februari 4, 2008

Sapa

Rubriek: Vietnam — Marije @ 10:44 am

Ondertussen zijn we al weer bijna een week in Laos, maar jullie hebben nog het stuk over Sapa tegoed!

Ons plan was om een meerdaagse trekking te gaan doen, vanwege het schitterende landschap. Bij aankomst hebben we ons bedacht, aangezien het k-k-koud was en ontzettend mistig. We konden zo’n tien meter voor ons zien, dus weinig landschap. Maar goed, een andere reden om naar Sapa te gaan was dat allerlei verschillende bergvolken daar hun inkopen en verkopen komen doen en daar werden we niet in teleurgesteld. Elk dorp heeft zijn eigen kledingstijl: bijvoorbeeld helemaal in het zwart of grote rode rollen stof op het hoofd. En overal kwamen we deze mensen tegen. Vaak waren ze in voor een praatje, meestal om vervolgens hun waren (kleden, sjaals, rokken e.d.) aan te bieden. Heel mooi allemaal, maar aan hun blauw-groene handen en onderarmen te zien, niet erg wijs om te kopen…

Bij aankomst zijn we een hotel binnen gelopen en bij de eerste kamer die we te zien kregen op de tweede verdieping, zeiden we dat we verder gingen kijken, waarop de eigenaar zei dat hij op de derde verdieping een betere kamer had, maar dit was nog niet wat we zochten. Waarna hij ons meenam naar een nog betere kamer op de vierde verdieping. En ja, dit was inderdaad een goede kamer met het mooiste uitzicht van Sapa, zo zei de eigenaar, maar dat kon hij makkelijk zeggen aangezien het uitzicht uit mist bestond… In onze kamer kwam de Vietnamese smaak goed tot zijn recht: roze kantjes langs onze klamboe, bruin met groene bloemen op het dekbed en om het af te maken een oranje nachtlampje naast het bed. Trouwens een voorbeeld hoe belachelijk goedkoop je kan overnachten: zeven dollar voor een kamer inclusief eigen badkamer met warme douche, straalkacheltje en handdoeken. Ondanks het straalkacheltje had ik het koud! Lernard vond dat ik overdreef. Hoezo? Had alleen maar mijn thermo-ondergoed, sokken en trui in bed maar aan.

We hebben ons, met het weer als excuus, schandelijk tegoed gedaan aan gluhwein (zeer cultureel verantwoord) en warme chocolademelk.

Na een dag zelf de omgeving te hebben bekeken zijn we de laatste dag in Sapa onder begeleiding van een gids van het bergvolk “Zwarte H’Mong” op pad gegaan door de bergen. Ondanks het gebrek aan uitzicht een hele belevenis. Behalve Te, onze gids, liepen er nog een oudere dame en een meisje uit haar dorp met ons mee. Na drie keer bijna onderuit te zijn gegaan doordat het ontzettend modderig was, besloot de oudere dame maar om me te gaan helpen en heeft de uren daarna bijna continu mijn hand vastgehouden. Ondanks mijn “I am OK’s”, wilde ze van geen opgeven weten. Haar missie was mij schoon te houden. Na samen glibberend en nog schoon aan de lunch te zijn gekomen, was ik best blij met de gekregen hulp… Een aantal modderige toeristen (van top tot teen) waren het resultaat van geen persoonlijke begeleiding. Onvermijdelijk was de mand die van de rug van de oudere dame kwam met de door haar zelf geborduurde waren. Als dank voor haar assistentie hebben we een portemonneetje uitgekozen. Precies onze smaak met de mooie geborduurde bloemen…
Na nog een uurtje lopen, kwamen we bij het eindpunt aan waar we nog even moesten wachten op het vervoer terug. Een aantal kleine bedelende jongetjes op blote voetjes en korte mouwen stonden de mensen smekend aan te kijken. Best lastig om dit in je dure bergschoenen, dikke truien, jassen, etc. te weerstaan. Aan de ene kant is het zo makkelijk om gewoon wat te geven, maar we waren gewaarschuwd dit vooral niet te doen, aangezien de ouders de kinderen op pad sturen om het geld binnen te halen en er zelf minder hard op gaan werken…. Dit is een van de armste streken van Vietnam. Het snottebellen-gehalte onder de kleine kinderen was net zo hoog als in Nepal. Misschien heb je als ouder die alle eindjes aan elkaar moet knopen, andere prioriteiten dan snottebellen afvegen? Of meer verkoudheid door slechtere hygiene, ofzo? Mmmm, het vraagstuk van de snottebellen.

