mei 14, 2008

Nieuw Zeeland, laatste deel

Rubriek: Nieuw Zeeland — Marije @ 6:03 am

Vandaag onze laatste dag in Nieuw Zeeland na bijna drie maanden.

We zijn gisteren vertrokken uit Keri Keri na ’s ochtends om zeven uur afscheid genomen te hebben van alle buren. Sommigen op het park waren niet erg getreurd dat wij weg gingen. Onze cabin is namelijk erg gewild aangezien het topdrukte is in het hostel van het park. Ze slapen op het moment met zeven man op een kamer net zo groot als onze cabin: +/- 16 m2….

We hebben zaterdag de laatste barbecue gehad waar we aan het einde van de avond op de foto moesten met onze Koreaanse collega, want: “Holland! Hiddink, you know Hiddink? He is my hero!” Waarom wij dan op de foto moesten is ons een beetje onduidelijk….

We hebben een hoop groene bomen (zonder mandarijnen, dus, even voor de duidelijkheid) achter ons gelaten. En, haha, het uiteindelijke volle-kratjes-record van Lernard is 42 en die van mij 47! Who is the winner?

We dachten klaar te zijn met mandarijnen plukken en gingen nog een laatste ochtend in de tuin van Conny werken. Of Lernard nog even het mandarijnenboompje van zijn vruchten wilde ontdoen… Ze blijven je achtervolgen, onze oranje vrienden.

Op het moment zijn we in Auckland. Ons zuur verdiende geld weer aan het uitgeven. En we zijn nog even onze Nieuw Zeelandse favorieten aan het eten en drinken: scones (hele vette roomboter broodjes gevuld met muesli, dadels, kaas of wat dan ook), Cookie Time koeken (die zijn zoooo lekker en zoooo slecht), fish & chips en Lernard zijn favoriete bier: Ranfurly. Oftewel bunkeren!

Morgen vliegen we weer naar Bangkok en gaat het reizen weer beginnen. Ons eerste doel in Thailand: Massage! (L&M) 

mei 5, 2008

Mandarijnen, mandarijnen en mandarijnen

Rubriek: Nieuw Zeeland — Marije @ 6:51 am

We zijn ondertussen aardig ervaren in de kunst der mandarijnen plukken. We worden steeds sneller. Lernard zijn huidige record is 35 kratten en van mijzelf 45 kratten. Whahahaha! Nee, dit is geen leedvermaak…. Maar a vier dollar per kratje beginnen onze verdiensten al aardig op te lopen. Al zien we ze nu zelfs als we onze ogen dicht doen: Aaaah, nog meer mandarijnen!!

We hebben een mandarijn-pluk-motivator onder ons. Ramon. Elke ochtend moeten we elkaar met een lach op ons gezicht een “good morning” wensen. Wat vooral mij soms wat moeite kost met mijn legendarische ochtendhumeur. En we moeten vooral niet vergeten om de mandarijnenbomen te groeten in de morgen. Er zijn verschillende manieren van groeten. Bijvoorbeeld Ramon: “Good morning trees. How are you today? You look lovely. Good time to pick you!” En onze Duitse collega Stephanie neemt een tak in haar hand en zegt: ” Nice to meet you!” en begint met knippen. Nee, het werk is helemaal niet saai. Hoezo?

Als we dit gedeelte achter de rug hebben, moeten we de drie regels van Ramon onthouden. Focus, consistancy and safety. Oftewel denk alleen aan mandarijnen, niet stoppen en knip niet in je vingers. In het geval van Ramon moet je Pocussen, want onze Filipijnse collega (of moet ik zeggen Pilipijnse) gebruikt voor elke f een p. Hij gaf ook de reflexologiecursus. “Use your pingers…” of ” Make a pist…”

We hebben ook een demotivator, ook wel Chris, de mandarijnenplukkers-chef. Een collega noemde hem de drillmaster van het mandarijnenbootcamp. Chris zijn persoonlijke doel is perfectie en niks anders dan perfectie. Dus als hij in zes kratjes (ongeveer 120 kilo aan mandarijnen) een mandarijn vindt met een sneetje van je snoeisnaar, komt hij naar je toe. “This is a cut!” “Eh, yes, that’s a cut.” “Next time, watch out!” “Eh, I am sorry?”

