maart 20, 2008

Nieuw-Zeeland deel 3

Rubriek: Nieuw Zeeland — Manieu @ 12:24 pm

We hebben zoveel gezien en gedaan dat het lastig is waar te beginnen!
Alleen het rijden met de camper is al super om te doen. Al de verschillende landschappen die langskomen. Op sommige dagen zien we bijvoorbeeld regenwoud, zee en strand, bergen en naaldbossen tijdens dezelfde rit.
We hebben ondertussen een soort van taakverdeling in de camper: Lernard en pa rijden om de dag, ik ben van de routeplanning en ma van het uitzicht genieten.
We hebben tot nu toe elke dag een lunchplek gevonden met schitterend uitzicht. Wat overigens niet erg moeilijk is. Al kostte de laatste plek me bijna het leven. Pa gooide water naar me toe, waardoor ik uit reactie een stap naar achter deed, een paar centimeter voor een afgrond van twintig meter … Ja, je moet de spanning er wel een beetje inhouden.
We hebben onderweg ook schitterende watervallen, rotskusten, meren, albatrosjongen (!), heel veel verschillende andere vogels, besneeuwde bergtoppen, enorme bomen, wijngaarden, een versteend bos, enzovoorts, enzovoorts gezien.
Onderweg steken opvallend veel mensen hun hand op. Een keer zelfs de bruid bij een trouwpartij.

We wisselen de campings een beetje af, zoals ma al had beschreven. De wat luxere, wat onder andere warme douches en toiletten met riool betekent, met de natuurcampings, wat vaak enorme plaatsen, schitterende uitzichten, geen douches, toiletten zonder riool, maar wel met wc-papier betekent. Het is trouwens ongelooflijk, werkelijk overal hangt wc-papier (in de toiletten dan, he). Zelfs tijdens een wandeling, voor ons gevoel midden in de rimboe, wc-papier!
Ondertussen is ma al aardig gewend geraakt aan de natuurcampings, maar bij de eerste camping was ze bang. In de middle of nowhere in combinatie met de enge verhalen van pa en maar twee andere campers in de wijde omgeving, zorgde ervoor dat ma niet naar buiten durfde in het donker en dat Lernard en ik, oh, zo dapper, samen met ma bij het geloei van de wind tegen het raam een zeer verschrikt hoofd trokken. En pa lachte zich rot. ´s Nachts hebben we allemaal wat minder geslapen door de verschrikte geluiden die ma maakte bij elk kraakje. Het was ook wat warm doordat alle ramen dicht zaten na het verhaal van pa dat er regelmatig overvallen gepleegd worden door gas naar binnen te laten lopen waardoor iedereen bewusteloos raakt…
Bijna elke avond wordt er gebarbecued. Met meestal pa als chef. En af en toe “fish and chips”, wat eigenlijk ook best lekker is.

Milford Sound stond bij iedereen hoog op het verlanglijstje en we hadden een rondvaart van twee uur door het fjord geboekt. Wonder boven wonder was het heel mooi weer (aangezien er gemiddeld zes meter regen per jaar valt). Wat trouwens ook zo wonderbaarlijk is: aan de westkust, ook wel “wet-coast”, hebben we nog geen drupje regen gehad.
Doordat we aan het einde van de middag in Milford aankwamen, waren er geen andere schepen meer en hadden we heel mooi licht. Erg bijzonder! We zijn oneindig aan het klikken geweest en we hebben zeehonden gezien. Even gelijk een rectificatie: de vorige keer hebben we zeeleeuwen gezien in plaats van zeehonden. We zijn ook zulke dierenkenners….
We hebben ook een stukje over de Tasmanzee gevaren waar er flink hoge golven waren en wie moest er precies daar koffie halen? Pa, natuurlijk. En hoe verrassend, koffie over de boot en zichzelf.
Op de heenweg naar Milford Sound waren we gestopt in een stuk laagland omringd door bergwanden. Pa probeerde zijn aloude “Wie is de koning van Wezel?” En, ja hoor: “Ezel!” Als een kind zo blij, we moesten hem bijna aan zijn arm meetrekken, want hij bleef echo´en…