Het even wachten op het vervoer terug naar Sapa na de wandeling, werd een uur wachten, omdat er nog twee andere mensen mee moesten rijden. Uiteindelijk kwamen de moeder en dochter aangelopen. Moeder luid scheldend dat ze noooit meer met haar dochter mee op reis ging en zeker niet meer een trekking ging doen met dit weer! Levensgevaarlijk! Misschien leuk voor jonge mensen maar zeker niet voor haar! Ze had ook nog haar witte jasje en mutsje aangetrokken, die nu onder de modder zaten. En dochterlief hard lachend.

Na drie dagen Sapa zijn we met de nachttrein weer naar Hanoi vertrokken. We werden per minibus naar het station gebracht. Eerst hebben we een uur door het dorp gereden: onder andere een kast verhuisd, mensen opgehaald en op dezelfde plek weer afgezet, om ze wat later weer daar op te halen (?). Inhalend door de dichte mist, haarspeldbochten en heel vaak abrupt remmen, maakte dat we na anderhalf uur misselijk (ik) en heel (allebei) bij het treinstation aankwamen. Omdat de heenreis erg relaxt was verlopen in onze stoelen-klasse in plaats van slaapcoupe-klasse hadden we besloten dit de terugweg gewoon weer te doen. Dit maal zaten we in de wagon naast de restauratiewagon. Alias de karaoke-wagon. Alias de bier-wagon. Dus om een uur of drie viel ik in slaap naast Lernard die natuurlijk weer overal doorheen sliep (hij kan echt werkelijk overal slapen!), na uren van valse karaoke, lallende mannen, braaksel in de wasbakken en ondergeurineerde (ja, moet het toch een beetje netjes houden) toiletten. Toen we om vijf uur in de ochtend in Hanoi aankwamen zei Lernard: “Was het echt zo erg, niks van gemerkt!” AAAAH! Maar na een dutje in het hotel was alles weer goed.

Onze een na laatste nacht in Hanoi was een memorabele, met onze helden Lernardes en Marijos. Ik werd ’s nachts om een uur of twee wakker van gekraak in onze prullenbak. “Lernard, ga eens kijken, jij bent de man!” Op het bed staand en met zijn zaklampje in de verte schijnend zag hij niks, dus besloot hij dat we maar weer moesten gaan slapen. Tot, onze vriend, een enorme rat (vonden wij) langs de kast naar boven schoot om er vervolgens achter te verdwijnen. Niet alleen ik gilde, maar Lernard deed net zo hard mee. Lernard: “Ik ga hier nu weg!” Marije: “Da’s lekker, dan laat je me hier alleen achter!” Lernard: “Ja, maar ik ben BANG voor ratten!” Onze oplossing: Lernard slapen en ik op wacht en om zes uur gelijk een ander hotel zoeken, zodat ik dan verder kon slapen. Waarop we heel erg de slappe lach kregen en Lernard ging slapen en ik heel blij was dat we een TV op onze kamer hadden, zodat ik nog het idee had dat die de rat weghield…

Na een weekje Luang Prabang en hier en daar wat buikloop, gaan we morgen verder op pad naar het noorden, richting jungle, om weer actief te gaan worden (kayakken, trekking, misschien raften). (L&M)