We hebben voor de vrije dagen een tweede baantje gevonden. Werken in de tuin van een medewerker van de camping. Connie, een Nederlandse Nieuw Zeelander, die hier al twintig jaar woont. Lernard doet de mannenklussen, zoals palen in de grond slaan en gaten graven. En ik ben van het snoeien en onkruid wieden. Een fijne afwisseling op de mandarijnen.

Met onze collega’s en andere campingbewoners hebben we inmiddels een zaterdagavond barbeque-avond traditie en een daarmee samenhangende zondag “hangover”-dag traditie. Wat inhoudt allemaal zo lang mogelijk uitslapen en zo min mogelijk uitvoeren…

Tussen ons werkschema door gaan we ook wel eens Keri Keri in. Onder andere voor de nodige boodschappen en de Farmers Market, waar de plaatselijke boeren allerlei verse produkten verkopen, waaronder een wijn: ” Chateau de la Brak”. Deze hebben we maar laten staan.

We hebben ook een keer een rugbywedstrijd bezocht. Dat gaat er behoorlijk ruig aan toe. De ambulance stond klaar en was al snel gevuld met twee spelers. Niet echt een sport voor watjes, dus.

Ze zijn hier helemaal wezenloos van rugby. Het nationale team is de “All Blacks” en hun logo en de merchandising zie je overal. Op servies, kleding, etenswaren, theedoeken, golfballen, haarelastiekjes, raspen, kookwekkers, koelkasten, nou, ja, eigenlijk op alles…

Onze laatste week plukken is aangebroken, dus Lernard heeft nog maar een paar dagen om mijn ultieme record te verbreken… Woehoe, spannend! L&M

april 24, 2008

Marije Sandsurfing

Rubriek: Nieuw Zeeland — Manieu @ 12:07 am

Hoi!

Marije surft als een gek de heuvel af :P !

Groeten,

Maarten

april 23, 2008

Nieuw Zeeland, deel 5

Rubriek: Nieuw Zeeland — Marije @ 12:22 pm

Hier dan eindelijk het stukje! We zitten tot over onze oren in de mandarijnen, dus het heeft even geduurd.

De twaalf dagen in ons campertje hebben we een wat rustiger tempo aangehouden dan met pa en ma, maar desondanks weer veel gezien.
Op nummer 1 staat zeker onze rondvaart (oh, nee, sorry, dolphincruise) door de Bay of Islands. Een dolfijnencruise, maar geen dolfijn te bekennen. Al dacht ik ze wel steeds te zien. Lernard: “Nee, Marije, dat is een golf! Nee, dat is een vogel die in het water landt!”, enzovoorts. Ik was nogal vol verwachting, want als we dolfijnen zouden tegenkomen, mochten we met ze zwemmen. Na een uur of twee rondvaren bleek waarom we ze niet zagen… We kwamen hun grootste vijand tegen: Orka’s! Een school (noem je dat eigenlijk wel zo?) van ongeveer twaalf exemplaren, waaronder een paar jongen. Ze bleven een half uur rond en onder onze boot zwemmen, waardoor we ze uitgebreid konden bestuderen. Was helemaal niet erg om daar een rondje dolfijnenzwemmen voor op te geven!
Doordat we op volle zee beland waren, werden de golven hoger. Gelukkig hielden wij alles binnen. In tegenstelling tot een jongen van een jaar of twaalf. Hij was zo enthousiast van de ene kant van het dek naar de andere kant aan het rennen dat hij zijn misselijkheid negeerde (wat namelijk duidelijk te zien was aan zijn steeds groener/ witter wordende gezicht). Totdat hij dan toch over de reling moest gaan hangen en dit het laatste uur volhield.

