oktober 31, 2007

De publieke bus

Rubriek: Nepal — Marije @ 10:17 am

Er zijn in Nepal verschillende manieren om ergens te komen als je niet wilt lopen of fietsen. Je neemt een taxi, minibus, toeristenbus of publieke bus. We hebben al een aantal keren besloten de publieke bus te nemen, omdat we een beetje low-budget moeten blijven en omdat de speciale toeristenbussen maar beperkte routes rijden. Het is na deze ritjes wel duidelijk waarom de meeste nepalezen zeggen een hekel aan de bus te hebben of, als ze zich dit kunnen veroorloven, de toeristenbus nemen. Voor de toeristenbus reserveer je vooraf een plaats en als deze plaatsen gevuld zijn dan is de bus vol. Zo niet bij de publieke bus….., zolang er nog ergens een gaatje te vinden is, binnen of op het dak, kunnen er altijd nog meer bij. Dit kan lijden tot wel erg intieme momenten met de plaatselijke bevolking. Lernard heeft een keer een aantal uur een man op schoot gehad en Marije een oudere dame, die bovendien gezellig in haar nek begon te kriebelen.

Tijdens een van de busreizen is het volgende lijstje ontstaan als een soort van onderweg-tijddood-spelletje.

Waarom niet met de publieke bus te gaan?

  • Erg intieme momenten met de plaatselijke bevolking.
  • Soms vallen er mensen van het dak. (Tijdens de drukke festivaltijd viel er een man van het dak. De bus stopte en de man werd, met rollende ogen, naar binnen gehaald, om half liggend in het gangpad de reis te vervolgen… Een medepassagier vertelde:” No worry, happens all the time.”
  • Kotszakjes zijn niet aan te slepen. Het vakje voor de eerste hulp-kit is dan ook gevuld met plastic zakjes die gul worden rondgedeeld.
  • Lopen is bijna sneller. Meest extreme ervaring was 10 uur over 150 km, maar dit was ook weer tijdens het ontzettend drukke festivalverkeer. De bus stopt elke paar minuten. Om iemand er in- of uit te laten, iemand die moet plassen, iemand die even wat te eten onderweg wil kopen, een lekke/ zachte band te vervangen, te tanken, etc.
  • Als er een stilstaande file is, willen de chauffeurs van de publieke bussen toch graag inhalen, wat vrij lastig is op een tweebaansweg met tegemoet komend verkeer, waardoor de file zelfs nog “stilstaander” wordt.
  • Als je achterin zit en de bus rijdt over een flinke bobbel, wordt je min of meer gelanceerd (hoofd tegen het dak).
  • Als europese man zijn de zitplaatsen iets te klein en de staplaatsen iets te laag, met als resultaat bij Lernard: Een hoofdwond(je), krampende benen en blauwe knieen.

Waarom wel met de publieke bus te gaan?

  • (Zeer) persoonlijk contact met de plaatselijke bevolking.
  • Anders blijf je alleen in de geijkte plaatsen of het kost een klein fortuin met de taxi.
  • Gratis kotszakjes.
  • Erg cultureel verantwoord.
  • Af en toe goed voor een adrenalinekick.
  • Soms is het best lekker om in je nek gekriebeld te worden.

We hebben een reis van 12 dagen naar Tibet geregeld en gaan daarom morgen weer naar Kathmandu, omdat we daar zaterdagochtend vandaan vertrekken. Aangezien het lijstje “waarom niet met de publieke bus te gaan” toch wat langer blijkt te zijn dan het “wel” lijstje , hebben we voor deze gelegenheid maar een plaats in de toeristenbus gereserveerd…. (L&M)

oktober 28, 2007

Dasain in Dhading Maidi

Rubriek: Nepal — Marije @ 10:35 am

Hier dan eindelijk ons stuk over het festival, na sluiting van de internetcafe’s vanwege het festival tot verschillende stroomstoringen, dan toch gelukt!!