januari 29, 2008

Hanoi & Halong

Rubriek: Vietnam — Marije @ 7:12 am

We waren een beetje zenuwachtig om naar Hanoi te gaan. Iedereen die we vroegen hoe het daar was geweest, gaf hetzelfde antwoord: “Ze proberen je aan alle kanten op te lichten!” Maar gelukkig kwamen we zonder kleerscheuren in ons hotel aan, dat we toch maar van te voren geboekt hadden vanwege alle verhalen. Een aantal beruchte praktijken: Taxichauffeurs vertellen je dat het hotel waar jij naar toe wilt vol geboekt is en brengen je ondanks je protesten naar een ander hotel waar zij commissie van krijgen. Of ze brengen je naar een hotel met dezelfde naam, maar met een totaal ander adres. De meeste hotels, reisbureaus en restaurants met een goede naam worden hier gekopieerd: bijna of helemaal dezelfde naam, bijna dezelfde visitekaartjes, hetzelfde uithangbord en ga zo maar door. Soms best lastig om de juiste te vinden en ook nogal lachwekkend. Zo zit er het Sinh Café (een bekend reisbureau in Vietnam), maar ook nog zo’n 30 kopieën, althans volgens onze telling. Het mooie is dat er soms drie op een rij zitten…. Dit werd me nog eens duidelijk, toen ik min of meer verdwaald was in het centrum (heel erg verdwaald, dus). Het was best lastig om me te oriënteren op punten die op elke hoek van de straat hetzelfde leken te zijn. Maar na drie uur rondlopen en een tas, tijdschrift, een cappuccino en een muffin later (ja, was erg vervelend) eindelijk weer een bekend punt gevonden en kon Lernard me niet veel later weer in zijn armen sluiten (hij had me nog niet gemist).

Het hengsel en de twee knopen van mijn nieuwe tas lagen er de volgende dag al vanaf. Volgens een jongen die naast me kwam zitten in het park, toen Lernard even een boodschapje aan het halen was, kwam het vast doordat het door Chinezen gemaakt was. Met Vietnamese tassen zou dit namelijk noooit gebeuren. Kien, van 14, kwam gezellig naast me zitten om zijn Engels te oefenen en over zijn familie te klagen (allemaal jongere neefjes en nichtjes die heel irritant waren en een oma waarvan hij allemaal klusjes moest doen) en gaf allerlei tips waar we vooral niet in moesten trappen. Erg schattig en handig!

We waren nogal van de tellingen in Hanoi en hebben voor de grap maar eens geteld hoe vaak er op een dag gevraagd werd of we een motortaxi of fietstaxi willen hebben: we zijn bij de 83 keer de tel kwijt geraakt…..

Ook viel ons op dat ze in het noorden van Vietnam vriendelijke claxons hebben, die gaan in plaats van TOOEET!!, PEPperdepepperdepep. “Wilt u alstublieft aan de kant gaan als het u uitkomt?” In plaats van: “Aan de kant!!!”

Van Hanoi naar de Halong Baai vertrokken. De meest toeristische plaats van Vietnam en dat is niet te veel gezegd… De haven lag vol met tientallen toeristenboten en het was dringen om door de toegangspoortjes van de haven te komen. We hadden gekozen voor de deluxe cruise (klinkt goed, he). De boot was best deluxe en de mensen erop ook. Zoals een stel uit Ierland dat een maand lang Vietnam en Cambodja door reisde en daarbij uitsluitend in 5-sterren hotels overnachtte. Onder andere het Raffles hotel in Pnohm Penh; een van de chiqueste hotels ter wereld! De aangeraden restaurants door hen zijn we maar niet aan begonnen….

’s Avonds na het diner gevlucht naar het bovendek voor de karaoke (ja, 1 keer was genoeg) en samen met wat anderen naar “de stad op zee” gekeken (alle boten die om ons heen voor anker lagen met hun lichten aan) onder het genot van een lekker drankje. Het was trouwens streng verboden om drank bij de bootjes te kopen die nu en dan aan de boot hingen om hun waren aan te bieden. 1$ boete voor een blikje bier en 5$ voor een fles wijn. Maar aangezien het aan boord vier keer zo duur was als normaal konden een aantal mensen het toch niet weerstaan en werden we getrakteerd op illegaal bier, dat we heel voorzichtig opgedronken hebben.