Een ander hoogtepunt was Cape Reinga. Het noordelijkste puntje van Nieuw-Zeeland. De Tasmanzee en de Zuid-Pacifische Zee komen hier bij elkaar. Je ziet ook daadwerkelijk de stromingen bij elkaar komen; er is golfslag twee kanten op. Heel apart. Het is goed voor te stellen dat Cape Reinga een heilige plek voor de Maori’s is. Op het uiterste puntje van een klif die een eind de zee in ligt, staat een eenzame boom. De Maori’s geloven dat de zielen van de overledenen via de wortelen van deze boom het hiernamaals inglijden.
De snelweg richting de kaap, de SH1 gaat de laatste dertig kilometer over in een onverharde puttenweg. De Super Highway! Maar het draagt wel bij aan het afgelegen gevoel.

Verder hebben we gigantische Kauri-bomen gezien. Waaronder de grootste van Nieuw-Zeeland van 2000 jaar oud (zie de foto: zoek Marije).
En natuurlijk, niet te vergeten, het zandsurfen, maar het filmpje, dat binnenkort op de site zal verschijnen, spreekt voor zich!

In alle dagen dat we de camper hadden, mocht ik een keer rijden. Echt een gigantisch succes was het niet. Toch best lastig als het stuur en alle knopjes allemaal aan de andere kant zitten. Aan het links rijden was ik inmiddels wel gewend, maar bij elke afslag wiste ik de ruiten in plaats van de richting aan te geven.

Nu zijn we dus aan het mandarijnen plukken. Of eigenlijk aan het mandarijnen knippen, want we moeten ze stuk voor stuk afknippen alvorens ze in de zak te gooien die voor onze buik hangt.
Het was in ieder geval onze makkelijkste zoektocht naar werk ooit. Bij het eerste adres in Keri Keri dat we bezochten, vroegen we naar werk. Het antwoord: Ja, hebben we, dan en dan kunnen jullie beginnen, zoveel gaan jullie verdienen, een rekening kun je hier vlakbij openen en wij regelen het belastingnummer voor jullie. Dus een rekening geopend en klaar. Al met al een uurtje werk!
We hebben een cabin gehuurd op de camping van Keri Keri. Een soort een-kamer minihuisje in een blok van tien cabins. Iedereen loopt bij elkaar binnen, maar er is een ongeschreven regel. Gordijnen dicht betekent: Privacy, graag!

De eerste twee dagen werken waren behoorlijk zwaar. Het regende hard en doordat op de hellingen onder de mandarijnenbomen zeilen lagen, was het spiegelglad. Iedereen gleed regelmatig onderuit. De tweede dag viel ik vier keer. Elke keer een volle zak mandarijnen over de grond. Dan is het toch best praktisch als er geen andere Nederlanders in de buurt zijn. Kon ik er af en toe ongegeneerd een vloek uit gooien… Lernard gooide dezelfde dag zijn snoeischaar uit frustatie weg waarna hij hem een half uur moest gaan zoeken. Hielp dus niet echt tegen zijn gefrustreerde gevoelens. Maar we komen ondertussen toch aardig in vorm en het gaat steeds beter. Het aantal gevulde kratten wordt steeds hoger en ons loon dus ook.

We hebben een zeer internationaal gezelschap. Collega’s uit de Filipijnen, Argentinie, Chili, Thailand, Duitsland, Engeland en Israel. Iedereen kan het goed met elkaar vinden en woont op dezelfde camping. Waarvan ongeveer de helft in ons blok. Dus gezellige avonden! Er is vrij weinig te doen in Keri Keri, maar dat wordt ruimschoots goed gemaakt met de avondbestedingen. Film kijken, barbequen, de pub bezoeken en ik heb zelfs een cursus reflexologie van twee avonden gevolgd bij onze Filipijnse collega. Lernard was op de laatste avond (de examenavond) model, wat hij natuurlijk erg vervelend vond. Maar ik heb nu wel een echt Filipijns reflexologie certificaat verdiend!

