juli 14, 2008

Daar zijn we weer (bijna)!

Rubriek: Griekenland, Algemeen — Marije @ 10:44 am

We zitten op ons balkon naar de zee te staren. Allerlei herinneringen komen langs van de afgelopen 288 dagen. Onze top drie: De Annapourna Basecamp trekking, Nieuw Zeeland doorkruisen met pa en ma en het klooster in Tibet met de discussierende monniken….of de maand met Joleen samen door Maleisie reizen of misschien toch het rotsklimmen in Chang Mai, het reizen per trein door Vietnam…. Hopelijk gaan we jullie dadelijk niet vervelen, want als we eenmaal met een verhaal beginnen, komt het volgende verhaal boven borrelen en het volgende en het volgende….

We hebben zoveel gedaan en beleefd en vaak gedacht: wow, dit is het leven, zoals het klokje thuis tikt, tikt het overal, ofzo. Maar naar het einde van de reis toe begon het toch te kriebelen. Blijkbaar is Flakkee toch thuis. Voornamelijk natuurlijk door de familie en vrienden die we nu toch wel erg missen. We zijn zo benieuwd hoe het met iedereen gaat (live is toch anders dan per mail) en naar de zwangere buiken, nieuwe kleine aanwinsten, opgeknapte en gekochte huizen, enzovoorts, enzovoorts. We kunnen in ieder geval niet wachten om er weer deel van uit te maken! Al knaagt het wel een beetje om onze onbegrensde vrijheid weer te gaan inleveren, maar aan de andere kant zijn we helemaal klaar voor een georganiseerd leven. Weer een telefoon, klok en agenda. Werk, bruine boterhammen met kaas en stoepen waar het wat moeilijker is om je nek te breken. Zonder onbestemde luchtjes, onderhandelingen en flexibele vertrektijden.

Wat waarschijnlijk voornamelijk wennen gaat worden, is elkaar niet meer 24 uur per dag zien. Hopelijk hoeft Lernard, als hij de eerste dag gaat werken, mij niet van zijn been af te schudden terwijl ik achter hem aan sleep…
Aangezien dit ons laatste stukje is, snik, willen we iedereen bedanken voor het volgen van onze verhalen! En ontzettend leuk hoe veel mensen ons op de hoogte hielden van hun eigen perikelen, zodat we toch het idee hadden er een beetje bij te zijn.
Nou, dat was het dan… Kroket en kaassoufflĂ©: We komen eraan!! (Die hebben we namelijk ook een beetje gemist.) L&M

december 23, 2007

Fijne feestdagen voor iedereen vanuit Saigon!!!!

Rubriek: Vietnam, Algemeen — Marije @ 1:07 pm

december 3, 2007

Ons onderdak

Rubriek: Algemeen — Marije @ 1:18 pm

Aangezien we op het moment vrij weinig uitvoeren en dus weinig avonturen beleven om aan de site toe te voegen, hier een uiteenzetting van onze slaapplaatsen tot nu toe….

Het zoeken naar een kamer:

De ene keer was het gelijk raak, de volgende keer liepen we vijf guesthouses af voordat we wat gevonden hadden waar nog plek was, een goede prijs werd gerekend en het naar ons zin was. In Kathmandu zaten we midden in de onderhandeling over een kamer, toen bij de buren (een discotheek, bleek later) de muziek op 10 werd gezet. De manager van het guesthouse probeerde ons te overtuigen dat we de kamer toch moesten nemen; “Het duurt maar tot 20 uur, daarna hebben jullie nergens meer last van!” Ja,ja, op vrijdagavond, de uitgaansavond in Kathmandu….

Lessen die we door ervaring geleerd hebben:

  • Onderhandel altijd over de kamerprijs! Negen van de tien keer gaat er wat van de prijs af en lukt dat niet, loop dan weg en hoop dat ze je terugroepen. En anders op naar de volgende… Of de kamer moet zo goed zijn, dan onze trots opzij zetten en glimlachend terug gaan (”Eh, we konden toch niks beters vinden.”)
  • Niet vergeten te vragen of de kamerprijs inclusief belasting is. Anders valt het toch wat tegen aan het einde van de rit.
  • Controleer of de douche inderdaad warm water produceert, zoals beloofd, of het toilet doortrekt en of het licht het doet. Dit alles voordat de onderhandeling begint, want dat kan weer voor een leuke korting zorgen mocht er iets niet in orde zijn. Of dit kan een reden zijn om op zoek te gaan naar een ander guesthouse.
  • Onthoudt het nummer van de kamer die je hebt gezien (We zijn al eens in een heel andere kamer terecht gekomen dan degene die we hadden bezichtigd.)

De prijsklasse:

Die varieerde tussen de 2 en 15 euro en hierbij zei de prijs niet altijd iets over de kwaliteit van de kamer en de service van het hotel. In Nepal hebben we voor 4 euro meer waar voor ons geld gekregen, dan in het “middenklasse” hotel dat inbegrepen was bij onze Tibet trip en waar de prijs voor een nacht 30 euro zou moeten zijn.