De tweede dag zijn we samen met twee gidsen op zee gaan kajakken tussen de bizarre rots-eilanden door. Super! Geen boot of andere mensen te bekennen. Verlaten grotten en eilandjes bezocht. Grote kwallen gezien en door spannende stromingen gepeddeld. En onze eerste gevaarlijke dier gezien, een slang! Het was een kleintje, maar toch!
Bij vertrek van een van de eilandjes waren we onze gidsen kwijt. Ik vond ze knus tegen elkaar aanliggend op zo’n manier waar je in Nederland wat ongemakkelijk van zou worden als iemand je betrapte. Maar zij stonden zonder schroom op om met ons mee te gaan en alleen ik was degene die ongemakkelijk werd. De mannen in de landen waar we in Azie geweest zijn, gaan vriendschappelijk ietwat knusser met elkaar om dan we gewend zijn…

Aangezien we met vier anderen de enigen waren die twee nachten op de boot bleven, werden we voor het diner met zijn zessen aan een tafel gepland, weg van de 1-nacht mensen. Taaie tafel! Maar een goede reden om na het eten naar onze hut te glippen en wederom de karaoke te ontvluchten.

’s Nachts werd ik wakker door allerlei geluiden en stromend water, waardoor ik slaapdronken dacht dat de boot aan het zinken was. “Lernard, Lernard, wordt wakker, waar is de reddingsboot? Ik weet niet waar de reddingsboot is!” De volgende ochtend waren we nog steeds droog, dus wat het was is onduidelijk, maar we hebben in ieder geval geen schipbreuk geleden.

Na weer twee dagen in Hanoi hebben we de nachttrein naar Sapa genomen, een plaatsje in het uiterste noorden, maar dit verhaal volgt later…..hooeee cliffhanger! (L&M)

januari 19, 2008

Van Hue tot Ninh Binh

Rubriek: Vietnam — Marije @ 3:25 pm

In Hue hebben we de omgeving verkend per fiets. Met een fiets zonder versnellingen en met een mandje voorop door het platteland over een “cross-country” weg gereden. Vooral erg goed voor de beenspieren! En daarna door de binnenstad, wat af en toe weer goed was voor een adrenalinekick, aangezien we ons af en toe voor alle motoren moesten storten om af te slaan. We zijn op zoek gegaan naar de befaamde specialiteit van Hue: de “Royal Ricecake”, overal gezocht naar een cake van rijst, maar niet gevonden. Bleek later dat we het al hadden gegeten; een gevulde rice-pancake, oftewel een ricecake… Was wel lekker trouwens.

Rondom Hue hebben we vooral tijd aan de Amerikaanse oorlog besteed. We zijn naar het DMZ gebied (=demilitarised zone) geweest, waar per vierkante kilometer ongeveer 450 kg bommen zijn gevallen. In eerste instantie leek er weinig te zien, maar na erop te zijn gewezen, waren er nog allemaal bomkraters te zien en viel het op dat er overal alleen jonge boompjes groeiden. Dit laatste ten gevolge van het ontbladeringsmiddel “Agent Orange”, wat ervoor zorgde dat een groot deel van de bossen in dit gebied geheel verdwenen waren. Ook verandert “Agent Orange” het DNA, wat duidelijk overal op straat te zien is: Veel gehandicapte jonge mensen die erg op de “Softenon”-kinderen lijken. Onder andere misvormde ledematen, missende ledematen, etc. Sommige boerengezinnen die in deze gebieden zijn terug gekomen, hebben zelfs tot vijf gehandicapte kinderen. Door gebrek aan scholing hebben ze geen idee waardoor de handicaps van hun kinderen zijn ontstaan en hopen ze bij elke volgende zwangerschap op een gezond kind…
Verder hebben we de Khe Sahn Combat Base gezien, waar de zwaarste gevechten van de oorlog hebben plaats gevonden. Hier was het communisme erg duidelijk aanwezig. “Held kameraad …. versloeg de doodsbange Amerikaan…” Maar het is waarschijnlijk ook lastig om een oorlog van twee kanten te belichten als je zelf die oorlog hebt meegemaakt. Vervolgens zijn we in de Vinh Moc tunnels geweest. Ontzettend indrukwekkend; een gangenstelsel van ongeveer drie kilometer waar een heel dorp vijf jaar gewoond heeft om de oorlog te ontvluchten. Er was zelfs een verloskamer waar 17 kinderen geboren zijn! Erg moeilijk voor te stellen als je zag hoe krap alles was.