Kortom we overleven het wel in Keri Keri. Nog drie weken “zwoegen” en dan is het alweer tijd voor een paar maanden rondreizen!! (L&M)

april 17, 2008

Wees niet bevreesd….

Rubriek: Nieuw Zeeland — Marije @ 7:24 am

Het volgende stukje is in de maak! Het duurt dit keer even, want ja, we zijn het niet meer gewend, werken na een half jaar relaxen… We zijn deze week onze carriere als mandarijnenplukkers begonnen! (L&M)

april 4, 2008

Nieuw Zeeland deel 4

Rubriek: Nieuw Zeeland — Marije @ 3:22 am

We hebben pa en ma zaterdag naar het vliegveld gebracht. Eindelijk weer met zijn tweeën. Nee, hoor, het was super en de tijd is veel te snel voorbij gegaan!
De afgelopen twee weken met pa en ma waren weer net zo actief als de eerste twee. We hebben het Abel Tasman Park bezocht. Het originele plan van kajakken en wandelen hebben we maar laten varen om lekker lui op het strand te liggen en een beetje te snorkelen. Hierna hebben we per veerboot het Zuidereiland verlaten. Het “watereiland” met zijn ruige natuur en het vele water in de vorm van meren, rivieren, watervallen, ontelbare kreekjes, regen (waar we gelukkig weinig van gemerkt hebben), enz, enz. De kreekjes hebben overigens werkelijk allemaal een naam. Het maakt niet uit hoe klein het stroompje is. Ik vraag me af of er iemand speciaal aangesteld is om originele namen te verzinnen. Af en toe was zijn inspiratie op en werd het Creek nr. 1, 2, 3 ……

Via Wellington zijn we op het Noordereiland aangekomen. Het “vuureiland” vanwege alle vulkanische activiteit. Op de ferry was weer de onvermijdelijke gitarist aanwezig, maar het klonk zowaar goed, inclusief z’n gezang. Het zorgde voor een lekker sfeertje met de zon in ons gezicht, de wind door onze haren en met uitzicht op Marlbourough Sounds (de fjorden bij het Zuidereiland).

Waar ik mezelf, even tussendoor, op betrap, al wordt het inmiddels minder, is dat ik maar op de nummerborden van de auto’s blijf kijken om te zien waar ze vandaan komen. Hoe verrassend, allemaal uit Nieuw Zeeland!

Een erg prettige bijkomstigheid van het verlaten van het Zuidereiland: we hebben nog geen zandvlieg gezien! Vooral pa is ernstig ten prooi gevallen aan deze irritante beestjes. Hij was voor de grap de steken eens gaan tellen. Bij de 90 is hij maar gestopt… Maar hij was dan ook eigenwijs om vol te blijven houden dat hij geen anti-insektenmiddel nodig had. Waar hij later toch maar op terug gekomen is.

Door het Tongariro Nationaal Park hebben we met z’n vieren een wandeling van zo’n acht uur gemaakt. Super uitzichten op de vulkanen Mt. Ruapehu en Mt. Ngauruhoe, kratermeren, enorme vlakten en natuurlijk een waterval. Aan het einde van de wandeling begon ma een niet uit te houden pijn in haar tenen te krijgen, waar de volgende dag het bewijs van verscheen. Vier paarse nagels! Dus de resterende dagen heeft ze voornamelijk haar slippers aan gehad en lange wandelingen maar afgeslagen.