Onze week Dasain vieren in het dorp van onze gids was een leuke, maar ook heftige ervaring. Vaak leek het alsof we in een documentaire beland waren …. Vanwege het festival was familie uit heel de omgeving bijeen gekomen, allemaal in de mooiste gewaden en sieraden. Iedereen vond het leuk dat we in het dorp het festival kwamen vieren en we werden dan ook overal op de thee gevraagd. Gelukkig is de Nepalese thee goed te drinken, want gemiddeld hebben we ongeveer 8 koppen thee per dag op en dit allemaal bij verschillende families. En bij een kopje thee hoort natuurlijk ook wat te eten, de ene keer fruit en de andere keer vlees of wat noten. Iedereen wilde ons ontmoeten of in ieder geval zien, waardoor ons gezicht op een gegeven moment alleen nog in stand glimlach leek te staan. Alle kinderen en eigenlijk de volwassenen ook, wilden op de foto om vervolgens te zien hoe ze er opstonden. Ik had trouwens de neiging om een doek mee te nemen om alle snotneuzen mee af te vegen. Echt bizar, bijna alle kinderen hadden een snottebel aan hun neus hangen….

De slachtingen tijdens het festival zijn zeer interessant om mee te maken, al moet je wel een sterke maag hebben. Ik was blij dat ik een vrouw ben, omdat ik bij de andere vrouwen mocht gaan zitten om met zijn allen weg te kijken als de kop van een geit of varken er werd afgehakt. Lernard kwam er niet zo makkelijk vanaf en moest overal vooraan staan en uiteraard foto’s nemen. Bij de hogere kasten werden er geiten geofferd en dit viel wel mee; de geiten ondergingen het allemaal vrij kalm en het was zo gebeurd. Dit stond lijnrecht tegenover het gekrijs van de varkens die door de lagere kasten werden geofferd. Dit gekrijs ging echt door merg en been en om het nog erger te maken sloegen ze het beest regelmatig op de oren, zodat het bleef krijsen. Dit hoorde erbij, want het krijsen is een teken dat het dier niet dood wil en dat is een belangrijke voorwaarde voor de offering. Ik kon nog net mijn tranen bedwingen, mijn god, wat een geluid! Helaas konden we er niet aan ontkomen, omdat er overal netjes op ons werd gewacht voor er geofferd werd. Vervolgens werd het dier ontleed en alles (echt elk onderdeel) werd verdeeld onder de familie. Hier werd Lernard weer van harte bij uitgenodigd, dus de anatomie van geit en varken kent hij nu aardig. We hadden trouwens begrepen dat alles gezegend zou worden met het bloed van de geofferde beesten, maar dit bleek gelukkig niet het geval. Het bloed wordt ook verdeeld en bloedsoep van gemaakt. mmmm

De familie van B.B. was erg gastvrij en we hebben ook een goed beeld van het famililieleven kunnen krijgen. Moeder was heel de dag aan het koken. Vader had heel zijn leven hard gewerkt in India en was nu erg verzwakt en lag veel te slapen. B.B’s broer zit in het leger en kon niet aanwezig zijn voor het festival. Zijn vrouw en dochtertje wonen bij zijn ouders in om hen te helpen in de huishouding en alles daarom heen. Het werk begint om een uur of vier in de morgen en gaat door tot een uur of negen ’s avonds, dus aardig karige vrouw. Ze haalt water, snijdt gras voor de buffels en draagt dit, verzorgt de geiten, werkt op het land, doet het huishouden en tussendoor zorgt ze ook nog voor haar dochtertje. De vrouw van B.B. had een andere rol, zij was voornamelijk in de weer met hun zoontje en deed de afwas. Wat de reden was voor deze rolverdeling bleef onduidelijk. Naast de familie woonde de oom. In zijn leven (hij was ergens in de zeventig) was hij 3 echtgenotes en zijn 4 kinderen kwijt geraakt…. Hij had Lernard gelijk de eerste avond gebombardeerd tot zijn vriend, wilde alles van hem weten en zat ’s avonds gezellig naast hem. Het was trouwens ongelooflijk hoe klein die man zich kon opvouwen (zie foto). De eerste dagen sliepen de 2 jonge vrouwen buiten, omdat ze menstrueerden… In hun kaste (de brahmanen) is het niet toegestaan om in het huis te komen of een man aan te raken als je ongesteld bent(!)