Hierna met de trein in elf uur naar Ninh Binh gereisd. Helaas zaten we precies in de stoelen waarbij je de mensen tegenover je elf uur zit aan te staren. Maar natuurlijk te vroeg gesipt, want het was eigenlijk heel grappig. Steeds weer nieuwe mensen tegenover ons. Praatjes, hapjes en zelfs een visitekaartje gekregen. We hebben vakantiefoto’s gekeken van een gepensioneerd Vietnamees stel dat net terugkwam van vakantie in Laos. En bovendien is er genoeg te zien in en buiten de trein en niet te vergeten te horen. We hebben al een aantal keer in de trein dezelfde muziek-DVD gezien en voornamelijk gehoord, deze knalt namelijk uit de boxen. De melodie van een van de nummers, gezongen door (volgens Lernard) de Vietnamese Ruth Jacott, is bijna niet uit ons hoofd te krijgen. Soms werd de muziek van de trein nog overstemd door een paar muziekjes die een aantal jonge Vietnamesen over elkaar afspeelden op hun mobiel. Heel rustgevend…Verder is het erg grappig om de mensen te bestuderen die in alle standen liggen te slapen; bijvoorbeeld benen tegen het raam en het lichaam op de bank of in foetushouding op een bankje.
Onderweg viel het ons al op dat de mensen steeds warmer gekleed de trein binnen kwamen. Op het laatst zelfs met winterjas, muts en handschoenen. Bij het uitstappen bleek het inderdaad veel kouder te zijn. Die muts en handschoenen waren misschien wat overdreven, maar op onze slippers (Marije) en in korte broek (Lernard) was het toch wat fris…

Met Ninh Binh als thuisbasis hebben we twee dagen de omgeving achterop de motor verkend. De eerste dag zijn we onder andere in de Tam Coc grotten geweest en langs allerlei afgelegen pagodes gereden. Waar we ons zo’n beetje alleen op de wereld voelden, omdat er niemand te bekennen was. Bij een tempel was er een monnik om ons rond te leiden, wat hij ook vol overgave deed. Hij pakte mijn hand en leidde mij en Lernard door de tempel om ons van alles te vertellen in het Frans/ Vietnamees. We verstonden er niks van, maar het was wel erg grappig. Bij het vertrek trok hij mijn capuchon nog eens even goed aan, want het zou koud worden op de motor.
Aan het einde van de dag zijn we naar een katholieke kerk geweest; deze zag eruit als een combinatie van een katholieke kerk en een pagode, erg apart. Toen we terugkwamen bij de chauffeurs was een van hen spoorloos verdwenen. Na drie kwartier te hebben gewacht, besloot de andere chauffeur maar om hem te gaan zoeken. Hij kwam met hem terug uit een cafe en hij had een flinke drankwalm om hem heen. Erg veilig idee, zeker aangezien doodsoorzaak nummer 1 hier verkeersongevallen is met als oorzaak alcohol…. Maar veilig teruggekomen!
De volgende dag hebben we 130 km gereden door het platteland en de jungle (trouwens zonder drankzuchtige chauffeur). Een zeer gave rit. Op het platteland was er duidelijk meer armoede. Overal mensen op blote voeten in het water van de rijstvelden aan het werk ( bij 10 graden Celsius), oude, half ingestorte huizen en veel mensen in kapotte, vieze kleding op blote voeten. Even de andere kant van Vietnam gezien… (L&M)

januari 11, 2008

Kitsch, Kust en Karaoke

Rubriek: Vietnam — Marije @ 5:11 am

Het eerste deel van ons Vietnam verhaal is helaas verloren gegaan….., dus jullie zullen het met de foto’s moeten doen.

We zijn vanuit Cambodja per boot en bus door de Mekong Delta gereisd (het uiterste zuiden). Van daaruit naar Saigon en vervolgens naar Dalat gereden per bus. In Dalat, ook wel de kitsch-hoofdstad van Vietnam, inclusief verlichte Eiffeltoren, hebben we voornamelijk actief gedaan. Een trekking, fietsen en niet te vergeten een flitsend oud en nieuw. Dat laatste niet dus; om half tien was alles dicht. We konden nog net tot half een wakker blijven.

