april 24, 2008

Marije Sandsurfing

Rubriek: Nieuw Zeeland — Manieu @ 12:07 am

Hoi!

Marije surft als een gek de heuvel af :P !

Groeten,

Maarten

april 23, 2008

Nieuw Zeeland, deel 5

Rubriek: Nieuw Zeeland — Marije @ 12:22 pm

Hier dan eindelijk het stukje! We zitten tot over onze oren in de mandarijnen, dus het heeft even geduurd.

De twaalf dagen in ons campertje hebben we een wat rustiger tempo aangehouden dan met pa en ma, maar desondanks weer veel gezien.
Op nummer 1 staat zeker onze rondvaart (oh, nee, sorry, dolphincruise) door de Bay of Islands. Een dolfijnencruise, maar geen dolfijn te bekennen. Al dacht ik ze wel steeds te zien. Lernard: “Nee, Marije, dat is een golf! Nee, dat is een vogel die in het water landt!”, enzovoorts. Ik was nogal vol verwachting, want als we dolfijnen zouden tegenkomen, mochten we met ze zwemmen. Na een uur of twee rondvaren bleek waarom we ze niet zagen… We kwamen hun grootste vijand tegen: Orka’s! Een school (noem je dat eigenlijk wel zo?) van ongeveer twaalf exemplaren, waaronder een paar jongen. Ze bleven een half uur rond en onder onze boot zwemmen, waardoor we ze uitgebreid konden bestuderen. Was helemaal niet erg om daar een rondje dolfijnenzwemmen voor op te geven!
Doordat we op volle zee beland waren, werden de golven hoger. Gelukkig hielden wij alles binnen. In tegenstelling tot een jongen van een jaar of twaalf. Hij was zo enthousiast van de ene kant van het dek naar de andere kant aan het rennen dat hij zijn misselijkheid negeerde (wat namelijk duidelijk te zien was aan zijn steeds groener/ witter wordende gezicht). Totdat hij dan toch over de reling moest gaan hangen en dit het laatste uur volhield.

Een ander hoogtepunt was Cape Reinga. Het noordelijkste puntje van Nieuw-Zeeland. De Tasmanzee en de Zuid-Pacifische Zee komen hier bij elkaar. Je ziet ook daadwerkelijk de stromingen bij elkaar komen; er is golfslag twee kanten op. Heel apart. Het is goed voor te stellen dat Cape Reinga een heilige plek voor de Maori’s is. Op het uiterste puntje van een klif die een eind de zee in ligt, staat een eenzame boom. De Maori’s geloven dat de zielen van de overledenen via de wortelen van deze boom het hiernamaals inglijden.
De snelweg richting de kaap, de SH1 gaat de laatste dertig kilometer over in een onverharde puttenweg. De Super Highway! Maar het draagt wel bij aan het afgelegen gevoel.

Verder hebben we gigantische Kauri-bomen gezien. Waaronder de grootste van Nieuw-Zeeland van 2000 jaar oud (zie de foto: zoek Marije).
En natuurlijk, niet te vergeten, het zandsurfen, maar het filmpje, dat binnenkort op de site zal verschijnen, spreekt voor zich!

In alle dagen dat we de camper hadden, mocht ik een keer rijden. Echt een gigantisch succes was het niet. Toch best lastig als het stuur en alle knopjes allemaal aan de andere kant zitten. Aan het links rijden was ik inmiddels wel gewend, maar bij elke afslag wiste ik de ruiten in plaats van de richting aan te geven.

Nu zijn we dus aan het mandarijnen plukken. Of eigenlijk aan het mandarijnen knippen, want we moeten ze stuk voor stuk afknippen alvorens ze in de zak te gooien die voor onze buik hangt.
Het was in ieder geval onze makkelijkste zoektocht naar werk ooit. Bij het eerste adres in Keri Keri dat we bezochten, vroegen we naar werk. Het antwoord: Ja, hebben we, dan en dan kunnen jullie beginnen, zoveel gaan jullie verdienen, een rekening kun je hier vlakbij openen en wij regelen het belastingnummer voor jullie. Dus een rekening geopend en klaar. Al met al een uurtje werk!
We hebben een cabin gehuurd op de camping van Keri Keri. Een soort een-kamer minihuisje in een blok van tien cabins. Iedereen loopt bij elkaar binnen, maar er is een ongeschreven regel. Gordijnen dicht betekent: Privacy, graag!

