december 18, 2007

Cambodja

Rubriek: Cambodja — Marije @ 4:49 pm

We vertrekken morgen naar Vietnam. Dit is vroeger dan de bedoeling was, vanwege een klein misverstand met het visum door een behoorlijke taalbarriere met de ambassade-medewerker. De begindatum staat op gisteren… Aangezien het visum maar een maand geldig is en we heel veel plannen hebben, vertrekken we morgen per boot en bus richting Saigon, wat door de vele stops die we onderweg gepland hebben drie dagen gaat duren. Hier op het nippertje nog wat indrukken van Cambodja.

Erg vriendelijke mensen, we hebben regelmatig praatjes als we even ergens gaan zitten of op straat lopen. Meestal gewoon om het praatje in plaats van met een achterliggende reden (we zijn een beetje achterdochtig geworden, blijkbaar). Veel gestelde vraag: “Hoeveel kinderen hebben jullie?” “Eh, geen.” “Geen? Hoe oud zijn jullie dan?” En als we daar dan antwoord op geven, volgt een verbaasd gezicht. We zijn nogal oud waarschijnlijk.

Er hangt een heel relaxt sfeertje, al heeft dat in de wijk in Phnom Penh waar we nu verblijven waarschijnlijk te maken met de hoeveelheid drugs die hier ingenomen wordt… Zeer regelmatig wordt er aan Lernard gevraagd: “Sir, would you like to smoke marihuana, hasj, opium?” Waarschijnlijk zie ik er niet zo drugsgebruikerig uit. We zeggen trouwens nee… Voor het geval de ouders zich al ongerust gaan maken. Ook wordt hier in veel cafe’s absinth verkocht. Trouwens nog geen drankjes met een schorpioen in de fles gezien, schijnt hier namelijk ook verkocht te worden.

Het voelt soms alsof je door een Franse stad loopt, door de gebouwen uit de Franse koloniale tijd en nieuwe gebouwen die vaak nog steeds in die stijl gebouwd worden. De oudere Cambodjanen spreken allemaal vloeiend frans. Overal worden stokbroden op straat gekocht, in de bakkerijen echte croissants en pain au chocolat. Ook veel Franse brasseries en Khmer (Cambodjaans) eten met Franse invloeden. Grappig hoe alles door elkaar loopt. Stokbroden in de ene hand en in de andere een zakje met vogelspinnen. De meest bizarre dingen eten ze hier namelijk; vogelspinnen dus, maar ook allerlei andere insecten en alle onderdelen van zo’n beetje elk beest (ook kat en hond). We zijn nog niet zo dapper geweest om een insectje te proberen… Wel kopen we elke dag fruit bij kraampjes en we hebben ons als doel gesteld elke keer wat nieuws te proberen. Voelen we ons toch nog een beetje dapper. Het is in ieder geval een erg leuke bezigheid om zomaar een beetje op de markt rond te lopen.

Overal zie je verminkte mensen ten gevolge van de landmijnen. Missende armen, benen, ogen, delen van gezicht. Behoorlijk confronterend soms. Veel van hen bedelen, omdat dit voorheen de enige bron van inkomsten was, aangezien er geen steun vanuit de overheid was. Nu zijn er veel organistaties die hen aan het werk helpen met dat wat ze nog kunnen. Je ziet bijvoorbeeld veel groepjes straatmuzikanten die traditionele muziek spelen en CD’s verkopen. Overal zijn nog tekenen te zien die aan de “Rode Khmer” tijd herinneren. Natuurlijk de Killing Fields en het Gevangenismuseum, wat erg heftig was. Ongelooflijk wat er toen gebeurd is en hoeveel kinderen, vrouwen en mannen er toen vermoord zijn. Maar ook op straat, de verminkte mensen, de vernietigde tempels en er wordt regelmatig over gesproken. Bijvoorbeeld onze tuk-tuk chauffeur in Phnom Penh vertelde dat een groot deel van zijn familie in die tijd is vermoord. Hoe moet je daar op reageren? Het is opvallend hoe positief iedereen toch lijkt te zijn en waarschijnlijk ontwikkeld het land zich daarom ontzettend snel. Vier jaar geleden bestond het land bijvoorbeeld nog voornamelijk uit zandwegen en nu zijn deze voor een groot deel vervangen door asfaltwegen, waardoor het toerisme zich steeds meer ontwikkeld.

Overal waar we komen, lijken we continue dezelfde vraag te krijgen: “Sir/ Miss, would you like tuk-tuk/motorbike?” Waardoor het lijkt dat wij bijna altijd “No, thank you!” zeggen. En bij elke toeristische buurt/ attractie barst het van de kleine straatventertjes, die vaak ontzettend brutaal zijn! Ze verkopen meestal gekopieerde boeken, armbandjes, kleine instrumentjes of andere frutsels. Je moet soms erg volhardend zijn om van ze af te komen en we zouden ze soms best een flinke knal willen geven! We hebben een restauranteigenaar de tuinslang op een groepje zien zetten, toen die zijn restaurant niet wilden verlaten….

Oversteken in Phnom Penh is een hele belevenis. Vandaag ben ik een hele brede straat in een soepele beweging overgestoken. Ik was zeer trots op mijzelf. Ik heb me laten vertellen dat de truc is om gewoon met dezelfde snelheid over te steken. Vandaag pas voor het eerst gelukt, dus dat belooft nog wat in Saigon, waar het nog tien keer erger schijnt te zijn…

Cambodja was een erg leuke ervaring en we hebben bedacht dat we maar terug moeten komen, nu we hier eerder moeten vertrekken. Vonden we wel een goede reden. (M)

P.s. Ik heb ook wel eens wat anders aan dan mijn groene shirtje… Het viel me namelijk op dat op bijna elke foto waarop ik sta, ik dat shirtje draag,  haha.

1 Reactie »

  1. hoi hoi wat maken jullie toch veel mee zeg!! onwijs leuk allemaal!!! wij zitten nu 2,5 week in australie en het lijkt al een maand. we zouden wel nog langer dan 2 maanden willen reizen maar ja dit is al heel wat!

    nou fijne reis in vietnam en ik blijf jullie ook volgen!!!

    liefs corina

    Reactie door corinatmannetje — december 22, 2007 @ 1:09 pm

RSS feed voor comments op dit bericht. | TrackBack URI

Plaats een reactie

Je moet ingelogd zijn om een bericht achter te laten.