Vanuit Dalat is Lernard samen met een Canadees en een gids naar Nah Trang (aan de kust) gefietst. Ik erachteraan in het volgbusje samen met de uitsluitend Vietnamees sprekende chauffeur (en zijn Vietnamese housemuziek). Wat uiteindelijk resulteerde in een cursus Vietnamees; ik met mijn Engels-Vietnamees boek en hij met zijn Vietnamees-Engels boek. Ik spreek nu toch zeker wel vijf woorden Vietnamees!
Nog een voorbeeld van Vietnamese kitsch: bij het achteruit rijden klonk het melodietje: “It’s a small world after all”. Bijna alle auto’s lijken zo’n muziekje te hebben. Een andere veel gehoorde variant: “Santa Claus is coming to town.” Maar dat zal wel aan het seizoen gelegen hebben. Het was een mooie tocht, voornamelijk bergafwaarts (een deel zelfs 30 km achter elkaar).

Vanaf Nah Trang zijn we met de trein naar Tuy Hoa gegaan. Een klein kustplaatsje, met een mooi strand en geen toerist te bekennen. Het was nogal slecht weer, dus na uitgewaaid en -geregend te zijn in het plaatselijke cafe terecht gekomen, aangezien er geen verdere activiteiten waren (vandaar waarschijnlijk het gebrek aan toeristen). Na twee slokken bier zaten er drie Vietnamezen aan tafel, lichtelijk beschonken en zooo blij dat we hun dorp kwamen bezoeken. Ze zouden ons wel inwijden in het Vietnamees drinken, oftewel “tram phan tram”, oftewel “100%”, oftewel “buttoms up”. Na een paar biertjes en nog meer schouderklopjes werden we uitgenodigd voor een sessie karaoke. We hebben het nog proberen af te slaan, maar het wilde er niet in dat we eigenlijk niet zo van karaoke hielden: “But you can also sing in English!” Dus ons uiteindelijk maar overgegeven. We kwamen terecht in een VIP-karaoke kamer met zeven personen. Inclusief een eigen ober die onze glazen bier maar bij bleef schenken (bier met ijs trouwens). Wij mochten als eerste een nummer uitzoeken (gelukkig inderdaad in het Engels). Joepie! Na het eerste nummer samen gezongen te hebben, had Lernard de smaak te pakken en gaf hij nog drie solo-optredens weg. Vals! Maar wel met hart en ziel, zullen we maar zeggen. (het filmpje stoppen we maar ver weg in een kluis, ofzo) Ondertussen ging het “tram phan tram” maar door en besloot ik maar 50% te gaan roepen. Zonder succes, want om half vijf (’s middags!), toen de laatste Vietnamees zijn nummer had gezongen, was ik als een balletje…. Lernard kon het Vietnamees drinkgeweld iets beter aan en heeft na afloop zelfs nog een potje gevoetbald met de plaatselijke jeugd.

Hierna met de trein via Quy Nhon (waar we twee nachten zijn gebleven en waar we om vijf uur gewekt werden door de radiozender “Voice of Vietnam” die door de luidsprekers op straat schalde) naar Hoi An gereisd. De trein is een zeer relaxt vervoermiddel: mooi uitzicht op rijstvelden, bergen, de zee en veel praatjes met de Vietnamezen. We zijn dan ook van plan om met de trein, in verschillende etappes, naar het noorden af te reizen.

Hoi An is een van de weinige plekken in Vietnam die niet is vernietigd door de Amerikaanse bommen. Er hangt een heel leuk sfeertje en is erg aantrekkelijk om te zien met alle Chinese, Japanse en Franse invloeden.
Voornamelijk cultureel gedaan en natuurlijk lekker gegeten, want net zoals de rest van Vietnam, is het eten super! We zijn zelfs nog een dagje naar het strand geweest. Waarschijnlijk voorlopig de laatste keer, want in het noorden zal het een stuk koeler zijn.