Af en toe hebben we ook dingen apart van elkaar gedaan. Lernard en ik hebben bijvoorbeeld een deel van de Kepler Track gelopen. Dit bleek uiteindelijk 33 kilometer te zijn, waarvan drie uur omhoog. Het was aardig zwaar, maar zeker de moeite waard!         Pa en ma hebben die dag hun eigen wandeling gemaakt en zijn vervolgens naar een grot met gloeiwormen gegaan, wat er uit leek te zien als een sterrenhemel. Hierna waren ze in de kroeg beland met bekenden uit het vliegtuig, waarna ze gierend van de lach bij de camper terug keerden.
Ook zijn we apart de gletsjers gaan bezoeken. Pa en ma zijn tot de rand van de Franz Josef Gletsjer gelopen en wij naar de Fox Gletsjer. Deze hebben we met gids en met ondergebonden ijzers bewandeld. Super! Wederom mooi weer, tunnels van ijs, enorme spleten waar we doorheen liepen, stroompjes boven en onder het ijs en de gids die zo mogelijk nog enthousiaster was dan zijn groep. “Wow, guys, look at this, you have to see this one!” “This is the best day ever!” En ondertussen liep hij heen en weer te rennen om voor veilige routes voor ons te zorgen.
´s Avonds hebben we op de camping Kea´s gezien; Nieuw Zeelandse alpinepapegaaien. Ze staan bekend om hun slooplustigheid. De volgende ochtend was dan ook ons knijperbakje open gemaakt en de inhoud overal verspreid. Een van de Kea´s rende over ons dak en ondertussen stak hij zijn kop steeds door een ander dakraampje. Erg grappig gezicht.

Het is, even tussendoor, wel ongelooflijk hoe hier overal waarschuwingen bijstaan: “Kijk uit voor het afstapje!” Okee, die snap ik nog, maar: “Kijk uit voor de deur, want uw vingers kunnen er tussen komen!”, gaat toch wat ver.

Aangezien bungeejumpen strikt verboden is zolang mijn moeder in de buurt is en we in Queenstown aangekomen waren, de actie en adrenalinestad van Nieuw Zeeland, moesten we toch wat anders uitkiezen. Jetboaten over de Shotover rivier. Wat inhield: met 80 kilometer per uur over een rivier door een kloof vlak langs de rotsen, gecombineerd met regelmatig een 360° draai. Dus toch nog een portie actie gehad.

Na Queenstown in een oud goudzoekersstadje rondgekeken: Arrowtown. En natuurlijk de onvermijdelijke “Wanted”-foto genomen.

De twintigste vertrekken we per veerboot naar het Noordereiland. We laten dan het “water” eiland achter ons en we gaan het “vuur” eiland tegemoet!! (L&M)

maart 17, 2008

Ma d’r stukje!

Rubriek: Voorbereiding — Manieu @ 12:59 pm

Of ik ook een stukje wilde schrijven,bij deze:

Na 19.083 km gevlogen te hebben, waren we dan toch aangekomen in Christchurch, waar Lernard en Marije ons stonden op te wachten op het vliegveld. Heerlijk om ze weer in je armen te kunnen sluiten!

Na eerst lekker bijgekomen te zijn in Christchurch en nadat de verloren gewaande filmcamera van Ron opgehaald was op het vliegveld, zijn we met de camper onze rondreis door Nieuw Zeeland begonnen. Eerst richting Lake Tekapo, vandaar naar Mt Cook, Lake Benmore, Dunedin, Otago peninsula, the Catlins, Invercargill, Te Anau, the Milford Sound en Queenstown. Hierna gaan we naar the Fox Glacier en richting Abel Tasman National Park.

De reis tot nu toe samenvattend: schitterend, ongelooflijk, geweldig, overrompelend, alleen de zandvliegen, word je echt gek van!

De bewoners zijn vriendelijk, zeggen altijd gedag en in voor een praatje in hun sappige Engels.

We hebben een vraag gekregen via mail of we het wel kunnen volhouden met z´n vieren in een camper. Maar natuurlijk, hij is groter, dan je denkt: We hebben een keuken, een w.c annex doucheruimte, een bed boven, een zithoek welke we ´s avonds omtoveren tot een bed van 2.25×1.85 meter, deze hebben Ron en ik natuurlijk geannexeerd. En heel gek:ik slaap hier beter, dan thuis in m´n Aupingbed.

Die campers moeten wel ??s nachts ergens staan. De campings zijn ook erg afwisselend, zoals alles in NieuwZeeland. We hebben op hele primitieve midden in de natuur gestaan voor bijna niets, maar ook op een dure camping met alle campers zo dicht op elkaar, zodat je achter je camper moest zitten(Dunedin) of hele luxe met alles erop en eraan(Queenstown). Maar die bij de Milford Sound roadway sloeg alles:1 ha per camper met uitzicht op de bergen voor 20 NZdollars(ca.11 euro). Er was wel maar 1 wc, maar die hoef je niet te gebruiken, die zit immers in de camper?(Ron maakt hem toch schoon, hihi).

En tot slot nog een laatste voordeel: Ik word lekker ontspannen gereden met m´n gezicht naar achteren gericht op een panoramisch uitzicht door de achter- en zijruiten.

maart 9, 2008

Nieuw Zeeland

Rubriek: Nieuw Zeeland — Marije @ 1:01 am


We zijn nu zo´n twee weken in Nieuw Zeeland. De eerste week hebben we gezellig besteed aan afwisselend ziek zijn. Eerst had ik weer buikloop, wat ik meegenomen bleek te hebben uit Azie en dat verklaarde gelijk de wel erg frequente episodes van buikloop de laatste maand. Ja, een gezellig praatje, maar dat is dan weer de andere kant van het reizen… Maar een antibiotica kuurtje doet wonderen! Hierna was Lernard aan de beurt met hoge koorts. Gelukkig geen tropische ziekte, maar een ordinaire keelontsteking. Ook hij zit nu aan de antibiotica en is ondertussen weer aardig fit. Zo, voorzover al onze ziektes.