De eerste twee dagen werken waren behoorlijk zwaar. Het regende hard en doordat op de hellingen onder de mandarijnenbomen zeilen lagen, was het spiegelglad. Iedereen gleed regelmatig onderuit. De tweede dag viel ik vier keer. Elke keer een volle zak mandarijnen over de grond. Dan is het toch best praktisch als er geen andere Nederlanders in de buurt zijn. Kon ik er af en toe ongegeneerd een vloek uit gooien… Lernard gooide dezelfde dag zijn snoeischaar uit frustatie weg waarna hij hem een half uur moest gaan zoeken. Hielp dus niet echt tegen zijn gefrustreerde gevoelens. Maar we komen ondertussen toch aardig in vorm en het gaat steeds beter. Het aantal gevulde kratten wordt steeds hoger en ons loon dus ook.

We hebben een zeer internationaal gezelschap. Collega’s uit de Filipijnen, Argentinie, Chili, Thailand, Duitsland, Engeland en Israel. Iedereen kan het goed met elkaar vinden en woont op dezelfde camping. Waarvan ongeveer de helft in ons blok. Dus gezellige avonden! Er is vrij weinig te doen in Keri Keri, maar dat wordt ruimschoots goed gemaakt met de avondbestedingen. Film kijken, barbequen, de pub bezoeken en ik heb zelfs een cursus reflexologie van twee avonden gevolgd bij onze Filipijnse collega. Lernard was op de laatste avond (de examenavond) model, wat hij natuurlijk erg vervelend vond. Maar ik heb nu wel een echt Filipijns reflexologie certificaat verdiend!

Kortom we overleven het wel in Keri Keri. Nog drie weken “zwoegen” en dan is het alweer tijd voor een paar maanden rondreizen!! (L&M)

april 17, 2008

Wees niet bevreesd….

Rubriek: Nieuw Zeeland — Marije @ 7:24 am

Het volgende stukje is in de maak! Het duurt dit keer even, want ja, we zijn het niet meer gewend, werken na een half jaar relaxen… We zijn deze week onze carriere als mandarijnenplukkers begonnen! (L&M)

april 4, 2008

Nieuw Zeeland deel 4

Rubriek: Nieuw Zeeland — Marije @ 3:22 am

We hebben pa en ma zaterdag naar het vliegveld gebracht. Eindelijk weer met zijn twee├źn. Nee, hoor, het was super en de tijd is veel te snel voorbij gegaan!
De afgelopen twee weken met pa en ma waren weer net zo actief als de eerste twee. We hebben het Abel Tasman Park bezocht. Het originele plan van kajakken en wandelen hebben we maar laten varen om lekker lui op het strand te liggen en een beetje te snorkelen. Hierna hebben we per veerboot het Zuidereiland verlaten. Het “watereiland” met zijn ruige natuur en het vele water in de vorm van meren, rivieren, watervallen, ontelbare kreekjes, regen (waar we gelukkig weinig van gemerkt hebben), enz, enz. De kreekjes hebben overigens werkelijk allemaal een naam. Het maakt niet uit hoe klein het stroompje is. Ik vraag me af of er iemand speciaal aangesteld is om originele namen te verzinnen. Af en toe was zijn inspiratie op en werd het Creek nr. 1, 2, 3 ……

Via Wellington zijn we op het Noordereiland aangekomen. Het “vuureiland” vanwege alle vulkanische activiteit. Op de ferry was weer de onvermijdelijke gitarist aanwezig, maar het klonk zowaar goed, inclusief z’n gezang. Het zorgde voor een lekker sfeertje met de zon in ons gezicht, de wind door onze haren en met uitzicht op Marlbourough Sounds (de fjorden bij het Zuidereiland).

Waar ik mezelf, even tussendoor, op betrap, al wordt het inmiddels minder, is dat ik maar op de nummerborden van de auto’s blijf kijken om te zien waar ze vandaan komen. Hoe verrassend, allemaal uit Nieuw Zeeland!

Een erg prettige bijkomstigheid van het verlaten van het Zuidereiland: we hebben nog geen zandvlieg gezien! Vooral pa is ernstig ten prooi gevallen aan deze irritante beestjes. Hij was voor de grap de steken eens gaan tellen. Bij de 90 is hij maar gestopt… Maar hij was dan ook eigenwijs om vol te blijven houden dat hij geen anti-insektenmiddel nodig had. Waar hij later toch maar op terug gekomen is.

Door het Tongariro Nationaal Park hebben we met z’n vieren een wandeling van zo’n acht uur gemaakt. Super uitzichten op de vulkanen Mt. Ruapehu en Mt. Ngauruhoe, kratermeren, enorme vlakten en natuurlijk een waterval. Aan het einde van de wandeling begon ma een niet uit te houden pijn in haar tenen te krijgen, waar de volgende dag het bewijs van verscheen. Vier paarse nagels! Dus de resterende dagen heeft ze voornamelijk haar slippers aan gehad en lange wandelingen maar afgeslagen.