Ik heb trouwens een nieuwe hobby: vroeg opstaan (en dan bedoel ik om zes uur al op straat lopend)! Aardig bizar voor dit alles behalve ochtendmens…. Maar er is ’s ochtends vroeg zoveel te zien overal op straat: Mensen die Tai Chi beoefenen, allerlei andere sportende mensen, de markt die in volle bedrijvigheid is en alle ontbijtkraampjes die opgezet worden, waardoor ik een heerlijk vers ontbijtje bij elkaar kan sprokkelen.

En nog een laatste blije mededeling: We zijn de 100 dagen gepasseerd en zijn elkaar nog steeds niet zat! Weer een mijlpaal in ons leven! (M)

januari 6, 2008

Vervolg Vietnam

Rubriek: Vietnam — Marije @ 10:33 am

Om een of andere reden is ons stuk over de eerste drie weken in Vietnam spoorloos verdwenen….BOEHOE!!!! Hopelijk vinden we dit nog terug, maar in ieder geval (anders wordt het wel erg laat):

EEN GELUKKIG 2008 VOOR IEDEREEN!!!

(L&M)

januari 1, 2008

Lernard en Marije in Saigon, Vietnam

Rubriek: Vietnam — Manieu @ 11:20 pm

Eindelijk een filmpje op de website van Lernard en Marije. We hopen natuurlijk allemaal nog dat we te zien krijgen hoe Marije een heerlijke vogelspin afkluift voor de camera, maar eerst proberen ze over te steken in Saigon :) .

Allemaal nog een gelukkig nieuwjaar !!!!

Groeten van Maarten!

december 27, 2007

Kerst in Saigon

Rubriek: Vietnam — Marije @ 3:29 pm

img_2935.jpg

We hadden wel gehoord dat ze in Saigon (Ho Chi Min City) kerst vieren, maar hier waren we niet op voorbereid! Overal kleine kinderen in kerstkostuum en regelmatig een volwassen kerstman achterop een brommer. Het hele centrum was behangen met lichtjes, het liefst knipperend en in alle kleuren van de regenboog. Overal enorme kerstbomen en een warenhuis was zelfs helemaal bekleed met nep-ijs. Kerstliederen knalden overal op straat uit de boxen. Alle jongeren (en dat is ongeveer 80 procent van de bevolking) trokken er met hun brommer op uit om in het centrum rond te rijden, rond te hangen en bier te drinken. Voornamelijk kerstavond bleek DE feestavond te zijn. Volgens Lernard had het wel wat weg van koninginnedag, alleen dan zonder oranje, of zoiets.

Vanwege de kerst vonden we dat we alles mochten eten en drinken waar we zin in hadden, net als thuis… Dus we hebben onder andere het volgende gegeten en gedronken; ijs, heel veel andere Vietnamese zoete dingen, eh…Kentucky Fried Chicken, cappuccino, ijskoffie, espresso, hazelnootkoffie, moccaccino (nee, we hadden helemaal geen zin in koffie), noodlesoep (ter compensatie van al het bovenstaande), bier en wijn uit Vietnam (ja, we moeten wel een beetje cultureel verantwoord blijven natuurlijk). En nog veeeel meer. Dus nu voelen we ons vol gegeten, net als thuis…

We hadden speciaal voor de kerst een luxe hotel geboekt, waar we, omdat de gereserveerde kamer per ongeluk vergeven was, een suite kregen(erg vervelend) met filmchannel. We hebben zelfs “Home Alone” gekeken, net als thuis…

We konden er dus niet onderuit, we hadden een echt kerstgevoel, net als thuis…alleen dan anders (of zoals de gevleugelde uitspraak hier, als je wat anders krijgt dan je eigenlijk besteld had: Same, same, but different).

De foto’s in het fotoalbum van het kerstfestijn volgen later, want ons broertje/ zwager/ webmaster is op welverdiende vakantie! (M)

december 23, 2007

Fijne feestdagen voor iedereen vanuit Saigon!!!!

Rubriek: Vietnam, Algemeen — Marije @ 1:07 pm