december 27, 2007

Kerst in Saigon

Rubriek: Vietnam — Marije @ 3:29 pm

img_2935.jpg

We hadden wel gehoord dat ze in Saigon (Ho Chi Min City) kerst vieren, maar hier waren we niet op voorbereid! Overal kleine kinderen in kerstkostuum en regelmatig een volwassen kerstman achterop een brommer. Het hele centrum was behangen met lichtjes, het liefst knipperend en in alle kleuren van de regenboog. Overal enorme kerstbomen en een warenhuis was zelfs helemaal bekleed met nep-ijs. Kerstliederen knalden overal op straat uit de boxen. Alle jongeren (en dat is ongeveer 80 procent van de bevolking) trokken er met hun brommer op uit om in het centrum rond te rijden, rond te hangen en bier te drinken. Voornamelijk kerstavond bleek DE feestavond te zijn. Volgens Lernard had het wel wat weg van koninginnedag, alleen dan zonder oranje, of zoiets.

Vanwege de kerst vonden we dat we alles mochten eten en drinken waar we zin in hadden, net als thuis… Dus we hebben onder andere het volgende gegeten en gedronken; ijs, heel veel andere Vietnamese zoete dingen, eh…Kentucky Fried Chicken, cappuccino, ijskoffie, espresso, hazelnootkoffie, moccaccino (nee, we hadden helemaal geen zin in koffie), noodlesoep (ter compensatie van al het bovenstaande), bier en wijn uit Vietnam (ja, we moeten wel een beetje cultureel verantwoord blijven natuurlijk). En nog veeeel meer. Dus nu voelen we ons vol gegeten, net als thuis…

We hadden speciaal voor de kerst een luxe hotel geboekt, waar we, omdat de gereserveerde kamer per ongeluk vergeven was, een suite kregen(erg vervelend) met filmchannel. We hebben zelfs “Home Alone” gekeken, net als thuis…

We konden er dus niet onderuit, we hadden een echt kerstgevoel, net als thuis…alleen dan anders (of zoals de gevleugelde uitspraak hier, als je wat anders krijgt dan je eigenlijk besteld had: Same, same, but different).

De foto’s in het fotoalbum van het kerstfestijn volgen later, want ons broertje/ zwager/ webmaster is op welverdiende vakantie! (M)

december 23, 2007

Fijne feestdagen voor iedereen vanuit Saigon!!!!

Rubriek: Vietnam, Algemeen — Marije @ 1:07 pm

december 18, 2007

Cambodja

Rubriek: Cambodja — Marije @ 4:49 pm

We vertrekken morgen naar Vietnam. Dit is vroeger dan de bedoeling was, vanwege een klein misverstand met het visum door een behoorlijke taalbarriere met de ambassade-medewerker. De begindatum staat op gisteren… Aangezien het visum maar een maand geldig is en we heel veel plannen hebben, vertrekken we morgen per boot en bus richting Saigon, wat door de vele stops die we onderweg gepland hebben drie dagen gaat duren. Hier op het nippertje nog wat indrukken van Cambodja.

Erg vriendelijke mensen, we hebben regelmatig praatjes als we even ergens gaan zitten of op straat lopen. Meestal gewoon om het praatje in plaats van met een achterliggende reden (we zijn een beetje achterdochtig geworden, blijkbaar). Veel gestelde vraag: “Hoeveel kinderen hebben jullie?” “Eh, geen.” “Geen? Hoe oud zijn jullie dan?” En als we daar dan antwoord op geven, volgt een verbaasd gezicht. We zijn nogal oud waarschijnlijk.

Er hangt een heel relaxt sfeertje, al heeft dat in de wijk in Phnom Penh waar we nu verblijven waarschijnlijk te maken met de hoeveelheid drugs die hier ingenomen wordt… Zeer regelmatig wordt er aan Lernard gevraagd: “Sir, would you like to smoke marihuana, hasj, opium?” Waarschijnlijk zie ik er niet zo drugsgebruikerig uit. We zeggen trouwens nee… Voor het geval de ouders zich al ongerust gaan maken. Ook wordt hier in veel cafe’s absinth verkocht. Trouwens nog geen drankjes met een schorpioen in de fles gezien, schijnt hier namelijk ook verkocht te worden.

