mei 21, 2008

Terug in Thailand

Rubriek: Thailand — Marije @ 4:52 pm

Ja, we zijn terug in Azie, in Thailand om precies te zijn. We horen om ons heen weer: “Taxi, sir?”, “Tuk, tuk, miss?” De heerlijke etensluchtjes van alle eetkraampjes, maar ook de ik-wil-niet-weten-wat-ik-ruik-zurige-luchtjes. De bedelaars met soms de meest bizarre verminkingen. Het “iets” minder makkelijk oversteken van de straat. De monniken in hun oranje gewaden. De vochtige warmte (met af en toe een welkome regenbui vanwege de regentijd en dan REGENT het ook echt). De begroetingen overal: Sawaidee Kaaa. Het leven op straat en de felle kleuren. En natuurlijk hebben we onze eerste Thaise massage al gehad.Mijn eerste toiletbezoek in Thailand op het vliegveld van Bangkok ging gepaard met het luidruchtig keel schrapen van mijn buurvrouw. Haaa, dacht ik, terug in Azie.
Het wegkomen uit Nieuw Zeeland kostte nog moeite. Het bleek ernstig tegen de regels te zijn dat we geen uitgaand ticket hadden, een ticket dat bewijst dat we Thailand ook weer gaan verlaten. Onze ervaring tot nu toe was dat een bewijs dat je een uitticket kan betalen voldoende is, maar dat was hier niet het geval. Nadat de tweede baas erbij gehaald was, was het oordeel dat we alleen mee mochten met de vlucht als we een ticket kochten op het vliegveld. Ondertussen hadden we het erg warm gekregen, want dit was niet echt volgens plan, een duur ticket in Nieuw Zeeland kopen, maar in Auckland blijven was ook niet erg aanlokkelijk. Na een half uur van zeer diplomatiek gepraat van Lernard zijn kant mochten we van de “regels zijn regels”-meneer gelukkig een formuliertje ondertekenen dat zij niet verantwoordelijk waren voor onze missende tickets. Pfffff, toch nog goed vanaf gekomen. En ik heb Lernard natuurlijk heel veel schouderklopjes gegeven.
Vliegen is niet mijn grootste hobby en dit was niet bevorderlijk voor mijn nervositeit (of eigenlijk wel, dus). Om het geheel af te maken, hadden we hevige turbulentie. De etenskarren werden weg gehaald, de stewards en stewardessen gingen zitten en ik had een handje van Lernard nodig. Vol respect keek ik naar de passagiers een paar stoelen verderop die hun eten al gehad hadden en dit rustig zaten op te eten…
Op het vliegveld van Bangkok gelukkig geen lastige vragen over vliegtickets. En hier zijn we dan.

We hadden bedacht om vanaf Bangkok per trein naar Maleisie te reizen, maar vanwege onrusten in het zuiden van Thailand hebben we besloten het vliegtuig naar Singapore te nemen. Van daaruit reizen we naar Kuala Lumpur in Maleisie om Joleen van het vliegveld te halen. Zij komt 2 juni en we gaan met z’n drieën ruim drie weken Maleisie bereizen! Joehoe!
Omdat we de 22e pas kunnen vliegen, hadden we nog zes dagen in Bangkok voor de boeg. We hebben daarom maar een mooi en rustig guesthouse gezocht in plaats van het hotel midden in de uitgaansstraat van Bangkok, waar onze kamer precies tegenover de meest lawaaiierige discotheek zat (vonden wij dan). We wilden fit zijn voor een flink portie cultuur!
We zijn onder andere naar het nationaal paleis, verschillende tempels en de amulettenmarkt geweest. Op deze markt worden allerlei kleine boeddha-afbeeldingen verkocht voor onder andere offeringen voor goed geluk. Het schijnt dat de markt voornamelijk wordt bezocht door monniken, mensen met gevaarlijke beroepen en taxichauffeurs. Deze informatie maakt het nemen van een taxi toch iets minder aantrekkelijk….
Omdat Bangkok berucht is vanwege zijn seksindustrie zijn we, zoals echte toeristen betaamt, naar de bekende nachtmarkt Pat Pong geweest. De markt op zich is niet bijzonder, maar wel zijn lokatie. Midden in het red-light district met onder andere heel veel go-go bars, veel lady-boys (transseksuelen) en oude mannen. We zagen een man van zeker 65 hand in hand lopen met een meisje van maximaal 16 jaar… Ik dacht dat ze dat verbannen hadden uit Thailand… Maar goed, dat deel van Thailand hebben we ook weer gezien.