We hebben verschillende geothermale gebieden bezocht. Orakei Korako was vooral erg bijzonder. Mede doordat we de nacht voor ons bezoek aan het gebied op de parkeerplaats er naast hebben gekampeerd. We zagen om ons heen de stoom omhoog komen en hoorde het water van het aangrenzende meertje borrelen. EN pa en ma hebben ’s nachts de kiwi gehoord. ( We waren net bij een informatiecentrum geweest waar ze dit lieten horen) De volgende ochtend vroeg liepen we als eersten tussen de bubbelende modderpoelen, stomend water, de meest bizar gekleurde silicaterrassen (soda-achtige afzettingen die een soort witte heuvels vormen) en nog veel meer bizarre activiteiten.
In Rotarua (middenin het vulkanische gebied) kwam de zwavellucht je tegemoet. Overal in het stadje steeg er stoom op, onder andere uit alle straatputten. Onze camping had thermale baden en een heet-water-strandje aan het meer. Hier kon je kuilen graven om theoretisch in je zelf gemaakte warme bad te gaan liggen (Was het alleen wat te vies voor). En de grond waar de tenten konden staan werd verwarmd door de onderliggende warm-waterbron. Terwijl Lernard en ik van de thermale baden genoten, zijn pa en ma naar een culturele voorstelling met hangi van de Maori’s geweest. Bij een hangi wordt het eten gestoomd in een gat in de grond met daarin hete stenen. Het was in ieder geval erg geslaagd geweest.
Het Noordereiland heeft dankzij de Maori’s heel wat meer te bieden op cultureel gebied dan het Zuidereiland. Waar, zo leek het, iedere brug of gebouw ouder dan vijftig jaar een historisch monument werd genoemd.
In Rotarua hebben we ( = anoniem besloten) de foutste toeristische attractie gespot. Een felgeel amfibievoertuig van “Duck-Tours”, waarmee de toeristen rondjes door de stad konden rijden/ varen. Inclusief hierbij was een toetertje dat eenden gekwak produceerde, waar de inzittenden mee naar de mensen op straat toeterden. Geweldig!
Vanaf het terras waar vandaan we deze attractie langs zagen komen, konden we gelijk een enerverend potje croquet volgen. Voor zover ik het kan beoordelen, hield dit in: met hoog opgetrokken witte sokken en bijpassende outfit ballen met een grote hamer door poortjes slaan. Maar kan het ook mis hebben.

We hebben een, ten gevolge van een vulkaanuitbarsting, bedolven dorp bezocht (een soort Pompei, alleen dan anders) en als afsluiter van al onze vulkanische activiteiten HET Hot Water Beach. Om een of andere reden hadden we het idee dat we als een van de weinigen in onze vers gegraven thermale baden zouden liggen met uitzicht op zee, maar we moesten het kleine stukje strand met ongeveer 200 anderen delen. Desondanks was het heel apart om te voelen hoe de warm-waterbron het strand opwarmde.

De een na laatste nacht met pa en ma brachten we door op een natuurcamping waar we laat op de avond aankwamen. Dit door een aantal verkeerde afslagen en een zeer lange, hobbelige weg die steeds smaller leek te worden. Ik kreeg het steeds warmer, omdat ik ernstig begon te twijfelen of dit wel de goede weg was die ik gewezen had. Maar de weg bleek uiteindelijk toch bij de gezochte camping uit te komen. Door de duisternis hadden we geen idee waar we stonden. En ik zal het maar vertellen… Ja, ik werd bang door de enge verhalen van pa en Lernard.
De volgende ochtend bleek het een mooie camping te zijn, met goed bijgehouden perken en gemaaid gras. Heel apart, want in het donker waren we er toch van overtuigd geweest dat het een verwaarloosde camping was met lang gras. En op de terugweg was die weg opeens ook niet zo lang meer. Het verschil tussen dag en nacht, he.

Na een dagje Auckland, inclusief Skytower, moesten we dan toch afscheid nemen van de (schoon)ouders. SNIK!