Het voelt soms alsof je door een Franse stad loopt, door de gebouwen uit de Franse koloniale tijd en nieuwe gebouwen die vaak nog steeds in die stijl gebouwd worden. De oudere Cambodjanen spreken allemaal vloeiend frans. Overal worden stokbroden op straat gekocht, in de bakkerijen echte croissants en pain au chocolat. Ook veel Franse brasseries en Khmer (Cambodjaans) eten met Franse invloeden. Grappig hoe alles door elkaar loopt. Stokbroden in de ene hand en in de andere een zakje met vogelspinnen. De meest bizarre dingen eten ze hier namelijk; vogelspinnen dus, maar ook allerlei andere insecten en alle onderdelen van zo’n beetje elk beest (ook kat en hond). We zijn nog niet zo dapper geweest om een insectje te proberen… Wel kopen we elke dag fruit bij kraampjes en we hebben ons als doel gesteld elke keer wat nieuws te proberen. Voelen we ons toch nog een beetje dapper. Het is in ieder geval een erg leuke bezigheid om zomaar een beetje op de markt rond te lopen.

Overal zie je verminkte mensen ten gevolge van de landmijnen. Missende armen, benen, ogen, delen van gezicht. Behoorlijk confronterend soms. Veel van hen bedelen, omdat dit voorheen de enige bron van inkomsten was, aangezien er geen steun vanuit de overheid was. Nu zijn er veel organistaties die hen aan het werk helpen met dat wat ze nog kunnen. Je ziet bijvoorbeeld veel groepjes straatmuzikanten die traditionele muziek spelen en CD’s verkopen. Overal zijn nog tekenen te zien die aan de “Rode Khmer” tijd herinneren. Natuurlijk de Killing Fields en het Gevangenismuseum, wat erg heftig was. Ongelooflijk wat er toen gebeurd is en hoeveel kinderen, vrouwen en mannen er toen vermoord zijn. Maar ook op straat, de verminkte mensen, de vernietigde tempels en er wordt regelmatig over gesproken. Bijvoorbeeld onze tuk-tuk chauffeur in Phnom Penh vertelde dat een groot deel van zijn familie in die tijd is vermoord. Hoe moet je daar op reageren? Het is opvallend hoe positief iedereen toch lijkt te zijn en waarschijnlijk ontwikkeld het land zich daarom ontzettend snel. Vier jaar geleden bestond het land bijvoorbeeld nog voornamelijk uit zandwegen en nu zijn deze voor een groot deel vervangen door asfaltwegen, waardoor het toerisme zich steeds meer ontwikkeld.

Overal waar we komen, lijken we continue dezelfde vraag te krijgen: “Sir/ Miss, would you like tuk-tuk/motorbike?” Waardoor het lijkt dat wij bijna altijd “No, thank you!” zeggen. En bij elke toeristische buurt/ attractie barst het van de kleine straatventertjes, die vaak ontzettend brutaal zijn! Ze verkopen meestal gekopieerde boeken, armbandjes, kleine instrumentjes of andere frutsels. Je moet soms erg volhardend zijn om van ze af te komen en we zouden ze soms best een flinke knal willen geven! We hebben een restauranteigenaar de tuinslang op een groepje zien zetten, toen die zijn restaurant niet wilden verlaten….

Oversteken in Phnom Penh is een hele belevenis. Vandaag ben ik een hele brede straat in een soepele beweging overgestoken. Ik was zeer trots op mijzelf. Ik heb me laten vertellen dat de truc is om gewoon met dezelfde snelheid over te steken. Vandaag pas voor het eerst gelukt, dus dat belooft nog wat in Saigon, waar het nog tien keer erger schijnt te zijn…

Cambodja was een erg leuke ervaring en we hebben bedacht dat we maar terug moeten komen, nu we hier eerder moeten vertrekken. Vonden we wel een goede reden. (M)

P.s. Ik heb ook wel eens wat anders aan dan mijn groene shirtje… Het viel me namelijk op dat op bijna elke foto waarop ik sta, ik dat shirtje draag,  haha.

december 12, 2007

Angkor Wat

Rubriek: Cambodja — Marije @ 11:10 am

We hebben drie dagen besteed om het Angkor-complex te verkennen. Echt enorm (400 vierkante km)! Behalve het zevende wereldwonder Angkor Wat, zijn er nog tientallen andere tempels in de jungle en tussen de rijstvelden en in drie dagen hebben we nog lang niet alles gezien, best bizar. We kunnen hier natuurlijk lyrisch gaan worden, maar de foto’s in het fotoalbum spreken eigenlijk voor zich! (L&M)

december 10, 2007

Reis Thailand-Cambodja

Rubriek: Cambodja — Marije @ 11:27 am

Donderdag 6 december zijn we naar Siem Reap (Cambodja, vlakbij Angkor Wat) afgereisd en dit was weer een hele belevenis.

