mei 31, 2008

Singapore, zonnen en zwemmen

Rubriek: Maleisie, Singapore — Manieu @ 11:41 am

Ondanks dat de stad/ het eiland/ land de naam heeft van een steriele zakenstad, hebben we ons prima vermaakt in Singapore. Er zijn inderdaad veel serieuze zakenmannen in pak met stropdas en het is erg georganiseerd en schoon, maar ook erg gastvrij en er zijn levendige buurten en veel gezellige eettentjes. Die dan wel weer gecontroleerd worden door de inspecteurs van de regering. Maar wat is er mis met hygiëne?

We vlogen met de budgetmaatschappij AirAsia van Bangkok naar Singapore en er werden geen plaatsen toegewezen in het vliegtuig. Het resultaat: geen nette rij, maar rennende en ellebogende mensen die een goed plekje wilden veroveren… Wonderbaarlijk genoeg hadden we prima plaatsen, op de smakkende en boerende “dame” achter ons na, dan. Dit hield ze de hele vlucht vol (ruim twee uur).

Bij aankomst kregen we gelijk een hint van de georganiseerdheid in Singapore. We moesten netjes in de rij staan voor een taxi, de taxichauffeur zette uit zichzelf de meter aan en helemaal bijzonder: toen de chauffeur de straat waar we moesten zijn niet gelijk kon vinden, zette hij de meter uit, want anders zou het te duur voor ons worden!

Het is ongelooflijk hoeveel winkelcentra ze hier hebben. Het lijkt erop dat shoppen hier hobby nummer 1 is. We hebben ons wat shoppen betreft maar ingehouden en in plaats daarvan allerlei nieuwe hapjes geprobeerd; van de overdekte eetparadijzen (gevuld met kraampjes) lijken er namelijk nog meer te zijn.

Ons laatste hostel lag in Little India (onze kleinste kamer ooit - zie bovenaan site), wat een leuke afwisseling was op het hectische centrum. Zoals de naam al zegt, wonen hier veel Indiase immigranten en heerst er ook een Indiaas sfeertje. Onder andere de winkels die sari’s verkopen en bij de zondagmarkt schalde de bollywood-muziek uit de boxen en slingerde er overal rommel rond. Wat een grote tegenstelling was tot de rest van de stad waar we geweest zijn. Geen afval te bekennen daar en vooral geen kauwgom, want het is illegaal om dit op straat te kauwen. Om de vijf meter staat een vuilnisbak, het rivierwater werd zelfs gezeefd door een speciaal bootje met een soort schepnet voorop en nergens spugende mensen te zien op straat, want ook dit is tegen de wet.

Er worden enorme boetes uitgedeeld. Bijvoorbeeld voor afval op straat gooien: 500 euro en voor eten en drinken in de metro: 250 euro! Met drugs moet je al helemaal niet aankomen. Drugsbezit: een lange gevangenisstraf en stokslagen en drugssmokkel: de doodstraf. Misschien dat alle strenge regels ervoor zorgen dat er bijna geen criminaliteit is. Al zullen de politieagenten overal, bewapend met machinegeweren, hier ook wel aan bijdragen…

We konden precies de openingsact van het Singapore Arts Festival meepikken. Een straattheatergroep die op de rivier een spectaculaire show gaf met vuur, vuurwerk en harde muziek. Een super gezicht in het donker met de wolkenkrabbers op de achtergrond en erg warm en krap, aangezien duizenden anderen ook graag zoveel mogelijk van de show wilden meekrijgen.

En we hebben eindelijk de doerian geprobeerd! (wilden we steeds, maar kwam er niet van) De “koning der vruchten” volgens veel Aziaten. Het is een vrucht ter grootte van een meloen met stekels aan de buitenkant en een heel apart luchtje. Op veel plaatsen is hij zelfs verboden om te eten vanwege deze lucht! Het fruit aan de binnenkant heeft een duidelijke gelijkenis met een….mannelijk geslachtsdeel. Waarschijnlijk verklaard dat ook waarom de doerian bekend staat als potentiemiddel. Een oud gezegde schijnt te zijn: “When the doerians go down, the sarongs go up! Ook kwamen we er achter dat dit dus het luchtje is wat we steeds niet thuis konden brengen in Azie… En voor ons is het trouwens niet “de koning”; een apart luchtje, maar ook een apart smaakje.