We hadden nog geen genoeg van het rondtouren en hebben een kleine camper gehuurd voor nog een paar dagen om het noordelijkste stuk van Nieuw-Zeeland ook te verkennen. (en we hebben ondertussen de huurperiode weer met een week verlengd…) L&M

maart 20, 2008

Nieuw-Zeeland deel 3

Rubriek: Nieuw Zeeland — Manieu @ 12:24 pm

We hebben zoveel gezien en gedaan dat het lastig is waar te beginnen!
Alleen het rijden met de camper is al super om te doen. Al de verschillende landschappen die langskomen. Op sommige dagen zien we bijvoorbeeld regenwoud, zee en strand, bergen en naaldbossen tijdens dezelfde rit.
We hebben ondertussen een soort van taakverdeling in de camper: Lernard en pa rijden om de dag, ik ben van de routeplanning en ma van het uitzicht genieten.
We hebben tot nu toe elke dag een lunchplek gevonden met schitterend uitzicht. Wat overigens niet erg moeilijk is. Al kostte de laatste plek me bijna het leven. Pa gooide water naar me toe, waardoor ik uit reactie een stap naar achter deed, een paar centimeter voor een afgrond van twintig meter … Ja, je moet de spanning er wel een beetje inhouden.
We hebben onderweg ook schitterende watervallen, rotskusten, meren, albatrosjongen (!), heel veel verschillende andere vogels, besneeuwde bergtoppen, enorme bomen, wijngaarden, een versteend bos, enzovoorts, enzovoorts gezien.
Onderweg steken opvallend veel mensen hun hand op. Een keer zelfs de bruid bij een trouwpartij.

We wisselen de campings een beetje af, zoals ma al had beschreven. De wat luxere, wat onder andere warme douches en toiletten met riool betekent, met de natuurcampings, wat vaak enorme plaatsen, schitterende uitzichten, geen douches, toiletten zonder riool, maar wel met wc-papier betekent. Het is trouwens ongelooflijk, werkelijk overal hangt wc-papier (in de toiletten dan, he). Zelfs tijdens een wandeling, voor ons gevoel midden in de rimboe, wc-papier!
Ondertussen is ma al aardig gewend geraakt aan de natuurcampings, maar bij de eerste camping was ze bang. In de middle of nowhere in combinatie met de enge verhalen van pa en maar twee andere campers in de wijde omgeving, zorgde ervoor dat ma niet naar buiten durfde in het donker en dat Lernard en ik, oh, zo dapper, samen met ma bij het geloei van de wind tegen het raam een zeer verschrikt hoofd trokken. En pa lachte zich rot. ´s Nachts hebben we allemaal wat minder geslapen door de verschrikte geluiden die ma maakte bij elk kraakje. Het was ook wat warm doordat alle ramen dicht zaten na het verhaal van pa dat er regelmatig overvallen gepleegd worden door gas naar binnen te laten lopen waardoor iedereen bewusteloos raakt…
Bijna elke avond wordt er gebarbecued. Met meestal pa als chef. En af en toe “fish and chips”, wat eigenlijk ook best lekker is.

Milford Sound stond bij iedereen hoog op het verlanglijstje en we hadden een rondvaart van twee uur door het fjord geboekt. Wonder boven wonder was het heel mooi weer (aangezien er gemiddeld zes meter regen per jaar valt). Wat trouwens ook zo wonderbaarlijk is: aan de westkust, ook wel “wet-coast”, hebben we nog geen drupje regen gehad.
Doordat we aan het einde van de middag in Milford aankwamen, waren er geen andere schepen meer en hadden we heel mooi licht. Erg bijzonder! We zijn oneindig aan het klikken geweest en we hebben zeehonden gezien. Even gelijk een rectificatie: de vorige keer hebben we zeeleeuwen gezien in plaats van zeehonden. We zijn ook zulke dierenkenners….
We hebben ook een stukje over de Tasmanzee gevaren waar er flink hoge golven waren en wie moest er precies daar koffie halen? Pa, natuurlijk. En hoe verrassend, koffie over de boot en zichzelf.
Op de heenweg naar Milford Sound waren we gestopt in een stuk laagland omringd door bergwanden. Pa probeerde zijn aloude “Wie is de koning van Wezel?” En, ja hoor: “Ezel!” Als een kind zo blij, we moesten hem bijna aan zijn arm meetrekken, want hij bleef echo´en…

