november 25, 2007

Ko Chang en het Loy Krathong-festival

Rubriek: Thailand — Marije @ 1:35 pm

Eergisteren zijn we aangekomen op het eiland Ko Chang, aan de oostkust van Thailand. We hebben een hutje gevonden aan het White Sand Beach. We zitten niet direct aan het strand, maar het bijbehorende restaurant wel en daar hebben we al genoten van de zonsondergang en superlekker eten. Het complex waar we verblijven wordt gerund door een travestiet; Thor en zijn vriend Mo (de naam van het geheel is Thor’s Palace….). Het is een erg apart stel, maar wel ontzettend aardig en behulpzaam. Gisteren was het volle maan en daarom tijd voor het Loy Krathong-festival. Hierbij wordt de godin van het water geeerd. De Thai maken dan Krathongs: miniatuur mandbootjes gemaakt van bananenbladeren met bloemen, wierook en kaarsen. Deze worden te water gelaten in het dichtsbijzijnde water, waarbij er excuses gemaakt worden aan de godin voor zondes ten aanzien van het water, vervolgens wordt een wens gedaan voor het komende jaar. Wij kregen er ook een van Thor en hebben onze excuses gemaakt voor al onze zonden (eh, geplast in de zee…) en natuurlijk een wens gedaan. Overal werd er vuurwerk afgestoken, hete-lucht lampionnen opgelaten en op het strand was het overal feest. Al met al geen slecht begin op Ko Chang! (L&M)

november 21, 2007

L&M laten Nepal en Tibet achter..

Rubriek: Website — Manieu @ 1:10 pm

L&M zitten ondertussen alweer in Thailand, waar ze genieten van lekker warm strandweer.

Hier nog enkele foto’s om afscheid te nemen van Nepal en Tibet :)

november 19, 2007

Tibet Tour, deel 2

Rubriek: Tibet — Marije @ 6:51 am

Donderdag, 8 november 2007. Vanochtend begon de dag met een excursie naar het Barkor-plein en met name de Jokhang-tempel. Het was indrukwekkend om alle pelgrims en monniken voorbij te zien schuifelen langs de pelgrimsroute en ondertussen het bekende gemompel van de mantra’s te horen. s’ Middags naar het Potala paleis gegaan. Voordat we hier naar binnen gingen, kregen we te horen dat we absoluut geen aanstekers en messen mee mochten nemen. Aangezien we een mes bij ons hadden, vroegen we de gids wat te doen, hij zei dat hij het wel zou regelen. Na door een metaaldetector te zijn gegaan, kwam de gids aangelopen en gaf ons netjes ons mes terug. Tot zover de beveiliging van het Potala paleis…. Binnen aangekomen werd ons verteld niet over politiek te praten, want er hingen overal microfoontjes. Het paleis is enorm en staat vol met de meest waardevolle attributen en heilige boeken. Vooral de graftomben van de vorige Dalai Lama’s zijn erg groots. Sommigen zijn wel vijf meter hoog en zes meter breed. Deze tomben zijn helemaal bedekt met goud en bezet met de duurste edelstenen. Op het geld dat de pelgrims offeren bij de graftomben staat vaak een afbeelding van Mao, wat wel wat tegenstrijdig aanvoelde.

De Chinese stoplichten zijn trouwens grappig; dit zijn namelijk anti-frustratie lichten: ze tellen af hoe lang je nog moet wachten, zodat je je helemaal geestelijk kan voorbereiden op het oversteken.

Vrijdag, 9 november 2007. Marije was vanochtend niet zo lekker, dus die bleef in het hotel achter. Lernard heeft met Karine een stadswandeling gemaakt langs verschillende kloosters en moskeeen. Die moskeeen hadden we niet helemaal verwacht in Tibet, maar in het oude gedeelte van de stad blijkt een heuse moslimwijk met twee moskeeen en Islamitische winkels te zijn.

