november 15, 2007

Tibet Tour, deel 1

Rubriek: Tibet — Marije @ 1:12 pm

Met wat vertraging door het butengeweune (=flakkees, voor de niet flakkeeenaars) internet in Nepal en tevens door de problematiek rondom het spijsverteringsstelsel van Marije….., hier dan toch ons Tibetverhaal!

Zaterdag, 3 november 2007. Vroeg uit bed, want we vertrokken om 5.30 uur. Dit ging zoals gewoonlijk in “Nepali-style” en dus werd het 6.45 uur. De reis tot aan de grens verliep voorspoedig, maar daar aangekomen, was het een grote chaos en moesten we de laatste kilometers lopen, omdat het verkeer vaststond. Wat voor ons niet zo’n ramp was, aangezien wij rugzaktoeristen zijn, maar een medereizigster die met haar Samsonite omhoog moest zien te komen (over de zandweg), had het iets zwaarder… Na de grensformaliteiten kwamen we uiteindelijk in Tibet aan. De info uit onze reisgids bleek, jammer genoeg, aardig te kloppen: na de grens ben je overgeleverd aan de Chinezen. Het bleek niet uit te maken waar je geboekt of wat je betaald had, iedereen werd samengevoegd tot een grote groep (gelukkig hadden wij gekozen voor de budgettour!). Vanuit Nepal is dit de enige manier om Tibet binnen te komen, aangezien het alleen toegestaan is als groep het land binnen te komen en dit moet weer georganiseerd zijn door een bureau. De 18 mensen waar we mee startten werden er 58, begeleid door 2 Tibetaanse gidsen en bovendien bleken er onvoldoende jeeps, dus moesten er 14 mensen met een bus verder reizen. Gelukkig hadden wij een jeep weten te bemachtigen. Na een half uur rijden was het tijd voor de immigratiedienst en na de gebruikelijke formaliteiten en machtsvertoon van de Chinezen konden we ongeveer 10 meter verder. Hier moesten we 4 uur wachten, omdat de checkpost pas om 1 uur ’s nachts openging. Dit gaf ons mooi de tijd om wat te eten en onze medereizigers te leren kennen. Nadat we eindelijk konden vertrekken was het tijd voor het “hoogtepunt” van de dag: een 3 uur durende achtbaanrit over een zandweg met enorme kuilen. Moe en door elkaar geschud, kwamen we in de herberg aan.

Zondag, 4 november 2007. Het eerste uur van de rit was nog hobbelig, maar later werd het beter. Het ging flink omhoog: van 3750 naar 5200 meter. Het nadeel hiervan was dat veel mensen symptomen van hoogteziekte kregen: hoofdpijn, kortademigheid, duizeligheid en misselijkheid. Marije had last van hoofdpijn, maar gelukkig voelde ze zich snel beter. De uitzichten waren echt fantastisch; een ruig landschap zonder begroeiing met in de verte besneeuwde bergtoppen, onder andere van de Mount Everest, kleine dorpjes en bidvlaggen. We passeerden twee keer een checkpoint, waar de Chinezen heel duidelijk wilden maken dat zij de baas zijn en zeker niet de Tibetanen. Onze chauffeur was Tibetaans en niet echt te spreken over de Chinezen. In het gebrekkige engels dat hij sprak, maakte hij duidelijk dat de Tibetanen worden gediscrimineerd en de politie in Tibet hier vrolijk aan mee doet, aangezien dit allemaal Chinezen zijn. Onze twee reisgenoten in de jeep waren Tiffany (24, Duitse en 1 jaar op reis) en Karine (25, 4 maanden op reis en Canadese, het franstalige Quebec). ’s Avonds sliepen we in een herberg op 4050 m. Het slot op onze kamer ging niet meer open en na ongeveer 8 keer vragen en vriendelijk ja-geknik, werd er niets aan gedaan. Pas nadat Lernard een karatetrap demonstreerde, om te laten zien hoe hij de deur ook open kon maken, werden de reservesleutels gehaald. Deze nacht hadden veel mensen last van de hoogte en voelden zich niet goed. Gelukkig kwamen wij er goed vanaf, op wat toiletbezoeken in de ijskoude nacht na. Bijzonder toilet; zonder slot, 2 gaten op een rij, 2 meter diep en uitzicht op een hoop van zeker 1 meter menselijke uitwerpselen….