Af en toe hebben we ook dingen apart van elkaar gedaan. Lernard en ik hebben bijvoorbeeld een deel van de Kepler Track gelopen. Dit bleek uiteindelijk 33 kilometer te zijn, waarvan drie uur omhoog. Het was aardig zwaar, maar zeker de moeite waard!         Pa en ma hebben die dag hun eigen wandeling gemaakt en zijn vervolgens naar een grot met gloeiwormen gegaan, wat er uit leek te zien als een sterrenhemel. Hierna waren ze in de kroeg beland met bekenden uit het vliegtuig, waarna ze gierend van de lach bij de camper terug keerden.
Ook zijn we apart de gletsjers gaan bezoeken. Pa en ma zijn tot de rand van de Franz Josef Gletsjer gelopen en wij naar de Fox Gletsjer. Deze hebben we met gids en met ondergebonden ijzers bewandeld. Super! Wederom mooi weer, tunnels van ijs, enorme spleten waar we doorheen liepen, stroompjes boven en onder het ijs en de gids die zo mogelijk nog enthousiaster was dan zijn groep. “Wow, guys, look at this, you have to see this one!” “This is the best day ever!” En ondertussen liep hij heen en weer te rennen om voor veilige routes voor ons te zorgen.
´s Avonds hebben we op de camping Kea´s gezien; Nieuw Zeelandse alpinepapegaaien. Ze staan bekend om hun slooplustigheid. De volgende ochtend was dan ook ons knijperbakje open gemaakt en de inhoud overal verspreid. Een van de Kea´s rende over ons dak en ondertussen stak hij zijn kop steeds door een ander dakraampje. Erg grappig gezicht.

Het is, even tussendoor, wel ongelooflijk hoe hier overal waarschuwingen bijstaan: “Kijk uit voor het afstapje!” Okee, die snap ik nog, maar: “Kijk uit voor de deur, want uw vingers kunnen er tussen komen!”, gaat toch wat ver.

Aangezien bungeejumpen strikt verboden is zolang mijn moeder in de buurt is en we in Queenstown aangekomen waren, de actie en adrenalinestad van Nieuw Zeeland, moesten we toch wat anders uitkiezen. Jetboaten over de Shotover rivier. Wat inhield: met 80 kilometer per uur over een rivier door een kloof vlak langs de rotsen, gecombineerd met regelmatig een 360° draai. Dus toch nog een portie actie gehad.

Na Queenstown in een oud goudzoekersstadje rondgekeken: Arrowtown. En natuurlijk de onvermijdelijke “Wanted”-foto genomen.

De twintigste vertrekken we per veerboot naar het Noordereiland. We laten dan het “water” eiland achter ons en we gaan het “vuur” eiland tegemoet!! (L&M)

maart 9, 2008

Nieuw Zeeland

Rubriek: Nieuw Zeeland — Marije @ 1:01 am


We zijn nu zo´n twee weken in Nieuw Zeeland. De eerste week hebben we gezellig besteed aan afwisselend ziek zijn. Eerst had ik weer buikloop, wat ik meegenomen bleek te hebben uit Azie en dat verklaarde gelijk de wel erg frequente episodes van buikloop de laatste maand. Ja, een gezellig praatje, maar dat is dan weer de andere kant van het reizen… Maar een antibiotica kuurtje doet wonderen! Hierna was Lernard aan de beurt met hoge koorts. Gelukkig geen tropische ziekte, maar een ordinaire keelontsteking. Ook hij zit nu aan de antibiotica en is ondertussen weer aardig fit. Zo, voorzover al onze ziektes.

Natuurlijk hebben we Auckland, maar vooral Christchurch verkend. Een erg goede eerste indruk. Er hangt een vriendelijke sfeer. We gingen bijvoorbeeld van het vliegveld van Auckland naar ons hostel per bus en kregen van drie verschillende mensen een mogelijke besteding van de dag aangeraden. Alleen dat Engels hier: niet te verstaan, “mate”. Het komt zelden voor dat we iemand in een keer verstaan. “Eh, excuse me?” Het is ook best prettig om weer in een westers land te zijn. We kunnen onder andere een broodje kebab eten en ons tegelijkertijd geen culinair barbaar voelen. En ook best fijn om wat te kopen zonder eerst te moeten onderhandelen.