De vriendelijkheid:

Was ook niet afhankelijk van de prijs… Van: “Hier heeft u uw was.” “Maar dat zijn onze T-shirts niet…!” “Ja, dat zijn jullie T-shirts wel!!” Wat uiteindelijk uitdraaide op een discussie over dat we toch echt niet gingen betalen voor andermans kleding en het ook echt niet mee wilden nemen. Tot: Iedere dag vriendelijk begroet worden, een praatje maken en vragen of ze nog ergens mee kunnen helpen.

Staat van de kamer:

Van vies, dus zonder lakenzak niet beslaapbaar, en gevaar op “bedbugs”, tot dagelijks heerlijk ruikend vers beddengoed en handdoeken (over het algemeen wel prijsafhankelijk). Verder hebben we schimmel aan de muren, loszittende kranen, kapotte bedden, lekkende badkuip en toilet, van de muur vallende handdoekenrekjes, zeepbakjes, toiletrolhouders en douchekoppen gehad. Of een douche in Nepal, waar je voor gestudeerd moest hebben om hem aan te krijgen. Er zaten namelijk zes kranen en alleen een bepaalde combinatie zorgde voor warm water. Na alle combinaties geprobeerd te hebben, hadden we nog geen warm water. Bij navraag bij de manager bleek dat de zevende kraan, die aan de buitenkant van de kamer zat en voor de warm watertoevoer zorgde, dicht stond in verband met het festival (?).

Huisdieren:

Over het algemeen diervrij, maar we hebben toch al een aantal kakkerlakken (van die hele grote) ontdekt. Wonder boven wonder was dat altijd in de ochtend, wat erg prettig was, want anders was de nachtrust heel wat minder geweest. Marije is ’s nachts een keer wakker geworden door een ontzettend gekriebel over haar hele lichaam. Een hele kolonie mieren had besloten het bed en haar lichaam te bezetten. En tijdens ons homestay-verblijf natuurlijk de ratten die over de grond scharrelden, zoals in het stuk van “Dasain in Dhading Maidi” staat beschreven. En momenteel hebben we een kleine gecko om onze rij huisdieren af te sluiten, maar die mag blijven, want hij vangt de muggen in onze kamer.

Memorabele mede-hotelgasten:

  • Tot nu toe hebben de Indiase reizigers die we tegen zijn gekomen een niet erg goede indruk gemaakt; bonzen op onze deur (midden in de nacht). Al broek aantrekkend naar de deur gerend, want klonk als een noodgeval, maar: “Oh, sorry, wrong door.” (Tot twee keer toe!) Kelen legen om 4 uur ’s nachts en dit een kwartier volhouden, waarna het werd overgenomen door de volgende… Schreeuwen van de begane grond naar de bovenste verdieping, ook het liefst heel vroeg in de morgen. Oftewel erg luidruchtig!
  • Veel praatjes gemaakt met allerlei soorten mensen. Zoals een Duitse oudere man die elk jaar ongeveer 3 maanden achter elkaar op reis ging en zodoende de halve wereld al had gezien. Hij was een grote fan van India en besteedde een hele avond met ons overtuigen waarom we naar India moesten gaan. Hij stippelde uiteindelijk zelfs een route voor zo’n 4 maanden reizen uit, zodat we zeker weten al de hoogtepunten van India zouden zien.
  • In Thailand kijken we tot nu toe onze ogen uit naar alle oudere, dikke mannen met jonge, mooie, Thaise vrouwen die onze buur-hut bevolken…
  • En een nachtelijke vrijpartij van onze bovenburen in een hotel in Nepal zorgde ervoor dat Marije haar earplugs er maar bij is gaan halen.

Memorabel personeel:

  • In Nepal hebben we een aantal maal een hotel gehad waar elke keer als we aankwamen en weggingen er naar ons gesalueerd werd.
  • In Tibet was het heel bijzonder dat als je een vraag stelde, onafhankelijk waar dit over ging, er altijd een collega bij gehaald werd die meer over dat onderwerp wist. Misschien een erg duidelijke taakverdeling? Specialisaties in toilet, beddengoed, afrekenen, enz?
  • In een hotel in Nepal werkte een man die de halve tijd die we buiten onze kamer in het hotel besteedden, over onze schouder stond mee te kijken naar wat we aan het doen waren. Als we dan achterom keken, glimlachte hij vriendelijk om vervolgens door te gaan met over ons schouder mee te kijken.
  • Bij ons huidige onderkomen (Thor’s Palace) worden we dagelijks uitgezwaaid door een van de eigenaren met: “Enjoy the island!” en “Embrace life!”. Dus dat zullen we dan maar doen.

We zijn van plan donderdag 6 december naar Angkor Wat in Cambodja af te reizen. Nu is deze datum nog een beetje onzeker aangezien we ons vertrek al twee keer hebben uitgesteld, want we willen hier eigenlijk niet weg! Maar we moeten ook niet lui gaan worden, dus 6 december staat vast (waarschijnlijk)! Tot dan nog een paar dagen rondtouren met de scooter, snorkelen, zwemmen, zonnen, heerlijk eten, etc, etc! (L&M)