Maandag, 5 november 2007.Na een onrustige nacht, reden we naar Xigatse. Onderweg stopten we twee keer om foto’s te nemen: 1 keer op een bergpas met een echt fantastisch uitzicht op het ruige landschap en 1 keer om foto’s van yaks te maken. Dit lukte niet helemaal, omdat Lernard ze wegjaagde, aangezien hij graag een foto wilde maken van heel dichtbij… Ten gevolge van de hoogte nog steeds erg frequente plasjes. En het was nogal een wijds landschap, dus als er dan een potentieel plekje om achter te plassen in zicht kwam, werd er regelmatig door de vrouwen geroepen; ” Stop the car!” Voor de lunch kwamen we in Xigatse aan, dit met dank aan de Chinezen die een superweg hadden aangelegd, toch nog wat positiefs. Lekkere lunch in een Tibetaans restaurant vol monniken gehad. Ze spraken hier geen Engels en na een hoop wijzen en gebarentaal kregen we ongeveer wat we besteld hadden (momo’s: gestoomd deeg gevuld met groenten en noodles met vlees en noten). Lernard was nog een beetje onwenning zonder mes en vork en kreeg het voor elkaar een van zijn stokjes te breken, wat voor een hoop hilariteit zorgde. Samen met onze jeep-genoten Xigatse verkend, wat voornamelijk opviel na Nepal was dat we gewoon konden rondkijken, zonder continu “No, thank you” tegen alle verkopers te hoeven zeggen. Erg prettig. Een wandeling naar het fort boven het dorp gemaakt. Er was ons verteld dat je uit moest kijken voor de valse honden die vaak hondsdolheid bij zich dragen. Gewapend met stenen omhoog gegaan, maar uiteindelijk 1 hond tegen gekomen, die aangelijnd was…., dus gelukkig geen honden hoeven mishandelen. Na een dagje rondlopen samen met onze jeepgenoten en ons verwonderd te hebben dat we geen andere reisgenoten tegen kwamen, genoten van een warme douche en eigen kamer (de eerste 2 nachten sliepen we met zijn vieren op een kamer).

Dinsdag, 6 november. In de ochtend dachten we naar het klooster van Xigatse te gaan, maar na aan onze gids gevraagd te hebben wanneer we zouden vertrekken bleek dat de excursie gisteren was. Aha, daar waren de reisgenoten dus gebleven. Na een hevige discussie “mochten” we uiteindelijk toch gaan om later weer bij de groep aan te sluiten. De gids vroeg zich af hoe we in hemelsnaam de excursie hadden kunnen missen. We legden uit dat op ons reisprogramma stond, dat we de dag vrijaf hadden en daarom op stap door de stad waren gegaan. Zijn antwoord: “Oh, the program, that is nothing, that’s only marketing, here we decide what we’re going to do.” Dus dat was duidelijk…. Het klooster was zeer de moeite waard en hadden we zeker niet willen missen. We zijn in een kapel geweest met de grootste gouden boeddha in Tibet: 24 m hoog en bedekt met 300 kg goud. Doordat we er in de ochtend waren was er veel leven. Pelgrims liepen rond de heiligdommen en voerden hun rituelen uit (het offeren van yakboter en geld) en mompelden hun mantra’s. Het opzeggen van de mantra’s was een heel apart geluid: een soort gehummmmm. De monniken deden langs de pelgrimsroute hun werk; toezicht houden, geld collecteren, geld wisselen, figuren van yakboter maken, etc, etc. Toen we weggingen begon het net te sneeuwen en onze vriendelijke chauffeur stond ons al op te wachten. Na ongeveer een uur kwamen we in Gyantse aan en ’s middags bezochten we de Gyantse Kumbung. Eerst het klooster, het nog enige orginele gebouw van het complex, wat de culturele revolutie heeft doorstaan. Vervolgens naar een 5 verdiepingen hoge tempel met oneindig veel boeddhistische afbeeldingen en fotogenieke plaatjes. ’s Avonds vroeg naar bed, want de volgende morgen om 5 uur vertrek naar Lhasa.

Woensdag, 7 november 2007.Vroeg vertrokken vanwege een mogelijk opgebroken weg of eventuele sneeuw. We kregen ons ontbijt in de auto uitgereikt. Dit was echt het dieptepunt op ontbijtgebied: 1 droge witte boterham, 2 Tibetaanse broodjes zonder beleg en een koud ei, dus dat was genieten geblazen. Bij het turquoise meer (Yamdruk-tso) kregen we op een zeer eenzaam plekje een klapband, welke onze chauffeur, natuurlijk met hulp van Lernard (handen in de zakken) zo had verwisseld. Wij vonden deze stop helemaal niet erg, want de zon kwam net op en het uitzicht was echt fantastisch. Om half 12 kwamen we in Lhasa aan, duidelijk in een van de betere buurten. Sexshops, sexshops en nog meer sexshops. We zijn de stad in gegaan en hebben lekker rondgekeken. Bij het Barkor-plein op een terras vol met Tibetaanse monniken gegeten. Erg grappig om een Tibetaanse monnik in traditionele kleding met een hippe zonnebril op te zien sms’en. Blijkbaar was ons beeld wat te romantisch…. (L&M)

Wordt vervolgd…….

1 Reactie »

  1. Tsjoew.. die Canadese is al meer dan 25 maanden op reis, dat vind ik een beetje overdreven hoor :)

    Reactie door Manieu — november 16, 2007 @ 11:38 am

RSS feed voor comments op dit bericht. | TrackBack URI

Plaats een reactie

Je moet ingelogd zijn om een bericht achter te laten.