Een ding dat erg opvalt in Lhasa is de grote hoeveelheid bedelaars. Deze bedelaars lijken het vaak niet eens te doen omdat ze niet anders kunnen, maar gewoon omdat het makkelijk is, aangezien er ook gezonde, jonge kerels tussen zaten. In de boeddhistische denkwijze is het gebruikelijk bedelaars geld te geven. De meesten hadden dan ook hele stapels met geld liggen en soms zelfs een schoenendoos nodig om al het geld in te bewaren.

’s Middags naar het Sera klooster. Dit was echt een van de hoogtepunten van Tibet. Iedere middag gaan de monniken met elkaar in discussie over de grote levensvragen. Dit doen ze met heel veel geluid en handgebaren, wat erg intrigrerend is om te zien. Al moet gezegd worden dat sommigen het wel erg leuk leken te vinden om er een beetje een showtje van te maken. Een de monniken was een echte playboy, tenminste volgens zijn sokken (zie fotoalbum). ’s Avonds naar een Chinees fondue-restaurant gegaan met Tiffany en Karine. In een gat in de tafel waren twee bakken, gevuld met bouillon, geplaatst, de ene bak redelijk neutraal van smaak en de andere bak erg pittig (bezorgde Lernard zelfs zweetdruppels op zijn voorhoofd). We mochten uit grote vitrines allerlei soorten vlees, vis, tofu en groenten kiezen, welke gespiest zaten aan stokjes. In het begin waren we nog voorzichtig, maar naarmate de maaltijd vorderde, werden de gekozen hapjes steeds gewaagder. Wat resulteerde in een aantal uitgespuugde hapjes en fantasieen over wat we in hemelsnaam aan het eten waren…

Zaterdag, 10 november 2007. Vandaag een rust-/ internetdag. ’s Avonds, tijdens het diner, afscheid genomen van Tiffany. Zij zou de volgende dag de trein naar Beijing nemen. Nog een zeer zinvolle hebreeuwse zin van haar geleerd, die we jullie natuurlijk niet willen onthouden. Saba shelka hitkasher vebikesh et hagarbaim shelo chazara; Je grootvader heeft gebeld, hij vraagt zijn sokken terug.
 

Zondag, 11 november 2007. Marije is heel de nacht ziek geweest. Lernard had hier uiteraard niets van gemerkt en werd uitgerust wakker. Lernard zijn zorgzame kant kwam omhoog, maar zijn kooplust ook. Iedere keer dat hij de kamer binnen kwam had hij wat voor Marije bij zich en een souvenir. De ene keer eetstokjes en de volgende keer weer een mooie doos met wierook. Tussen het kopen door heeft Lernard ook nog even een klooster bezocht.

Maandag, 12 november 2007. Lernard is samen met de Nederlanders die we ontmoet hadden (Jasper en Petra) en Karine naar het Ganden Monastry gegaan. Marije wederom in het hotel achtergebleven, aan de diarree, hoezee. Dus om 5.15 uur op om de bus van 6.30 uur te halen. Dit was weer een totaal nieuwe ervaring: een Chinese publieke bus. In deze bus mag dus echt alles; roken, spugen en waar je verder maar zin in hebt. Geruststellende gedachte was wel dat de pelgrims heel de weg mantra’s zaten te prevelen om een goede reis, tenminste dat hoopten we dan. Toen we om 8 uur aankwamen was het nog donker. Dit komt omdat Tibet de centrale Chinese tijd moet aanhouden. Toen de zon opkwam was het echt fantastisch. Het was heel helder en we konden wel 15 km ver kijken. Het klooster is tegen een berg aangebouwd en was op zich heel mooi, maar we bemerkten dat we toch een beetje kloostermoe begonnen te worden… Na de lunch ging de bus weer terug naar Lhasa, met onderweg nog een pitstop bij een ander klooster.