Morgen vliegen we dus naar Singapore. Hopelijk vragen ze dit keer niet naar uittickets (want hebben we weer niet)….

Nog een feitje uit de Bangkok Post ter afsluiting. De professoren op de universiteit van Bangkok verdienen gemiddeld 17.000 Baht (= 340 Euro) per maand en afwassers verdienen gemiddeld 13.500 Baht (= 270 Euro) per maand. Au, daar heb je dan twaalf(!) jaar voor gestudeerd… L&M

februari 23, 2008

Laos —–> Thailand

Rubriek: Laos, Thailand — Marije @ 6:45 am


Oké, vanaf nu zal ik niet meer zeggen wat we de volgende keer van plan zijn te doen, want het komt hoogstwaarschijnlijk toch niet uit! We hebben geen historische potten gezien in Laos, maar zijn in plaats daarvan naar Thailand vertrokken. We hadden bedacht dat we eigenlijk wel naar Chiang Mai wilden. Dus hebben we een tweedaagse “Mekong-cruise” genomen, wat twee dagen in een langwerpige boot stroomopwaarts varen inhield. Om precies te zijn twee keer negen uur varen en een overnachting in een dorpje onderweg. Allebei de dagen waren we met een zeer bonte verzameling mensen. Laotianen, met hier en daar wat kooien met kippen en eenden, een hartverscheurend afscheid van een meisje van haar familie die met haar duidelijk veel oudere echtgenoot meeging en ook een clubje toeristen. Het “yeah man” en “ongewassen haren” gehalte was hierbij vrij hoog. Zo was er onder andere een Axl Rose look alike aanwezig die erg van psychedelische muziek hield, zo vertelde hij, yeah man en natuurlijk de onvermijdelijke gitaarspelende mannen. Af en toe was er een gesprek dat ongeveer als volgt ging: ” Man, have you ever tried Xanax? Man, once I took alcohol with it and lost eight hours!” “Yeah, man, I know, have you ever tried Valium?” etc, etc. Ook buiten de boot was veel te zien. Supermooi landschap, zo nu en dan draaikolken en regelmatig een speedboot die langs kwam scheuren. Dit is de andere optie om aan de grens te komen, deze is een stuk sneller, maar ondanks de helm en het reddingsvest vallen er regelmatig doden, dus dat hebben we maar overgeslagen. Wat trouwens een serieuze uitdaging was: plassen op een hurktoilet op een schommelende boot….

Na een zeer enerverende minibus-rit (wat is dat toch met die minibusjes?), waarbij de chauffeur, nadat hij bijna de bocht uit slipte, besloot toch maar iets rustiger te gaan rijden, in Chiang Mai aangekomen.