De laatste drie dagen hebben we op het strand doorgebracht van het eiland Tioman in Maleisie. We hadden een hutje met uitzicht op zee en we hebben voornamelijk gezwommen, gelezen, gesnorkeld, gegeten en geslapen. Ja, ja, we weten het, we hebben een erg vervelend leven. Eindelijk Lernard over kunnen halen om te gaan snorkelen en hij was vervolgens het water niet meer uit te krijgen!

Het strand lag gelijk aan de jungle en we kregen ook een beetje het Tarzan en Jane gevoel door alle beesten die langs kwamen. Apen, hagedissen (die 1.8 meter lang kunnen worden, maar zo lang waren die van ons gelukkig niet), heel veel vlinders, ’s avonds gigantische vleermuizen en in een gat onder aan de trap van onze hut woonde een slang, die af en toe zijn kop naar buiten stak, brrrr. En natuurlijk hadden we ook een kakkerlak in onze badkamer. Waar ik overigens nog steeds niet aan kan wennen, ik krijg de kriebels van die beesten!

Vandaag hebben we de “deluxe luxery” veerboot (zo werd het aangeprezen) genomen naar het vaste land en morgen gaan we naar Kuala Lumpur en dan… de volgende morgen heel vroeg (om 6 uur landt ze) Joleen ophalen!!! L&M

mei 21, 2008

Terug in Thailand

Rubriek: Thailand — Marije @ 4:52 pm

Ja, we zijn terug in Azie, in Thailand om precies te zijn. We horen om ons heen weer: “Taxi, sir?”, “Tuk, tuk, miss?” De heerlijke etensluchtjes van alle eetkraampjes, maar ook de ik-wil-niet-weten-wat-ik-ruik-zurige-luchtjes. De bedelaars met soms de meest bizarre verminkingen. Het “iets” minder makkelijk oversteken van de straat. De monniken in hun oranje gewaden. De vochtige warmte (met af en toe een welkome regenbui vanwege de regentijd en dan REGENT het ook echt). De begroetingen overal: Sawaidee Kaaa. Het leven op straat en de felle kleuren. En natuurlijk hebben we onze eerste Thaise massage al gehad.Mijn eerste toiletbezoek in Thailand op het vliegveld van Bangkok ging gepaard met het luidruchtig keel schrapen van mijn buurvrouw. Haaa, dacht ik, terug in Azie.
Het wegkomen uit Nieuw Zeeland kostte nog moeite. Het bleek ernstig tegen de regels te zijn dat we geen uitgaand ticket hadden, een ticket dat bewijst dat we Thailand ook weer gaan verlaten. Onze ervaring tot nu toe was dat een bewijs dat je een uitticket kan betalen voldoende is, maar dat was hier niet het geval. Nadat de tweede baas erbij gehaald was, was het oordeel dat we alleen mee mochten met de vlucht als we een ticket kochten op het vliegveld. Ondertussen hadden we het erg warm gekregen, want dit was niet echt volgens plan, een duur ticket in Nieuw Zeeland kopen, maar in Auckland blijven was ook niet erg aanlokkelijk. Na een half uur van zeer diplomatiek gepraat van Lernard zijn kant mochten we van de “regels zijn regels”-meneer gelukkig een formuliertje ondertekenen dat zij niet verantwoordelijk waren voor onze missende tickets. Pfffff, toch nog goed vanaf gekomen. En ik heb Lernard natuurlijk heel veel schouderklopjes gegeven.
Vliegen is niet mijn grootste hobby en dit was niet bevorderlijk voor mijn nervositeit (of eigenlijk wel, dus). Om het geheel af te maken, hadden we hevige turbulentie. De etenskarren werden weg gehaald, de stewards en stewardessen gingen zitten en ik had een handje van Lernard nodig. Vol respect keek ik naar de passagiers een paar stoelen verderop die hun eten al gehad hadden en dit rustig zaten op te eten…
Op het vliegveld van Bangkok gelukkig geen lastige vragen over vliegtickets. En hier zijn we dan.