We zouden om tien voor acht ’s ochtends vertrekken, maar om vijf over acht was er nog geen minibus, dus Marije werd al een beetje zenuwachtig. Zij had namelijk deze keer de trip geregeld. Na met het reisbureau gebeld te hebben, werd ons verteld dat de minibus er over vijftien minuten zou zijn. Dit gaf Lernard mooi nog even de tijd om een lekker bakje koffie te gaan halen, dacht hij. De taxi kwam natuurlijk toen hij net weg was. Toen we hem gevonden hadden, konden we op weg naar de ferry.

Nadat we met de ferry weer op het vaste land aangekomen waren, hadden we na een kwartier al onze eerste stop. Hier bleek een kantoortje van de organisatie van onze mini-bus te zitten. Hier moesten we gelijk onze visa-aanvragen regelen, want bij de grens zou het veel langer duren als we het zelf zouden regelen en dan zouden we onze medereizigers laten wachten. Dit natuurlijk wel voor een vriendenprijsje: 35 dollar in plaats van de 20 dollar die je normaal gesproken betaalt. Eigenwijs als we zijn, dachten wij het wel zelf te gaan regelen aan de grens.

Niet dus, want na ongeveer drie uur gereden te hebben, werd er netjes bij een pinautomaat gestopt voor de mensen die geen baht hadden om voor de “visa-service” te betalen. Na toch nog even tegengas te hebben gegeven, hebben we toch maar gepind aangezien we er toch echt niet onderuit leken te gaan komen. Vervolgens werden we voor de lunch naar een restaurant gereden dat ook van de “visa-maffia” was. Hier moesten we betalen en onze paspoorten afgeven, zodat ze de visa konden gaan regelen. Ondertussen probeerden ze het zo te draaien dat we ze dankbaar moesten zijn voor wat ze allemaal voor ons regelden.

Toen we bij de grens aankwamen werden we netjes overgeleverd aan het volgende lid van de organisatie. Deze man was zo enthousiast en lachte zoveel dat hij bij ons al gelijk argwaan wekte. Hij had allemaal goede adviezen voor ons, waaronder veel geld pinnen voor in Cambodja, omdat je daar niet kan pinnen. Verder vertelde hij ons dat we na de grens het geld dat we pinden beter konden wisselen voor cambodjaans geld (riel). Dit geloofden we al helemaal niet, omdat een medereiziger in Nepal ons had verteld dat je alles in dollars kan betalen en dat dit veel voordeliger is. Bij de grens aangekomen bleek dat we daar inderdaad zelf geen visa konden regelen. Dit om de simpele reden dat de douanebeambten het extra geld ook wel lekker vonden en dus helemaal geen visa meer aan toeristen verstrekten. Na de gebruikelijke grensformaliteiten kwamen we dan in Cambodja aan.

Vlak na de grens moesten we wachten op een bus die ons naar het busstation zou brengen…. Na ongeveer een half uur kwam de eerste bus en vertrokken we naar het busstation, dachten we. We stopten alleen nog even ergens waar we ons geld konden wisselen. Wij vertrouwden het voor geen meter, zeker niet nadat Lernard zag dat de geldwisselaar een hele dikke diamanten ring droeg. Wij wisselden maar 1000 baht (20 euro), terwijl de visa-gangster ons nog steeds probeerde te overtuigen dat we veel meer moesten wisselen. Naderhand bleek dat de geldwisselaar ongeveer een commissie van 35% rekende. En dan te bedenken dat er mensen bij waren die voor honderden euro’s geld wisselden.

Hierna veranderde onze “reisleider” in een zesde-rangs acteur. Hij kwam namelijk met de volgende slechte tekst: “Nou, het is echt niet mijn geluksdag, zeg. Nu hoor ik net dat de bus onderweg kapot is gegaan, dus nu moet ik voor jullie allemaal een taxi betalen”. Hierbij keek hij heel zielig. Deze acteerprestatie werd nog ongeloofwaardiger toen bleek dat de taxicentrale precies een deur verderop zat en er maar tien mensen bleken te zijn voor de “luxe tourbus”. Wij vonden het ondertussen allemaal wel best en zijn in de eerste de beste taxi gestapt. Voor we weg wilden rijden kwam onze reisleider ons nog even gedag zeggen en om een fooitje vragen. Na hem vriendelijk in zijn gezicht te hebben uitgelachen, vertrok de taxi.