Onze eerste plan voor Chiang Mai was een meditatiecursus voor een paar dagen. Maar bij nader inzien was dit toch iets te zweverig…. Dus is het een rotsklimcursus geworden. Scheelt niet veel.
De eerste dag hebben we knopen leren leggen en wat klimtechnieken geleerd. Lernard heeft zeker twintig keer zijn hoogtevrees overwonnen en moest af en toe door de gidsen en mij omhoog geschreeuwd worden.
De tweede dag hebben we geleerd hoe je de materialen onderweg op moet ruimen als je de laatste klimmer bent. Een onderdeel hiervan is dat je jezelf aan de top moet losmaken van het touw en opnieuw moet vastknopen. Best spannend om verantwoordelijk te zijn voor je eigen veiligheid en dat op 25 meter hoogte! ’s Middags 55 meter abseilen in een grot. Super! Dit onderdeel heeft Lernard maar overgeslagen….
De volgende dag was het rustdag, wat op zijn zachts gezegd nodig was. Mijn handen trilden al als ik een glas drinken vast had. En we konden elkaar lekker overtreffen in zelfmedelijden. “Zo, mijn onderarmen doen pijn!” “Je zou die van mij eens moeten voelen!” “En mijn schouders, dan!” “Mijn sokken aandoen is gewoon pijnlijk” enz, enz. De laatste dag klimmen stond in het teken van “lead-climbing”, oftewel als eerste naar boven klimmen en de haken en het touw vastmaken, waardoor je verder kan vallen dan als je al vast zit. Lernard heeft werkelijk alle soorten angst uitgestaan, maar heeft toch een route voltooid. Zeer stoer! Ik moet toegeven dat mijn trilbenen ook wel een gedeelte met de spanning te maken hadden (een gedeelte maar, hè)…
We hebben wel aardig de smaak te pakken, want we betrapten onszelf er op dat we al klimplannen aan het maken waren voor Nieuw Zeeland.

Behalve het klimmen hebben we natuurlijk ook Chiang Mai onveilig gemaakt. We hebben onder andere per ongeluk bij de Hooge Heerlijkheid van Thailand gegeten. We hadden twee visjes (met de klemtoon op -jes) besteld en die waren best heel lekker, tot we de rekening kregen… Waaah, een hele week aan eten aan twee visjes besteed. Volgende keer toch eerst maar even op de kaart kijken.
Natuurlijk ook de nachtmarkt bezocht waar allerlei soorten straatmuzikanten te vinden waren: onder andere een “muzikant” met 1 sambabal en 1 ritme, een drumband (drums van emmers), een boyband, een volkszanger en een soort van hardrockband. De markt leek oneindig te zijn. Ik: “Hé, leuk, nog meer markt!” L: ” Nou, leuk…”
Na deze fantastische ervaring voor Lernard had hij behoefte aan een meer mannelijke bezigheid en is hij naar een Muay Thai (kickboxing) toernooi gegaan. Hij was wat verbaasd over hoe hard het er aan toe ging. Het was voor echte mannen: bier, gokken en rondvliegende spetters bloed en zweet. Hij was helemaal enthousiast en volgende keer moet ik mee, dus ik ga me maar alvast geestelijk voorbereiden.

Gisteren zijn we met de nachttrein in Bangkok aangekomen en vanavond vliegen we naar Auckland, Nieuw Zeeland! (L&M)

november 25, 2007

Ko Chang en het Loy Krathong-festival

Rubriek: Thailand — Marije @ 1:35 pm

Eergisteren zijn we aangekomen op het eiland Ko Chang, aan de oostkust van Thailand. We hebben een hutje gevonden aan het White Sand Beach. We zitten niet direct aan het strand, maar het bijbehorende restaurant wel en daar hebben we al genoten van de zonsondergang en superlekker eten. Het complex waar we verblijven wordt gerund door een travestiet; Thor en zijn vriend Mo (de naam van het geheel is Thor’s Palace….). Het is een erg apart stel, maar wel ontzettend aardig en behulpzaam. Gisteren was het volle maan en daarom tijd voor het Loy Krathong-festival. Hierbij wordt de godin van het water geeerd. De Thai maken dan Krathongs: miniatuur mandbootjes gemaakt van bananenbladeren met bloemen, wierook en kaarsen. Deze worden te water gelaten in het dichtsbijzijnde water, waarbij er excuses gemaakt worden aan de godin voor zondes ten aanzien van het water, vervolgens wordt een wens gedaan voor het komende jaar. Wij kregen er ook een van Thor en hebben onze excuses gemaakt voor al onze zonden (eh, geplast in de zee…) en natuurlijk een wens gedaan. Overal werd er vuurwerk afgestoken, hete-lucht lampionnen opgelaten en op het strand was het overal feest. Al met al geen slecht begin op Ko Chang! (L&M)