juli 14, 2008

Daar zijn we weer (bijna)!

Rubriek: Griekenland, Algemeen — Marije @ 10:44 am

We zitten op ons balkon naar de zee te staren. Allerlei herinneringen komen langs van de afgelopen 288 dagen. Onze top drie: De Annapourna Basecamp trekking, Nieuw Zeeland doorkruisen met pa en ma en het klooster in Tibet met de discussierende monniken….of de maand met Joleen samen door Maleisie reizen of misschien toch het rotsklimmen in Chang Mai, het reizen per trein door Vietnam…. Hopelijk gaan we jullie dadelijk niet vervelen, want als we eenmaal met een verhaal beginnen, komt het volgende verhaal boven borrelen en het volgende en het volgende….

We hebben zoveel gedaan en beleefd en vaak gedacht: wow, dit is het leven, zoals het klokje thuis tikt, tikt het overal, ofzo. Maar naar het einde van de reis toe begon het toch te kriebelen. Blijkbaar is Flakkee toch thuis. Voornamelijk natuurlijk door de familie en vrienden die we nu toch wel erg missen. We zijn zo benieuwd hoe het met iedereen gaat (live is toch anders dan per mail) en naar de zwangere buiken, nieuwe kleine aanwinsten, opgeknapte en gekochte huizen, enzovoorts, enzovoorts. We kunnen in ieder geval niet wachten om er weer deel van uit te maken! Al knaagt het wel een beetje om onze onbegrensde vrijheid weer te gaan inleveren, maar aan de andere kant zijn we helemaal klaar voor een georganiseerd leven. Weer een telefoon, klok en agenda. Werk, bruine boterhammen met kaas en stoepen waar het wat moeilijker is om je nek te breken. Zonder onbestemde luchtjes, onderhandelingen en flexibele vertrektijden.

Wat waarschijnlijk voornamelijk wennen gaat worden, is elkaar niet meer 24 uur per dag zien. Hopelijk hoeft Lernard, als hij de eerste dag gaat werken, mij niet van zijn been af te schudden terwijl ik achter hem aan sleep…
Aangezien dit ons laatste stukje is, snik, willen we iedereen bedanken voor het volgen van onze verhalen! En ontzettend leuk hoe veel mensen ons op de hoogte hielden van hun eigen perikelen, zodat we toch het idee hadden er een beetje bij te zijn.
Nou, dat was het dan… Kroket en kaassouffl├ę: We komen eraan!! (Die hebben we namelijk ook een beetje gemist.) L&M

juli 9, 2008

Kebab, snorren en bijna thuis

Rubriek: Griekenland, Turkije — Marije @ 2:57 pm

We hebben euro’s gepind! In Griekenland, net alsof we al een beetje thuis zijn. Op de details na dat we niemand verstaan, we de uithangborden niet kunnen lezen, het eten bestaat uit giros, souvlaki, tsatsiki….en nog wat kleine verschillen.

Na een week in Turkije zijn we gisteren op het eiland Chios aangekomen. Hier hebben we onze eerste vakantie samen gevierd en nu de…zoveelste. Er lijkt weinig veranderd te zijn, dus het komt gelukkig overeen met onze idyllische herinneringen.

We zijn vijf dagen in Istanbul geweest. Topstad! Hier kunnen we best nog vaak terug komen en het nog steeds niet zat zijn. We hebben voornamelijk cultureel gedaan en onder andere alle topattracties afgewerkt en de Bosporus bevaren (nou, ja, meegevaren). Schitterend!

Aangekomen met het vliegtuig in Istanbul was het even wennen, na de bijna overdreven beleefdheid die we in Azie ervaren hebben en waar stemverheffen zeldzaam is. Een familie stond voor te dringen bij de douanepost, waarop de beambte ze scheldend en schreeuwend naar de achterkant van de rij verwees. Waarna zij weer scheldend en schreeuwend reageerden en de rij een grote duw- en trekpartij werd. Gelukkig was het geen voorbode en was de sfeer in Turkije over het algemeen juist heel relaxt en gastvrij. Wat meer temperament dan we gewend zijn, dat wel. Bij elke verkeersopstopping volgt een toeter-/ scheldkanonnade. En de Dikke van Dale-uitdrukking: “Rijden als een Turk”, werd me gelijk de eerste dag duidelijk. Ik werd niet een, maar twee keer bijna aangereden door een achteruit rijdende auto. Voortaan maar met een flinke boog om stilstaande auto’s heen gelopen.

Er zijn wel erg weinig snorren, trouwens. Dat viel wel weer een beetje tegen…

De meeste maaltijden hebben we in parken genuttigd om een beetje binnen het budget te blijven. Maar dit was zeker geen straf, overal is heerlijk vers eten te krijgen. Een van onze parkmaaltijden: brood, feta, olijven en geroosterde aubergine. En ondertussen lekker mensen kijken. Hele Turkse families verzamelden zich, voornamelijk aan het einde van de middag, in het park en natuurlijk alle andere paartjes, verliefd, ruzie makend, relaxend, enzovoorts. Zo nu en dan hoorden we drie moskee├źn door elkaar galmen. Dus hoe authentiek wil je het hebben?

Na de vijf dagen hebben we de tram naar het busstation genomen. In de spits, dus ingeklemd tussen harige armen en ruikende oksels. Vervolgens de nachtbus naar Izmir genomen. De meest luxueuze busrit ooit. Een host in gesteven overhemd en vlinderdas bracht gratis water, thee en roomijs rond en spoot regelmatig een verfrissend citroenluchtje door de bus. Dit deed ons het, bijna de hele reis letterlijk krijsende, meisje, bijna vergeten. In Izmir stapte onze buurpassagier uit om ons het juiste loket en de juiste bus naar Cesme te wijzen. Na deze reis zeggen we: Leve Turkije!

In Cesme, een badplaats, voornamelijk door Turken bezocht (we waren de eerste Nederlanders in ons hotel!), hebben we twee dagen doorgebracht. Na een laatste broodje kebab (vooral bij Lernard met pijn in zijn hart) de veerboot naar Chios genomen. Die we nog bijna gemist hadden, want vijf minuten voor de vertrektijd bleek dat we bij de verkeerde boot zaten te wachten. Oeps.

In het dorpje Agio Ermioni konden we ons appartement niet vinden, maar dankzij een Amerikaanse Griekse, die na 40 jaar terug gekeerd was en naar eigen zeggen niks meer herkende, hebben we ons doel toch bereikt. Wel drie keer het dorpje door gelopen. Heuveltje op, heuveltje af, met onze grote rugzakken, achter de dame aan, die ons toeriep: “Come on, good for the muscles!” Waarbij ze op haar respectabele achterwerk sloeg.

We zijn nu aan het genieten en romantisch aan het doen. Daar zal ik verder niet over uitwijden, want er is helaas geen vioolmuziekje beschikbaar. L&M