Onze taxichauffeur wilde waarschijnlijk graag voor het donker thuis zijn, want hij reed als een gek over de hobbelige zandweg. Verschillende keren reed hij met een klap in een grote kuil, waar hij zichzelf waarschijnlijk mee liet schrikken, want dan maakte hij een luid sissend geluid. De laatste klap werd de auto bijna fataal, want op het dashboard begonnen er allerlei lichtjes te branden en een angstaanjagend tingeltje ging af. Volgens een van onze twee Amerikaanse reisgenoten, rook de auto na de klap naar gebakken bacon…. Maar goed, het mocht de pret niet drukken, want de chauffeur reed gewoon door met hetzelfde enthousiasme. Dit met af en toe wat gesis van zijn kant, de brandende lichtjes en het tingeltje. De eerder genoemde reisgenoten hadden trouwens een of andere parasiet opgelopen in Afrika en hadden het allebei niet erg breed. Ze werden naar mate de reis vorderde bleker en bleker. Onderweg zijn we nog gestopt voor een nodige sanitaire stop en het avondeten dat we bij dezelfde gelegenheid haalden: chocolade koekjes en chips. Het toilet was vergeven van de sprinkhanen, die Marije al hangende boven het sta-toilet van zich af moest slaan. Tijdens de verdere rit ontdekte ze er nog een aantal tussen haar kleding, waardoor ze de verdere avond jeuk had ten gevolge van denkbeeldige beestjes. Uiteindelijk kwamen we dan in de buurt van Siem Reap (gelukkig reed de auto nog!) en alles leek te veranderen. Ineens was er een geasfalteerde weg en overal langs de weg verschenen er 5-sterren hotels, resorts en….pinautomaten. Ergens buiten de stad stopte de taxi en werden we overgeladen in tuk-tuk’s (motorfietstaxi’s). We werden al weer ongerust waar we in hemelsnaam naartoe gebracht zouden gaan worden, maar wonderbaarlijk genoeg kwamen we uiteindelijk bij een prima guesthouse uit. Waar we na onze 12-urige reis gelijk ons bedje in rolden.(L&M)

december 3, 2007

Ons onderdak

Rubriek: Algemeen — Marije @ 1:18 pm

Aangezien we op het moment vrij weinig uitvoeren en dus weinig avonturen beleven om aan de site toe te voegen, hier een uiteenzetting van onze slaapplaatsen tot nu toe….

Het zoeken naar een kamer:

De ene keer was het gelijk raak, de volgende keer liepen we vijf guesthouses af voordat we wat gevonden hadden waar nog plek was, een goede prijs werd gerekend en het naar ons zin was. In Kathmandu zaten we midden in de onderhandeling over een kamer, toen bij de buren (een discotheek, bleek later) de muziek op 10 werd gezet. De manager van het guesthouse probeerde ons te overtuigen dat we de kamer toch moesten nemen; “Het duurt maar tot 20 uur, daarna hebben jullie nergens meer last van!” Ja,ja, op vrijdagavond, de uitgaansavond in Kathmandu….

Lessen die we door ervaring geleerd hebben:

  • Onderhandel altijd over de kamerprijs! Negen van de tien keer gaat er wat van de prijs af en lukt dat niet, loop dan weg en hoop dat ze je terugroepen. En anders op naar de volgende… Of de kamer moet zo goed zijn, dan onze trots opzij zetten en glimlachend terug gaan (”Eh, we konden toch niks beters vinden.”)
  • Niet vergeten te vragen of de kamerprijs inclusief belasting is. Anders valt het toch wat tegen aan het einde van de rit.
  • Controleer of de douche inderdaad warm water produceert, zoals beloofd, of het toilet doortrekt en of het licht het doet. Dit alles voordat de onderhandeling begint, want dat kan weer voor een leuke korting zorgen mocht er iets niet in orde zijn. Of dit kan een reden zijn om op zoek te gaan naar een ander guesthouse.
  • Onthoudt het nummer van de kamer die je hebt gezien (We zijn al eens in een heel andere kamer terecht gekomen dan degene die we hadden bezichtigd.)

De prijsklasse:

Die varieerde tussen de 2 en 15 euro en hierbij zei de prijs niet altijd iets over de kwaliteit van de kamer en de service van het hotel. In Nepal hebben we voor 4 euro meer waar voor ons geld gekregen, dan in het “middenklasse” hotel dat inbegrepen was bij onze Tibet trip en waar de prijs voor een nacht 30 euro zou moeten zijn.

De vriendelijkheid:

Was ook niet afhankelijk van de prijs… Van: “Hier heeft u uw was.” “Maar dat zijn onze T-shirts niet…!” “Ja, dat zijn jullie T-shirts wel!!” Wat uiteindelijk uitdraaide op een discussie over dat we toch echt niet gingen betalen voor andermans kleding en het ook echt niet mee wilden nemen. Tot: Iedere dag vriendelijk begroet worden, een praatje maken en vragen of ze nog ergens mee kunnen helpen.