We hadden bedacht om vanaf Bangkok per trein naar Maleisie te reizen, maar vanwege onrusten in het zuiden van Thailand hebben we besloten het vliegtuig naar Singapore te nemen. Van daaruit reizen we naar Kuala Lumpur in Maleisie om Joleen van het vliegveld te halen. Zij komt 2 juni en we gaan met z’n drieën ruim drie weken Maleisie bereizen! Joehoe!
Omdat we de 22e pas kunnen vliegen, hadden we nog zes dagen in Bangkok voor de boeg. We hebben daarom maar een mooi en rustig guesthouse gezocht in plaats van het hotel midden in de uitgaansstraat van Bangkok, waar onze kamer precies tegenover de meest lawaaiierige discotheek zat (vonden wij dan). We wilden fit zijn voor een flink portie cultuur!
We zijn onder andere naar het nationaal paleis, verschillende tempels en de amulettenmarkt geweest. Op deze markt worden allerlei kleine boeddha-afbeeldingen verkocht voor onder andere offeringen voor goed geluk. Het schijnt dat de markt voornamelijk wordt bezocht door monniken, mensen met gevaarlijke beroepen en taxichauffeurs. Deze informatie maakt het nemen van een taxi toch iets minder aantrekkelijk….
Omdat Bangkok berucht is vanwege zijn seksindustrie zijn we, zoals echte toeristen betaamt, naar de bekende nachtmarkt Pat Pong geweest. De markt op zich is niet bijzonder, maar wel zijn lokatie. Midden in het red-light district met onder andere heel veel go-go bars, veel lady-boys (transseksuelen) en oude mannen. We zagen een man van zeker 65 hand in hand lopen met een meisje van maximaal 16 jaar… Ik dacht dat ze dat verbannen hadden uit Thailand… Maar goed, dat deel van Thailand hebben we ook weer gezien.

Morgen vliegen we dus naar Singapore. Hopelijk vragen ze dit keer niet naar uittickets (want hebben we weer niet)….

Nog een feitje uit de Bangkok Post ter afsluiting. De professoren op de universiteit van Bangkok verdienen gemiddeld 17.000 Baht (= 340 Euro) per maand en afwassers verdienen gemiddeld 13.500 Baht (= 270 Euro) per maand. Au, daar heb je dan twaalf(!) jaar voor gestudeerd… L&M

mei 14, 2008

Nieuw Zeeland, laatste deel

Rubriek: Nieuw Zeeland — Marije @ 6:03 am

Vandaag onze laatste dag in Nieuw Zeeland na bijna drie maanden.

We zijn gisteren vertrokken uit Keri Keri na ’s ochtends om zeven uur afscheid genomen te hebben van alle buren. Sommigen op het park waren niet erg getreurd dat wij weg gingen. Onze cabin is namelijk erg gewild aangezien het topdrukte is in het hostel van het park. Ze slapen op het moment met zeven man op een kamer net zo groot als onze cabin: +/- 16 m2….

We hebben zaterdag de laatste barbecue gehad waar we aan het einde van de avond op de foto moesten met onze Koreaanse collega, want: “Holland! Hiddink, you know Hiddink? He is my hero!” Waarom wij dan op de foto moesten is ons een beetje onduidelijk….

We hebben een hoop groene bomen (zonder mandarijnen, dus, even voor de duidelijkheid) achter ons gelaten. En, haha, het uiteindelijke volle-kratjes-record van Lernard is 42 en die van mij 47! Who is the winner?

We dachten klaar te zijn met mandarijnen plukken en gingen nog een laatste ochtend in de tuin van Conny werken. Of Lernard nog even het mandarijnenboompje van zijn vruchten wilde ontdoen… Ze blijven je achtervolgen, onze oranje vrienden.

Op het moment zijn we in Auckland. Ons zuur verdiende geld weer aan het uitgeven. En we zijn nog even onze Nieuw Zeelandse favorieten aan het eten en drinken: scones (hele vette roomboter broodjes gevuld met muesli, dadels, kaas of wat dan ook), Cookie Time koeken (die zijn zoooo lekker en zoooo slecht), fish & chips en Lernard zijn favoriete bier: Ranfurly. Oftewel bunkeren!