De eerste vier nachten in Christchurch hebben we in een oude gevangenis geslapen in onze eigen cel met stapelbed. Erg romantisch. We hebben in de industriele keuken voor het eerst in vijf maanden weer voor ons zelf gekookt. Best weer relaxt. Voor onze eerste maaltijd hadden we ons erg uitgesloofd: soep uit blik en geroosterde boterhammen met Philadelphia. En toen was het tijd om de camper op te gaan halen. Twee nachtjes heel de camper (en hij is enorm) voor ons zelf gehad, voordat we de (schoon)ouders op moesten halen. Nadat Lernard de eerste kras in de lak had gereden na een geniaal gemaakte bocht (best prettig zo´n all risk verzekering), hebben we ze eindelijk verwelkomd! Ze waren nog verbazingwekkend fit bij aankomst na de bijna 20.000 km vliegen. En gezellig met zijn allen door elkaar pratend zijn we naar de camping gegaan. Alwaar we er achter kwamen dat pa zijn camera niet meer bij zich had. En we er vervolgens achter kwamen dat Lernard het karretje had weg gezet, waarschijnlijk met camera. En, ja hoor, de camera was (mazzel) gevonden! Dus Lernard was lekker op dreef …. Na de lunch, een Nieuw Zeelands wijntje en een strandwandeling sloeg de jetlag dan toch bij allebei in. Pa begon wat warrig te praten en midden in zijn zinnen in slaap te vallen en ma ging rare dingen zien. “Oh, kijk jongens wat een aparte vogel! Oh, nee, het is een dennenappel.” En: “Ron, haal die spin eens weg!” “Ja, maar Marjan, dat is een nietje!” Dus hebben ze toch maar even een middagdutje gedaan.

Na een dagje sightseeing in Christchurch met paps en mams zijn we aan onze zwerftocht begonnen. Door enorm uitgestrekte en mooie landschappen kwamen we aan bij Lake Tekapo en hebben we lekker gebarbequed met uitzicht op het meer. Eigenlijk heeft pa gebarbequed en wij het binnen opgegeten, want het is aardig koud ´s avonds, maar tot grote vreugde van ma kan overdag af en toe het zomertruitje aan, want ze wil wel bruin terugkomen natuurlijk.

Op mijn verjaardag zijn we (in een versierde camper) naar Mount Cook vertrokken en de wolken trokken precies voor de top van de berg weg toen wij aankwamen. Kijk, wat wil je nog meer voor je verjaardag? Maarrr er kwam nog meer. Tijdens de lunch aan een azuurblauw meer kregen we onze cadeautjes! Leuke kaarten van een aantal mensen, een herinnering hoe we de weg terug kunnen vinden naar Flakkee van onze vrienden en van pa en ma ons deel van de camper!! Dus we kunnen nog langer weg blijven! Al was dat waarschijnlijk niet de achterliggende gedachte. (We komen wel terug, hoor, trouwens) Oh, ja, pa reed natuurlijk met de camper precies een van de vier wegen in heel Nieuw Zeeland in die voor de camper verboden zijn vanwege de toestand van de weg. Gelukkig was het nog net mogelijk om te keren, voordat we onder een bruggetje van 2,5 meter door moesten met onze 3,2 meter hoge camper.

Lernard zijn verjaardag begon met telefoontjes van zijn familie en vervolgens zijn we (in een wederom versierde camper) langs een zeehondenkolonie gereden en een heel stuk langs de kust naar het Otago schiereiland gereden, waar we uit eten zijn gegaan. Hij had geen bergtop voor zijn verjaardag, maar dit kon er ook best mee door!

Oh, ja, mooie uitspraak van ma als afsluiter: “Ron, je gaat niet bungeejumpen, want dan val ik dood!”

En iedereen bedankt voor de felicitaties per mail, site en kaart!!(L&M)