december 10, 2007

Reis Thailand-Cambodja

Rubriek: Cambodja — Marije @ 11:27 am

Donderdag 6 december zijn we naar Siem Reap (Cambodja, vlakbij Angkor Wat) afgereisd en dit was weer een hele belevenis.

We zouden om tien voor acht ’s ochtends vertrekken, maar om vijf over acht was er nog geen minibus, dus Marije werd al een beetje zenuwachtig. Zij had namelijk deze keer de trip geregeld. Na met het reisbureau gebeld te hebben, werd ons verteld dat de minibus er over vijftien minuten zou zijn. Dit gaf Lernard mooi nog even de tijd om een lekker bakje koffie te gaan halen, dacht hij. De taxi kwam natuurlijk toen hij net weg was. Toen we hem gevonden hadden, konden we op weg naar de ferry.

Nadat we met de ferry weer op het vaste land aangekomen waren, hadden we na een kwartier al onze eerste stop. Hier bleek een kantoortje van de organisatie van onze mini-bus te zitten. Hier moesten we gelijk onze visa-aanvragen regelen, want bij de grens zou het veel langer duren als we het zelf zouden regelen en dan zouden we onze medereizigers laten wachten. Dit natuurlijk wel voor een vriendenprijsje: 35 dollar in plaats van de 20 dollar die je normaal gesproken betaalt. Eigenwijs als we zijn, dachten wij het wel zelf te gaan regelen aan de grens.

Niet dus, want na ongeveer drie uur gereden te hebben, werd er netjes bij een pinautomaat gestopt voor de mensen die geen baht hadden om voor de “visa-service” te betalen. Na toch nog even tegengas te hebben gegeven, hebben we toch maar gepind aangezien we er toch echt niet onderuit leken te gaan komen. Vervolgens werden we voor de lunch naar een restaurant gereden dat ook van de “visa-maffia” was. Hier moesten we betalen en onze paspoorten afgeven, zodat ze de visa konden gaan regelen. Ondertussen probeerden ze het zo te draaien dat we ze dankbaar moesten zijn voor wat ze allemaal voor ons regelden.

Toen we bij de grens aankwamen werden we netjes overgeleverd aan het volgende lid van de organisatie. Deze man was zo enthousiast en lachte zoveel dat hij bij ons al gelijk argwaan wekte. Hij had allemaal goede adviezen voor ons, waaronder veel geld pinnen voor in Cambodja, omdat je daar niet kan pinnen. Verder vertelde hij ons dat we na de grens het geld dat we pinden beter konden wisselen voor cambodjaans geld (riel). Dit geloofden we al helemaal niet, omdat een medereiziger in Nepal ons had verteld dat je alles in dollars kan betalen en dat dit veel voordeliger is. Bij de grens aangekomen bleek dat we daar inderdaad zelf geen visa konden regelen. Dit om de simpele reden dat de douanebeambten het extra geld ook wel lekker vonden en dus helemaal geen visa meer aan toeristen verstrekten. Na de gebruikelijke grensformaliteiten kwamen we dan in Cambodja aan.

Vlak na de grens moesten we wachten op een bus die ons naar het busstation zou brengen…. Na ongeveer een half uur kwam de eerste bus en vertrokken we naar het busstation, dachten we. We stopten alleen nog even ergens waar we ons geld konden wisselen. Wij vertrouwden het voor geen meter, zeker niet nadat Lernard zag dat de geldwisselaar een hele dikke diamanten ring droeg. Wij wisselden maar 1000 baht (20 euro), terwijl de visa-gangster ons nog steeds probeerde te overtuigen dat we veel meer moesten wisselen. Naderhand bleek dat de geldwisselaar ongeveer een commissie van 35% rekende. En dan te bedenken dat er mensen bij waren die voor honderden euro’s geld wisselden.

Hierna veranderde onze “reisleider” in een zesde-rangs acteur. Hij kwam namelijk met de volgende slechte tekst: “Nou, het is echt niet mijn geluksdag, zeg. Nu hoor ik net dat de bus onderweg kapot is gegaan, dus nu moet ik voor jullie allemaal een taxi betalen”. Hierbij keek hij heel zielig. Deze acteerprestatie werd nog ongeloofwaardiger toen bleek dat de taxicentrale precies een deur verderop zat en er maar tien mensen bleken te zijn voor de “luxe tourbus”. Wij vonden het ondertussen allemaal wel best en zijn in de eerste de beste taxi gestapt. Voor we weg wilden rijden kwam onze reisleider ons nog even gedag zeggen en om een fooitje vragen. Na hem vriendelijk in zijn gezicht te hebben uitgelachen, vertrok de taxi.

Onze taxichauffeur wilde waarschijnlijk graag voor het donker thuis zijn, want hij reed als een gek over de hobbelige zandweg. Verschillende keren reed hij met een klap in een grote kuil, waar hij zichzelf waarschijnlijk mee liet schrikken, want dan maakte hij een luid sissend geluid. De laatste klap werd de auto bijna fataal, want op het dashboard begonnen er allerlei lichtjes te branden en een angstaanjagend tingeltje ging af. Volgens een van onze twee Amerikaanse reisgenoten, rook de auto na de klap naar gebakken bacon…. Maar goed, het mocht de pret niet drukken, want de chauffeur reed gewoon door met hetzelfde enthousiasme. Dit met af en toe wat gesis van zijn kant, de brandende lichtjes en het tingeltje. De eerder genoemde reisgenoten hadden trouwens een of andere parasiet opgelopen in Afrika en hadden het allebei niet erg breed. Ze werden naar mate de reis vorderde bleker en bleker. Onderweg zijn we nog gestopt voor een nodige sanitaire stop en het avondeten dat we bij dezelfde gelegenheid haalden: chocolade koekjes en chips. Het toilet was vergeven van de sprinkhanen, die Marije al hangende boven het sta-toilet van zich af moest slaan. Tijdens de verdere rit ontdekte ze er nog een aantal tussen haar kleding, waardoor ze de verdere avond jeuk had ten gevolge van denkbeeldige beestjes. Uiteindelijk kwamen we dan in de buurt van Siem Reap (gelukkig reed de auto nog!) en alles leek te veranderen. Ineens was er een geasfalteerde weg en overal langs de weg verschenen er 5-sterren hotels, resorts en….pinautomaten. Ergens buiten de stad stopte de taxi en werden we overgeladen in tuk-tuk’s (motorfietstaxi’s). We werden al weer ongerust waar we in hemelsnaam naartoe gebracht zouden gaan worden, maar wonderbaarlijk genoeg kwamen we uiteindelijk bij een prima guesthouse uit. Waar we na onze 12-urige reis gelijk ons bedje in rolden.(L&M)

3 Reacties »

  1. Nu niet gaan klagen hé, daar doe je het toch voor: HET AVONTUUR!
    Maar wel zonder kleerscheuren vanaf komen, dat is het belangrijkste.

    Reactie door ron.nieuwstraten — december 10, 2007 @ 11:53 am

  2. Ja, tuurlijk, maar we willen jullie graag deelgenoot maken van het avontuur! :)

    Reactie door Marije — december 11, 2007 @ 11:13 am

  3. So Angkor Wat is echt mooi. Wat? Angkor….
    Huh? Angkor Wat?
    Wij vinden dat Marije al aardig op een aziaatje gaat lijken trouwens…zo poserend bij een tempel.
    Hashimashi zou Marijn zeggen.

    Reactie door Meijk en Marijn — december 13, 2007 @ 11:59 am

RSS feed voor comments op dit bericht. | TrackBack URI

Plaats een reactie

Je moet ingelogd zijn om een bericht achter te laten.