier nu weg!” Marije: “Da’s lekker, dan laat je me hier alleen achter!” Lernard: “Ja, maar ik ben BANG voor ratten!” Onze oplossing: Lernard slapen en ik op wacht en om zes uur gelijk een ander hotel zoeken, zodat ik dan verder kon slapen. Waarop we heel erg de slappe lach kregen en Lernard ging slapen en ik heel blij was dat we een TV op onze kamer hadden, zodat ik nog het idee had dat die de rat weghield…

Na een weekje Luang Prabang en hier en daar wat buikloop, gaan we morgen verder op pad naar het noorden, richting jungle, om weer actief te gaan worden (kayakken, trekking, misschien raften). (L&M)

Geen Reacties »

Nog geen reacties.

RSS feed voor comments op dit bericht. | TrackBack URI

Plaats een reactie

Je moet ingelogd zijn om een bericht achter te laten.