We sliepen op de zolder boven de geitenstal, waar de maiskolven bewaard werden. Hoe landelijk wil je het hebben? Ons bed bestond uit een 2-persoonsplank met een deken als matras, dus dat was wel even bikkelen. Gelukkig geen ratten gezien, bij onze reisgenoot Sarah liep er eentje door haar slaapkamer, waarop ze een chronisch slaapgebrek heeft ontwikkeld….

De tikadag was heel bijzonder. In de ochtend gingen we naar een van de scholen om schriften en pennen te geven voor de armsten in het dorp. We hadden samen met B.B. bedacht dat dit een goed geschenk zou zijn als dank voor alle gastvrijheid. We wisten niet wat ons overkwam. Er was een heel programma georganiseerd; er werden speeches gehouden (kan ook moppen tappen zijn geweest, want wij verstonden er niks van), dansjes opgevoerd, we werden geeerd met rood poeder op ons voorhoofd, met bloemenkransen en losse bloemen. Erg overweldigend allemaal. We fluisterden nog tegen elkaar: ” Dankjewel was ook wel goed geweest”.

Vervolgens moesten we ons haasten terug naar B.B.’s huis, want het was tika-tijd! Dat komt erg nauw, want er is maar 1 tijd dat het kan en die wordt door een astroloog bepaald, dus we moesten nog even flink doorlopen. De tika wordt op het voorhoofd aangebracht en is een zegening van de familieoudsten. Het wordt gemaakt van rijst, vermengd met een rode kleurstof en curt (soort yoghurt van yakmelk). Eerst kregen de mannen een tika en gaven een geldgeschenk aan de familieoudsten (Lernard kreeg van vader een tipo, een traditioneel hindoe-hoofddeksel, om het helemaal af te maken). Vervolgens waren de vrouwen aan de beurt om een tika te krijgen, wij kregen een geldgeschenk, volgens de traditie.

De rest van de dag was het “program”- dag. Wat inhield dat er overal speeches en optredens werden gehouden. Een grappig onderdeel van het festival was dat er overal schommels gefabriceerd werden; aan bomen, aan huizen, door bamboestammen samen te binden en daar werd tot de volgende ochtend door jong en oud mee geschommeld. Het schommelen geeft het gevoel van zweven en daardoor het gevoel dichter bij de goden te zijn (er werd ook aardig wat zelfgebrouwen palmwijn ingenomen, dus dat hielp ook wel mee aan het zwevende gevoel waarschijnlijk).

De volgende dag zijn we na een uitgebreid afscheid van de familie, lopend vertrokken naar onze volgende bestemming Ghorka. B.B. wil graag trektochten in zijn omgeving gaan organiseren en wilde van ons feedback. De route tijdens deze 2 dagen lopen was prachtig, maar er moet nog wel wat gebeuren op het gebied van de accommodatie en hygiene. Een gat in de grond en een plank om op te slapen is niet echt aantrekkelijk voor toeristen. En nu wel echt ratten in onze kamer!! Lernard is touwens echt een watje, wat betreft ratten dan. Ik kwam met mijn teen tegen zijn voet aan toen we in bed lagen en hij vloog omhoog….”Ik voelde een rat, een rat, aan mijn voet!”

In Ghorka hebben we afscheid genomen van B.B. en Sarah en een heel klein beetje cultureel gedaan (1 tempel bezocht). Met de publieke bus naar Pokhara terug afgereisd, wat ook elke keer weer een belevenis is, maar daar komen we later nog op terug.

We proberen nu een reis van ongeveer twee weken naar Tibet te organiseren. We zijn hier nog een aantal dagen, dus we laten nog wel weten hoe dit afloopt.(M)

oktober 16, 2007

Foto’s staan in het Album

Rubriek: Website — Manieu @ 11:52 am

Beste bezoekers,

Zoals jullie hebben gelezen zijn L&M 14 dagen op trektocht geweest. Er zijn 15 foto’s beschikbaar van de trektocht!