Natuurlijk hebben we Auckland, maar vooral Christchurch verkend. Een erg goede eerste indruk. Er hangt een vriendelijke sfeer. We gingen bijvoorbeeld van het vliegveld van Auckland naar ons hostel per bus en kregen van drie verschillende mensen een mogelijke besteding van de dag aangeraden. Alleen dat Engels hier: niet te verstaan, “mate”. Het komt zelden voor dat we iemand in een keer verstaan. “Eh, excuse me?” Het is ook best prettig om weer in een westers land te zijn. We kunnen onder andere een broodje kebab eten en ons tegelijkertijd geen culinair barbaar voelen. En ook best fijn om wat te kopen zonder eerst te moeten onderhandelen.

De eerste vier nachten in Christchurch hebben we in een oude gevangenis geslapen in onze eigen cel met stapelbed. Erg romantisch. We hebben in de industriele keuken voor het eerst in vijf maanden weer voor ons zelf gekookt. Best weer relaxt. Voor onze eerste maaltijd hadden we ons erg uitgesloofd: soep uit blik en geroosterde boterhammen met Philadelphia. En toen was het tijd om de camper op te gaan halen. Twee nachtjes heel de camper (en hij is enorm) voor ons zelf gehad, voordat we de (schoon)ouders op moesten halen. Nadat Lernard de eerste kras in de lak had gereden na een geniaal gemaakte bocht (best prettig zo´n all risk verzekering), hebben we ze eindelijk verwelkomd! Ze waren nog verbazingwekkend fit bij aankomst na de bijna 20.000 km vliegen. En gezellig met zijn allen door elkaar pratend zijn we naar de camping gegaan. Alwaar we er achter kwamen dat pa zijn camera niet meer bij zich had. En we er vervolgens achter kwamen dat Lernard het karretje had weg gezet, waarschijnlijk met camera. En, ja hoor, de camera was (mazzel) gevonden! Dus Lernard was lekker op dreef …. Na de lunch, een Nieuw Zeelands wijntje en een strandwandeling sloeg de jetlag dan toch bij allebei in. Pa begon wat warrig te praten en midden in zijn zinnen in slaap te vallen en ma ging rare dingen zien. “Oh, kijk jongens wat een aparte vogel! Oh, nee, het is een dennenappel.” En: “Ron, haal die spin eens weg!” “Ja, maar Marjan, dat is een nietje!” Dus hebben ze toch maar even een middagdutje gedaan.

Na een dagje sightseeing in Christchurch met paps en mams zijn we aan onze zwerftocht begonnen. Door enorm uitgestrekte en mooie landschappen kwamen we aan bij Lake Tekapo en hebben we lekker gebarbequed met uitzicht op het meer. Eigenlijk heeft pa gebarbequed en wij het binnen opgegeten, want het is aardig koud ´s avonds, maar tot grote vreugde van ma kan overdag af en toe het zomertruitje aan, want ze wil wel bruin terugkomen natuurlijk.

Op mijn verjaardag zijn we (in een versierde camper) naar Mount Cook vertrokken en de wolken trokken precies voor de top van de berg weg toen wij aankwamen. Kijk, wat wil je nog meer voor je verjaardag? Maarrr er kwam nog meer. Tijdens de lunch aan een azuurblauw meer kregen we onze cadeautjes! Leuke kaarten van een aantal mensen, een herinnering hoe we de weg terug kunnen vinden naar Flakkee van onze vrienden en van pa en ma ons deel van de camper!! Dus we kunnen nog langer weg blijven! Al was dat waarschijnlijk niet de achterliggende gedachte. (We komen wel terug, hoor, trouwens) Oh, ja, pa reed natuurlijk met de camper precies een van de vier wegen in heel Nieuw Zeeland in die voor de camper verboden zijn vanwege de toestand van de weg. Gelukkig was het nog net mogelijk om te keren, voordat we onder een bruggetje van 2,5 meter door moesten met onze 3,2 meter hoge camper.

Lernard zijn verjaardag begon met telefoontjes van zijn familie en vervolgens zijn we (in een wederom versierde camper) langs een zeehondenkolonie gereden en een heel stuk langs de kust naar het Otago schiereiland gereden, waar we uit eten zijn gegaan. Hij had geen bergtop voor zijn verjaardag, maar dit kon er ook best mee door!

Oh, ja, mooie uitspraak van ma als afsluiter: “Ron, je gaat niet bungeejumpen, want dan val ik dood!”

En iedereen bedankt voor de felicitaties per mail, site en kaart!!(L&M)