Dinsdag, 13 november 2007. Terug naar Kathmandu:” Tibetan Style”. Dit maal om 5.00 uur op om de tassen in te pakken, te ontbijten en naar de bus te lopen. Gelukkig was Marije weer in staat tot reizen. We zouden om 6.30 uur vertrekken naar het vliegveld, een rit van ongeveer 1,5 uur, zo werd ons verteld. De vlucht naar Kathmandu zou om 11.40 uur vertrekken en je zou dus zeggen dat we wel erg op tijd waren. De rit bleek uiteindelijk 40 minuten te duren, er was een tunnel aangelegd, waar waarschijnlijk met de reisplanning nog geen rekening mee was gehouden. We waren zo vroeg dat het vliegveld nog niet eens open was. Uiteindelijk mochten we dan naar binnen, maar niemand op heel het vliegveld te bekennen. Het zou ook nog een aantal uur duren voordat de eerste personeelsleden verschenen. En koud!! Dus ja, op een gegeven moment ga je (Marije en Petra) gekke dingen doen: van de verkeerde kant van de roltrap afrennen (was erg lang geleden, maar we konden het nog steeds!) en jezelf alvast maar inchecken, we konden gewoon overal komen, behoorlijk bizar op een vliegveld. Om 11.50 uur vlogen we dan eindelijk terug naar Kathmandu. De vlucht over de Himalaya was echt fantastisch! Supermooi uitzicht, inclusief de Mount Everest!!

Op Kathmandu Airport waren we dit keer erg alert op tassenpikkers (zie allereerste stukje site). Dit keer dus niet belazerd, al wilde er wel een graag nog een fooitje hebben van Lernard, omdat hij toch zeker wel had geholpen om het hengsel van zijn tas vast te houden (aangezien Lernard hem verbood de tas te pakken)….. Hij vond het waarschijnlijk zelf ook niet erg overtuigend, want hij gaf het vragen om geld snel op…

De trip naar Tibet was echt super. We waren er niet echt op voorbereid dat de Chinezen de Tibetanen zo onderdrukken en de Tibetaanse cultuur het liefst willen vernietigen. Daarom is het des te mooier om te zien dat de Tibetanen zo in hun cultuur en geloof opgaan en zich van niemand iets aantrekken. Verder was de trip onvergetelijk door de fantastische uitzichten, de prachtige tempels en kloosters, alle kleuren, de kou, de vele opgedane indrukken en natuurlijk niet te vergeten onze leuke reisgenoten (Karine, Tiffany, Jasper en Petra).(L&M)

november 15, 2007

Foto’s Tibet Tour

Rubriek: Website — Manieu @ 5:52 pm

Beste bezoekers,

De foto’s van de tibet tour staan online!

Mvg,

De Beheerder

Tibet Tour, deel 1

Rubriek: Tibet — Marije @ 1:12 pm

Met wat vertraging door het butengeweune (=flakkees, voor de niet flakkeeenaars) internet in Nepal en tevens door de problematiek rondom het spijsverteringsstelsel van Marije….., hier dan toch ons Tibetverhaal!

Zaterdag, 3 november 2007. Vroeg uit bed, want we vertrokken om 5.30 uur. Dit ging zoals gewoonlijk in “Nepali-style” en dus werd het 6.45 uur. De reis tot aan de grens verliep voorspoedig, maar daar aangekomen, was het een grote chaos en moesten we de laatste kilometers lopen, omdat het verkeer vaststond. Wat voor ons niet zo’n ramp was, aangezien wij rugzaktoeristen zijn, maar een medereizigster die met haar Samsonite omhoog moest zien te komen (over de zandweg), had het iets zwaarder… Na de grensformaliteiten kwamen we uiteindelijk in Tibet aan. De info uit onze reisgids bleek, jammer genoeg, aardig te kloppen: na de grens ben je overgeleverd aan de Chinezen. Het bleek niet uit te maken waar je geboekt of wat je betaald had, iedereen werd samengevoegd tot een grote groep (gelukkig hadden wij gekozen voor de budgettour!). Vanuit Nepal is dit de enige manier om Tibet binnen te komen, aangezien het alleen toegestaan is als groep het land binnen te komen en dit moet weer georganiseerd zijn door een bureau. De 18 mensen waar we mee startten werden er 58, begeleid door 2 Tibetaanse gidsen en bovendien bleken er onvoldoende jeeps, dus moesten er 14 mensen met een bus verder reizen. Gelukkig hadden wij een jeep weten te bemachtigen. Na een half uur rijden was het tijd voor de immigratiedienst en na de gebruikelijke formaliteiten en machtsvertoon van de Chinezen konden we ongeveer 10 meter verder. Hier moesten we 4 uur wachten, omdat de checkpost pas om 1 uur ’s nachts openging. Dit gaf ons mooi de tijd om wat te eten en onze medereizigers te leren kennen. Nadat we eindelijk konden vertrekken was het tijd voor het “hoogtepunt” van de dag: een 3 uur durende achtbaanrit over een zandweg met enorme kuilen. Moe en door elkaar geschud, kwamen we in de herberg aan.