Klik hier om ze te bekijken!

Groeten,
Manieu

oktober 15, 2007

Trekking: Annapourna Basecamp

Rubriek: Nepal — Marije @ 5:17 am

We zijn weer terug in de wereld van telefoon en internet! De afgelopen twee weken waren super en we zullen proberen dat hieronder een beetje samen te vatten. We kregen er op het laatste moment een reisgenoot bij; Sarah uit Ierland, een vrouw van 50 die had besloten dat het tijd was om een paar maanden vrijaf te nemen van werk, echtgenoot en kinderen en wat van de wereld te zien. Ze is via China en Tibet naar Nepal afgereisd. Een erg grappig mens en een leuke reisgenoot. We hadden een gids bij ons; B.B. (zijn Nepali naam was onuitspreekbaar, dus we hielden het maar op B.B.) Hij wist veel te vertellen over Nepal en de gewoonten hier, dus we zijn een hoop wijzer geworden. Was wel erg wennen aan zijn gewoonte om te kijken als wij zaten te eten en dan ongeveer elke 5 minuten te vragen: “Everything good?, Want something more?” Om vervolgens te eindigen met: “It’s my pleasure to help you”…… Verder hadden we twee dragers. Siba, een ex-militair, die met pensioen is na 18 (!) jaar dienst, een aardige, supersterke man. En Drindre, een jongen van 23, die gedurende de trip steeds stiller werd, wat bleek te komen door heimwee… Het was zijn eerste keer zo lang van huis. (En volgens hemzelf ook de laatste keer.)

We hebben de eerste 10 dagen 6 tot 9 uur gelopen. De laatste paar dagen was het wat relaxter, gemiddeld 3 uur gelopen. Was een goede work-out! Gespierde billen, nou! (Marije natuurlijk, want Lernard had ze al, vindt hij zelf) Het landschap waarin we liepen was echt bizar mooi en afwisselend. Van rijstvelden tot jungle, van rivier tot waterval, echt alle soorten landschappen hebben we gezien. Het meest indrukwekkend zijn uiteraard de bergen. Je voelt je echt heel erg klein als je tussen die bergen loopt. Ook de temperaturen de afgelopen 2 weken wisselden enorm, van -5 tot + 30 graden. Tijdens het lopen kom je door veel kleine dorpjes waar de mensen je allemaal groeten met Namaste (goedendag). De mensen in de bergen werken allemaal erg hard, zeker de dragers die met gigantische lasten, die ze dragen met een band om hun hoofd, de berg opgaan. Soms kwamen er hele kippenhokken en eettafels voorbij!!

De overnachtingen waren in guesthouses; een soort primitieve herberg met af en toe stroom en soms een “warme” douche. Het eten in deze guesthouses is over het algemeen goed. Al moet gezegd worden dat na een hele dag lopen alles smaakt. De laatste avonden hebben we steeds vaker Dal Baht (het traditionele Nepalese gerecht) besteld. Marije begint het pittige hiervan zelfs te waarderen. ’s Avonds was het vaak vroeg naar bed (negen uur was echt het maximum…). Enkele malen was er een optreden van een Mothergroup. Deze groep moeders met hun kinderen gaat op verzoek naar guesthouses om te zingen en dansen voor de toeristen. Het geld dat ze hiermee ophalen gebruiken ze voor algemene dingen in de gemeenschap, zoals schoolboeken of de reparatie van een brug, aangezien de regering hier niks aan bijdraagt. ’s Ochtends was het weer vroeg op om te gaan lopen, gemiddeld om een uur of 6. Een wekker was niet nodig, want vanaf een uur of 5 beginnen de Nepali hun keel te schrapen en dat gaat niet echt lichtzinnig…haha.