Morgen vliegen we weer naar Bangkok en gaat het reizen weer beginnen. Ons eerste doel in Thailand: Massage! (L&M) 

mei 5, 2008

Mandarijnen, mandarijnen en mandarijnen

Rubriek: Nieuw Zeeland — Marije @ 6:51 am

We zijn ondertussen aardig ervaren in de kunst der mandarijnen plukken. We worden steeds sneller. Lernard zijn huidige record is 35 kratten en van mijzelf 45 kratten. Whahahaha! Nee, dit is geen leedvermaak…. Maar a vier dollar per kratje beginnen onze verdiensten al aardig op te lopen. Al zien we ze nu zelfs als we onze ogen dicht doen: Aaaah, nog meer mandarijnen!!

We hebben een mandarijn-pluk-motivator onder ons. Ramon. Elke ochtend moeten we elkaar met een lach op ons gezicht een “good morning” wensen. Wat vooral mij soms wat moeite kost met mijn legendarische ochtendhumeur. En we moeten vooral niet vergeten om de mandarijnenbomen te groeten in de morgen. Er zijn verschillende manieren van groeten. Bijvoorbeeld Ramon: “Good morning trees. How are you today? You look lovely. Good time to pick you!” En onze Duitse collega Stephanie neemt een tak in haar hand en zegt: ” Nice to meet you!” en begint met knippen. Nee, het werk is helemaal niet saai. Hoezo?

Als we dit gedeelte achter de rug hebben, moeten we de drie regels van Ramon onthouden. Focus, consistancy and safety. Oftewel denk alleen aan mandarijnen, niet stoppen en knip niet in je vingers. In het geval van Ramon moet je Pocussen, want onze Filipijnse collega (of moet ik zeggen Pilipijnse) gebruikt voor elke f een p. Hij gaf ook de reflexologiecursus. “Use your pingers…” of ” Make a pist…”

We hebben ook een demotivator, ook wel Chris, de mandarijnenplukkers-chef. Een collega noemde hem de drillmaster van het mandarijnenbootcamp. Chris zijn persoonlijke doel is perfectie en niks anders dan perfectie. Dus als hij in zes kratjes (ongeveer 120 kilo aan mandarijnen) een mandarijn vindt met een sneetje van je snoeisnaar, komt hij naar je toe. “This is a cut!” “Eh, yes, that’s a cut.” “Next time, watch out!” “Eh, I am sorry?”

We hebben voor de vrije dagen een tweede baantje gevonden. Werken in de tuin van een medewerker van de camping. Connie, een Nederlandse Nieuw Zeelander, die hier al twintig jaar woont. Lernard doet de mannenklussen, zoals palen in de grond slaan en gaten graven. En ik ben van het snoeien en onkruid wieden. Een fijne afwisseling op de mandarijnen.

Met onze collega’s en andere campingbewoners hebben we inmiddels een zaterdagavond barbeque-avond traditie en een daarmee samenhangende zondag “hangover”-dag traditie. Wat inhoudt allemaal zo lang mogelijk uitslapen en zo min mogelijk uitvoeren…

Tussen ons werkschema door gaan we ook wel eens Keri Keri in. Onder andere voor de nodige boodschappen en de Farmers Market, waar de plaatselijke boeren allerlei verse produkten verkopen, waaronder een wijn: ” Chateau de la Brak”. Deze hebben we maar laten staan.

We hebben ook een keer een rugbywedstrijd bezocht. Dat gaat er behoorlijk ruig aan toe. De ambulance stond klaar en was al snel gevuld met twee spelers. Niet echt een sport voor watjes, dus.

Ze zijn hier helemaal wezenloos van rugby. Het nationale team is de “All Blacks” en hun logo en de merchandising zie je overal. Op servies, kleding, etenswaren, theedoeken, golfballen, haarelastiekjes, raspen, kookwekkers, koelkasten, nou, ja, eigenlijk op alles…

Onze laatste week plukken is aangebroken, dus Lernard heeft nog maar een paar dagen om mijn ultieme record te verbreken… Woehoe, spannend! L&M