Zondag, 4 november 2007. Het eerste uur van de rit was nog hobbelig, maar later werd het beter. Het ging flink omhoog: van 3750 naar 5200 meter. Het nadeel hiervan was dat veel mensen symptomen van hoogteziekte kregen: hoofdpijn, kortademigheid, duizeligheid en misselijkheid. Marije had last van hoofdpijn, maar gelukkig voelde ze zich snel beter. De uitzichten waren echt fantastisch; een ruig landschap zonder begroeiing met in de verte besneeuwde bergtoppen, onder andere van de Mount Everest, kleine dorpjes en bidvlaggen. We passeerden twee keer een checkpoint, waar de Chinezen heel duidelijk wilden maken dat zij de baas zijn en zeker niet de Tibetanen. Onze chauffeur was Tibetaans en niet echt te spreken over de Chinezen. In het gebrekkige engels dat hij sprak, maakte hij duidelijk dat de Tibetanen worden gediscrimineerd en de politie in Tibet hier vrolijk aan mee doet, aangezien dit allemaal Chinezen zijn. Onze twee reisgenoten in de jeep waren Tiffany (24, Duitse en 1 jaar op reis) en Karine (25, 4 maanden op reis en Canadese, het franstalige Quebec). ’s Avonds sliepen we in een herberg op 4050 m. Het slot op onze kamer ging niet meer open en na ongeveer 8 keer vragen en vriendelijk ja-geknik, werd er niets aan gedaan. Pas nadat Lernard een karatetrap demonstreerde, om te laten zien hoe hij de deur ook open kon maken, werden de reservesleutels gehaald. Deze nacht hadden veel mensen last van de hoogte en voelden zich niet goed. Gelukkig kwamen wij er goed vanaf, op wat toiletbezoeken in de ijskoude nacht na. Bijzonder toilet; zonder slot, 2 gaten op een rij, 2 meter diep en uitzicht op een hoop van zeker 1 meter menselijke uitwerpselen….

Maandag, 5 november 2007.Na een onrustige nacht, reden we naar Xigatse. Onderweg stopten we twee keer om foto’s te nemen: 1 keer op een bergpas met een echt fantastisch uitzicht op het ruige landschap en 1 keer om foto’s van yaks te maken. Dit lukte niet helemaal, omdat Lernard ze wegjaagde, aangezien hij graag een foto wilde maken van heel dichtbij… Ten gevolge van de hoogte nog steeds erg frequente plasjes. En het was nogal een wijds landschap, dus als er dan een potentieel plekje om achter te plassen in zicht kwam, werd er regelmatig door de vrouwen geroepen; ” Stop the car!” Voor de lunch kwamen we in Xigatse aan, dit met dank aan de Chinezen die een superweg hadden aangelegd, toch nog wat positiefs. Lekkere lunch in een Tibetaans restaurant vol monniken gehad. Ze spraken hier geen Engels en na een hoop wijzen en gebarentaal kregen we ongeveer wat we besteld hadden (momo’s: gestoomd deeg gevuld met groenten en noodles met vlees en noten). Lernard was nog een beetje onwenning zonder mes en vork en kreeg het voor elkaar een van zijn stokjes te breken, wat voor een hoop hilariteit zorgde. Samen met onze jeep-genoten Xigatse verkend, wat voornamelijk opviel na Nepal was dat we gewoon konden rondkijken, zonder continu “No, thank you” tegen alle verkopers te hoeven zeggen. Erg prettig. Een wandeling naar het fort boven het dorp gemaakt. Er was ons verteld dat je uit moest kijken voor de valse honden die vaak hondsdolheid bij zich dragen. Gewapend met stenen omhoog gegaan, maar uiteindelijk 1 hond tegen gekomen, die aangelijnd was…., dus gelukkig geen honden hoeven mishandelen. Na een dagje rondlopen samen met onze jeepgenoten en ons verwonderd te hebben dat we geen andere reisgenoten tegen kwamen, genoten van een warme douche en eigen kamer (de eerste 2 nachten sliepen we met zijn vieren op een kamer).