Na acht dagen bereikten we het Annapourna Basecamp of afgekort ABC. Dit was letterlijk en figuurlijk het hoogtepunt van de trektocht. Het ABC ligt op 4130 meter en ligt midden tussen de bergen. Zoals gedurende de hele trektocht hadden we geluk met het weer en was het uitzicht fantastisch. De batterijen van het fototoestel waren zo leeg, telkens was er weer een ander mooi plaatje om te fotograferen. ’s Avonds hebben we met een internationaal gezelschap (Schotten, een Braziliaanse, een Nederlander en wat Nepali) wat rum gedronken “om de koude nacht aan te kunnen”, maar eigenlijk voor de gezelligheid. En gelukkig geen hoogteziekte!

Op de weg naar beneden kwamen we langs de warmwaterbronnen. Heerlijk in liggen dobberen en gedoucht onder warme watervalletjes…. Heel bijzonder.

Na 2 weken met elkaar optrekken, werd de omgang met B.B. steeds persoonlijker. Hij blijkt zeer maatschappelijk betrokken te zijn bij de ontwikkeling van zijn dorp. Hij heeft ons nu ook uitgenodigd om naar zijn dorp te komen tijdens het aankomende Dasain-festival en te kijken of we mischien iets voor zijn dorp kunnen doen. Het Dasain-festival is een van de belangrijkste Hindoe-festivals en duurt vijftien dagen. Tijdens dit festival worden er dieren geofferd ter goedstemming van de goden. Dit kan zeer bloederig worden, omdat iedereen dit thuis doet en het bloed gebruikt om alles en iedereen te zegenen. Het is een vakantieperiode en een tijd om met familie door te brengen. De familieoudsten zegenen de jongere familieleden met een tika, de rode stip op het voorhoofd. Alle mensen trekken hun beste kleren aan en kopen cadeaus voor familie en vrienden.

We zijn nu terug in Pokhara en vertrekken morgen samen met Sarah naar Kathmandu om vervolgens door te reizen naar B.B.’s dorp. We zijn erg benieuwd naar zijn dorp en het aankomende festival. Hopelijk kunnen we (onze magen) alle bloederigheden aan…. (L&M)

oktober 1, 2007

We zijn er!

Rubriek: Nepal — Marije @ 8:26 am

Na het leuke verassingsfeest vrijdagavond was het zaterdag tijd om -Lernard met een lichte kater- naar Schiphol te gaan. Daar werd het een emotioneel afscheid. Na het inchecken en aan boord van onze vlucht naar Londen, kwam bij Marije alle spanning eruit in de vorm van slaap. Marije die in het vliegtuig bang is bij het opstijgen en landen presteerde het zelfs tijdens de landing in Londen in slaap te vallen…. En hield dit de verdere reis vol. Na verder geen noemenswaardige gebeurtenissen kwamen we om half zeven, plaatselijke tijd, ’s avonds in Kathmandu aan. Daar hebben we een poging gedaan het wereldrecord opgelicht worden te verbreken: onze tijd +/- 10 sec na het verlaten van het vliegveld. Hier lieten wij het toe onze tassen te laten dragen door de taxichauffeur en de man van het hotel. Deze werden echter door straatschoffies uit hun handen getrokken en vervolgens naar de taxi gebracht. Hierna werd er uiteraard een vergoeding geeist. Onze taxichauffeur kon er niks aan veranderen aangezien hij nog vaker heelhuids naar het vliegveld wil, zo zei hij.

De eerste indruk van Kathmandu is precies wat we ervan verwacht hadden; druk, lawaaiierig (vooral veel getoeter), chaotisch, veel kleuren en geuren. Het hotel ligt midden in de toeristenwijk Thamel en bevalt goed. Een supermooi dakterras met uitzicht op de bergen en een schone kamer, zonder schimmel en kakkerlakken, dus wat willen we nog meer! En ’s avonds leek het net of we in een Bollywood-film waren beland, dankzij het gezang vanuit een of andere bar naast ons hotel, dus gelijk maar de earplugs ingewijd.

We hebben net een trektocht van 14 dagen geboekt naar het Annapurna basecamp en vertrekken morgen al naar Pokhara. Dus nu nog even wat van Kathmandu zien en wat benodigdheden kopen (oefenen met afdingen!)

Tot het volgende bericht. Groeten (L&M).

Marije & Lernard in Nepal