Staat van de kamer:

Van vies, dus zonder lakenzak niet beslaapbaar, en gevaar op “bedbugs”, tot dagelijks heerlijk ruikend vers beddengoed en handdoeken (over het algemeen wel prijsafhankelijk). Verder hebben we schimmel aan de muren, loszittende kranen, kapotte bedden, lekkende badkuip en toilet, van de muur vallende handdoekenrekjes, zeepbakjes, toiletrolhouders en douchekoppen gehad. Of een douche in Nepal, waar je voor gestudeerd moest hebben om hem aan te krijgen. Er zaten namelijk zes kranen en alleen een bepaalde combinatie zorgde voor warm water. Na alle combinaties geprobeerd te hebben, hadden we nog geen warm water. Bij navraag bij de manager bleek dat de zevende kraan, die aan de buitenkant van de kamer zat en voor de warm watertoevoer zorgde, dicht stond in verband met het festival (?).

Huisdieren:

Over het algemeen diervrij, maar we hebben toch al een aantal kakkerlakken (van die hele grote) ontdekt. Wonder boven wonder was dat altijd in de ochtend, wat erg prettig was, want anders was de nachtrust heel wat minder geweest. Marije is ’s nachts een keer wakker geworden door een ontzettend gekriebel over haar hele lichaam. Een hele kolonie mieren had besloten het bed en haar lichaam te bezetten. En tijdens ons homestay-verblijf natuurlijk de ratten die over de grond scharrelden, zoals in het stuk van “Dasain in Dhading Maidi” staat beschreven. En momenteel hebben we een kleine gecko om onze rij huisdieren af te sluiten, maar die mag blijven, want hij vangt de muggen in onze kamer.

Memorabele mede-hotelgasten:

  • Tot nu toe hebben de Indiase reizigers die we tegen zijn gekomen een niet erg goede indruk gemaakt; bonzen op onze deur (midden in de nacht). Al broek aantrekkend naar de deur gerend, want klonk als een noodgeval, maar: “Oh, sorry, wrong door.” (Tot twee keer toe!) Kelen legen om 4 uur ’s nachts en dit een kwartier volhouden, waarna het werd overgenomen door de volgende… Schreeuwen van de begane grond naar de bovenste verdieping, ook het liefst heel vroeg in de morgen. Oftewel erg luidruchtig!
  • Veel praatjes gemaakt met allerlei soorten mensen. Zoals een Duitse oudere man die elk jaar ongeveer 3 maanden achter elkaar op reis ging en zodoende de halve wereld al had gezien. Hij was een grote fan van India en besteedde een hele avond met ons overtuigen waarom we naar India moesten gaan. Hij stippelde uiteindelijk zelfs een route voor zo’n 4 maanden reizen uit, zodat we zeker weten al de hoogtepunten van India zouden zien.
  • In Thailand kijken we tot nu toe onze ogen uit naar alle oudere, dikke mannen met jonge, mooie, Thaise vrouwen die onze buur-hut bevolken…
  • En een nachtelijke vrijpartij van onze bovenburen in een hotel in Nepal zorgde ervoor dat Marije haar earplugs er maar bij is gaan halen.

Memorabel personeel:

  • In Nepal hebben we een aantal maal een hotel gehad waar elke keer als we aankwamen en weggingen er naar ons gesalueerd werd.
  • In Tibet was het heel bijzonder dat als je een vraag stelde, onafhankelijk waar dit over ging, er altijd een collega bij gehaald werd die meer over dat onderwerp wist. Misschien een erg duidelijke taakverdeling? Specialisaties in toilet, beddengoed, afrekenen, enz?
  • In een hotel in Nepal werkte een man die de halve tijd die we buiten onze kamer in het hotel besteedden, over onze schouder stond mee te kijken naar wat we aan het doen waren. Als we dan achterom keken, glimlachte hij vriendelijk om vervolgens door te gaan met over ons schouder mee te kijken.
  • Bij ons huidige onderkomen (Thor’s Palace) worden we dagelijks uitgezwaaid door een van de eigenaren met: “Enjoy the island!” en “Embrace life!”. Dus dat zullen we dan maar doen.

We zijn van plan donderdag 6 december naar Angkor Wat in Cambodja af te reizen. Nu is deze datum nog een beetje onzeker aangezien we ons vertrek al twee keer hebben uitgesteld, want we willen hier eigenlijk niet weg! Maar we moeten ook niet lui gaan worden, dus 6 december staat vast (waarschijnlijk)! Tot dan nog een paar dagen rondtouren met de scooter, snorkelen, zwemmen, zonnen, heerlijk eten, etc, etc! (L&M)