Dinsdag, 6 november. In de ochtend dachten we naar het klooster van Xigatse te gaan, maar na aan onze gids gevraagd te hebben wanneer we zouden vertrekken bleek dat de excursie gisteren was. Aha, daar waren de reisgenoten dus gebleven. Na een hevige discussie “mochten” we uiteindelijk toch gaan om later weer bij de groep aan te sluiten. De gids vroeg zich af hoe we in hemelsnaam de excursie hadden kunnen missen. We legden uit dat op ons reisprogramma stond, dat we de dag vrijaf hadden en daarom op stap door de stad waren gegaan. Zijn antwoord: “Oh, the program, that is nothing, that’s only marketing, here we decide what we’re going to do.” Dus dat was duidelijk…. Het klooster was zeer de moeite waard en hadden we zeker niet willen missen. We zijn in een kapel geweest met de grootste gouden boeddha in Tibet: 24 m hoog en bedekt met 300 kg goud. Doordat we er in de ochtend waren was er veel leven. Pelgrims liepen rond de heiligdommen en voerden hun rituelen uit (het offeren van yakboter en geld) en mompelden hun mantra’s. Het opzeggen van de mantra’s was een heel apart geluid: een soort gehummmmm. De monniken deden langs de pelgrimsroute hun werk; toezicht houden, geld collecteren, geld wisselen, figuren van yakboter maken, etc, etc. Toen we weggingen begon het net te sneeuwen en onze vriendelijke chauffeur stond ons al op te wachten. Na ongeveer een uur kwamen we in Gyantse aan en ’s middags bezochten we de Gyantse Kumbung. Eerst het klooster, het nog enige orginele gebouw van het complex, wat de culturele revolutie heeft doorstaan. Vervolgens naar een 5 verdiepingen hoge tempel met oneindig veel boeddhistische afbeeldingen en fotogenieke plaatjes. ’s Avonds vroeg naar bed, want de volgende morgen om 5 uur vertrek naar Lhasa.

Woensdag, 7 november 2007.Vroeg vertrokken vanwege een mogelijk opgebroken weg of eventuele sneeuw. We kregen ons ontbijt in de auto uitgereikt. Dit was echt het dieptepunt op ontbijtgebied: 1 droge witte boterham, 2 Tibetaanse broodjes zonder beleg en een koud ei, dus dat was genieten geblazen. Bij het turquoise meer (Yamdruk-tso) kregen we op een zeer eenzaam plekje een klapband, welke onze chauffeur, natuurlijk met hulp van Lernard (handen in de zakken) zo had verwisseld. Wij vonden deze stop helemaal niet erg, want de zon kwam net op en het uitzicht was echt fantastisch. Om half 12 kwamen we in Lhasa aan, duidelijk in een van de betere buurten. Sexshops, sexshops en nog meer sexshops. We zijn de stad in gegaan en hebben lekker rondgekeken. Bij het Barkor-plein op een terras vol met Tibetaanse monniken gegeten. Erg grappig om een Tibetaanse monnik in traditionele kleding met een hippe zonnebril op te zien sms’en. Blijkbaar was ons beeld wat te romantisch…. (L&M)

Wordt vervolgd…….