We hebben verschillende geothermale gebieden bezocht. Orakei Korako was vooral erg bijzonder. Mede doordat we de nacht voor ons bezoek aan het gebied op de parkeerplaats er naast hebben gekampeerd. We zagen om ons heen de stoom omhoog komen en hoorde het water van het aangrenzende meertje borrelen. EN pa en ma hebben ’s nachts de kiwi gehoord. ( We waren net bij een informatiecentrum geweest waar ze dit lieten horen) De volgende ochtend vroeg liepen we als eersten tussen de bubbelende modderpoelen, stomend water, de meest bizar gekleurde silicaterrassen (soda-achtige afzettingen die een soort witte heuvels vormen) en nog veel meer bizarre activiteiten.
In Rotarua (middenin het vulkanische gebied) kwam de zwavellucht je tegemoet. Overal in het stadje steeg er stoom op, onder andere uit alle straatputten. Onze camping had thermale baden en een heet-water-strandje aan het meer. Hier kon je kuilen graven om theoretisch in je zelf gemaakte warme bad te gaan liggen (Was het alleen wat te vies voor). En de grond waar de tenten konden staan werd verwarmd door de onderliggende warm-waterbron. Terwijl Lernard en ik van de thermale baden genoten, zijn pa en ma naar een culturele voorstelling met hangi van de Maori’s geweest. Bij een hangi wordt het eten gestoomd in een gat in de grond met daarin hete stenen. Het was in ieder geval erg geslaagd geweest.
Het Noordereiland heeft dankzij de Maori’s heel wat meer te bieden op cultureel gebied dan het Zuidereiland. Waar, zo leek het, iedere brug of gebouw ouder dan vijftig jaar een historisch monument werd genoemd.
In Rotarua hebben we ( = anoniem besloten) de foutste toeristische attractie gespot. Een felgeel amfibievoertuig van “Duck-Tours”, waarmee de toeristen rondjes door de stad konden rijden/ varen. Inclusief hierbij was een toetertje dat eenden gekwak produceerde, waar de inzittenden mee naar de mensen op straat toeterden. Geweldig!
Vanaf het terras waar vandaan we deze attractie langs zagen komen, konden we gelijk een enerverend potje croquet volgen. Voor zover ik het kan beoordelen, hield dit in: met hoog opgetrokken witte sokken en bijpassende outfit ballen met een grote hamer door poortjes slaan. Maar kan het ook mis hebben.

We hebben een, ten gevolge van een vulkaanuitbarsting, bedolven dorp bezocht (een soort Pompei, alleen dan anders) en als afsluiter van al onze vulkanische activiteiten HET Hot Water Beach. Om een of andere reden hadden we het idee dat we als een van de weinigen in onze vers gegraven thermale baden zouden liggen met uitzicht op zee, maar we moesten het kleine stukje strand met ongeveer 200 anderen delen. Desondanks was het heel apart om te voelen hoe de warm-waterbron het strand opwarmde.

De een na laatste nacht met pa en ma brachten we door op een natuurcamping waar we laat op de avond aankwamen. Dit door een aantal verkeerde afslagen en een zeer lange, hobbelige weg die steeds smaller leek te worden. Ik kreeg het steeds warmer, omdat ik ernstig begon te twijfelen of dit wel de goede weg was die ik gewezen had. Maar de weg bleek uiteindelijk toch bij de gezochte camping uit te komen. Door de duisternis hadden we geen idee waar we stonden. En ik zal het maar vertellen… Ja, ik werd bang door de enge verhalen van pa en Lernard.
De volgende ochtend bleek het een mooie camping te zijn, met goed bijgehouden perken en gemaaid gras. Heel apart, want in het donker waren we er toch van overtuigd geweest dat het een verwaarloosde camping was met lang gras. En op de terugweg was die weg opeens ook niet zo lang meer. Het verschil tussen dag en nacht, he.

Na een dagje Auckland, inclusief Skytower, moesten we dan toch afscheid nemen van de (schoon)ouders. SNIK!

We hadden nog geen genoeg van het rondtouren en hebben een kleine camper gehuurd voor nog een paar dagen om het noordelijkste stuk van Nieuw-Zeeland ook te verkennen. (en we hebben ondertussen de huurperiode weer met een week verlengd…) L&M

april 1, 2008

Het gastenboek

Rubriek: Website — Marije @ 3:12 am

Het gastenboek is helaas buiten werking, doordat het gehacked is…. Beetje jammer, maar wordt aan gewerkt!! (L&M)

EDIT MANIEU:
Inmiddels is er een vernieuwd gastenboek :P

Groeten.